ΑN TO

Πλήρες Κείμενο:

ΑN TO "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ" ΙΣΧΥΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕI ΚΑΘΟΛΟΥ | ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΕΣΣΑΧ ΣΤΟ LIBERAL.GR Κάθε χρόνο, στις 27 Ιανουαρίου, πολιτικοί, κόμματα και θεσμοί στέκονται μπροστά στα μνημεία του Ολοκαυτώματος και επαναλαμβάνουν με σοβαρό ύφος δύο λέξεις: «Ποτέ Ξανά». Καταθέτουν στεφάνια, εκφωνούν συγκινητικούς λόγους και δεσμεύονται ότι η ανθρωπότητα έμαθε από τη μεγαλύτερη τραγωδία του 20ού αιώνα.

Αν όμως το «Ποτέ Ξανά» περιορίζεται σε επετείους, σε φωτογραφίες και σε τελετουργικές δηλώσεις, τότε δεν είναι υπόσχεση.

Είναι υποκρισία.

Οι εικόνες που είδαμε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως μία ακόμη πολιτική διαμαρτυρία.

Όταν ομάδες ανθρώπων πραγματοποιούν «περιπολίες» αναζητώντας «σιωνιστές», δεν ασκούν πολιτική κριτική.

Δημιουργούν ένα κλίμα φόβου απέναντι σε ανθρώπους που αναγνωρίζονται ή θεωρούνται Εβραίοι ή Ισραηλινοί.

Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, κανένας πολίτης και κανένας επισκέπτης δεν θα έπρεπε να αισθάνεται ότι μπορεί να γίνει στόχος εξαιτίας της θρησκείας, της καταγωγής ή της εθνικής του ταυτότητας.

Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που εκπέμπεται όταν η δημόσια στοχοποίηση γίνεται ανεκτή.

Το ακόμη πιο οδυνηρό είναι ότι όλα αυτά συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη.

Όχι σε μια οποιαδήποτε πόλη, αλλά στην πόλη που υπήρξε επί αιώνες μία από τις μεγαλύτερες εβραϊκές μητροπόλεις της Ευρώπης.

Στην πόλη που έχασε σχεδόν ολόκληρη την εβραϊκή της κοινότητα στα στρατόπεδα εξόντωσης.

Στην πόλη που είδε δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες της να στοιβάζονται στα τρένα με προορισμό το Άουσβιτς και ελάχιστους να επιστρέφουν.

Στην πόλη που για πολλά χρόνια σιώπησε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε απέναντι στις δικές της ευθύνες, στην καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου και στην αργοπορημένη αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης. Η Θεσσαλονίκη γνωρίζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ελληνική πόλη πού μπορεί να οδηγήσει η στοχοποίηση των Εβραίων.

Γι’ αυτό και έχει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να μην επιτρέψει ούτε την παραμικρή επιστροφή τέτοιων εικόνων.

Εξίσου ανησυχητικό είναι ότι όσοι πρωταγωνιστούν σε τέτοιες ενέργειες επιχειρούν να εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της Αριστεράς ή του αντιφασισμού.

Πρόκειται για μια ιστορική διαστρέβλωση.

Η δημοκρατική Αριστερά υπήρξε διαχρονικά η πολιτική παράδοση που πολέμησε τον ναζισμό, υπερασπίστηκε τις μειονότητες και αντιστάθηκε σε κάθε μορφή ρατσισμού.

Αριστερός δεν είναι εκείνος που στοχοποιεί ανθρώπους λόγω της θρησκείας ή της καταγωγής τους.

Δεν είναι εκείνος που εκφοβίζει οικογένειες επειδή πηγαίνουν στη συναγωγή ή επειδή μιλούν εβραϊκά στον δρόμο.

Δεν είναι εκείνος που μετατρέπει μια ολόκληρη θρησκευτική κοινότητα σε συλλογικό εχθρό.

Αυτή δεν είναι Αριστερά.

Είναι φανατισμός.

Και ο φανατισμός, όποια ιδεολογική μάσκα κι αν φορά, οδηγεί πάντα στον ίδιο σκοτεινό δρόμο. πηγή: https://www.liberal.gr/politiki/pote-xana-ishyei-mono-stis-epeteioys-tote-den-ishyei-katholoy

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους