Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το καρποφόρο δέντρο δέχεται τις περισσότερες πέτρες. Πόσο μεγάλη αλήθεια κρύβει αυτή η φράση.

Στη ζωή δεν πετροβολούν συνήθως το ξερό δέντρο, ούτε εκείνο που δεν δίνει τίποτε.

Το δέντρο που δεν έχει καρπό, περνά πολλές φορές απαρατήρητο.

Κανείς δεν το πλησιάζει, κανείς δεν το ζηλεύει, κανείς δεν περιμένει κάτι από αυτό.

Όταν όμως ένα δέντρο είναι γεμάτο καρπούς, τότε πολλοί απλώνουν χέρι.

Άλλοι για να πάρουν, άλλοι για να θαυμάσουν, και δυστυχώς άλλοι για να πετροβολήσουν.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο.

Όταν ένας άνθρωπος αγωνίζεται, όταν προσφέρει, όταν στέκεται όρθιος μέσα στις δυσκολίες, όταν έχει πίστη, αγάπη, υπομονή και διάθεση να βοηθήσει, τότε δεν αργούν να φανούν και οι πέτρες.

Οι πέτρες δεν είναι πάντοτε πραγματικές.

Είναι τα σκληρά λόγια, οι άδικες κρίσεις, οι συκοφαντίες, οι ζήλιες, οι παρεξηγήσεις, οι ειρωνείες, οι αχαριστίες.

Είναι όλα εκείνα που πληγώνουν την καρδιά και δοκιμάζουν την αντοχή της ψυχής.

Όμως το καρποφόρο δέντρο έχει κάτι πολύ μεγάλο να μας διδάξει.

Δεν σταματά να δίνει καρπό επειδή το πετροβολούν.

Δεν κρατά κακία.

Δεν απαντά με πέτρες.

Δεν ξεραίνεται από πείσμα.

Συνεχίζει να στέκεται, να ριζώνει βαθύτερα, να απλώνει τα κλαδιά του και να προσφέρει τον καρπό του.

Αυτή είναι η σιωπηλή του δύναμη.

Έτσι πρέπει να είναι και ο άνθρωπος του Θεού.

Να μη χάνει την ειρήνη του από την κακία των άλλων.

Να μη μικραίνει την ψυχή του επειδή κάποιοι δεν μπορούν να χαρούν με το καλό του.

Να μη σταματά την προσφορά του επειδή γνώρισε την αχαριστία.

Να μη σβήνει το φως του επειδή κάποιοι αγαπούν το σκοτάδι. Ο Χριστός μας έδειξε πρώτος αυτόν τον δρόμο.

Ευεργέτησε, θεράπευσε, συγχώρησε, παρηγόρησε, ανέστησε, δίδαξε την αλήθεια και όμως δέχθηκε φθόνο, συκοφαντία, προδοσία, σταυρό.

Δεν απάντησε με μίσος.

Δεν εκδικήθηκε.

Δεν σταμάτησε να αγαπά.

Από τον Σταυρό Του χάρισε συγχώρεση.

Εκεί φάνηκε ο μεγαλύτερος καρπός της αγάπης.

Γι’ αυτό, όταν δέχεσαι πέτρες, μην απογοητεύεσαι εύκολα.

Μην πεις αμέσως: Γιατί σε μένα; Ίσως επειδή ο Θεός επέτρεψε να φανεί η υπομονή σου.

Ίσως επειδή μέσα από τη δοκιμασία ωριμάζει ο καρπός σου.

Ίσως επειδή η ψυχή σου καλείται να γίνει πιο δυνατή, πιο ταπεινή, πιο καθαρή, πιο κοντά στον Χριστό.

Πρόσεξε όμως κάτι πολύ σημαντικό: οι πέτρες των άλλων δεν πρέπει να γίνουν πέτρες μέσα στη δική σου καρδιά.

Μην αφήσεις την πίκρα να σε σκληρύνει.

Μην αφήσεις την αδικία να σε κάνει άδικο.

Μην αφήσεις τη συκοφαντία να σε γεμίσει κακία.

Ο άνθρωπος που κρατά μέσα του τον Χριστό μπορεί να πονά, αλλά δεν δηλητηριάζεται.

Μπορεί να πληγώνεται, αλλά δεν γίνεται πληγή για τους άλλους.

Να θυμάσαι: η αξία του δέντρου δεν κρίνεται από τις πέτρες που δέχεται, αλλά από τους καρπούς που συνεχίζει να προσφέρει.

Και η αξία του ανθρώπου δεν φαίνεται όταν όλοι τον επαινούν, αλλά όταν τον αδικούν και εκείνος δεν χάνει την ανθρωπιά του.

Όταν τον πληγώνουν και εκείνος δεν σταματά να προσεύχεται.

Όταν τον πολεμούν και εκείνος δεν αφήνει την καρδιά του να γεμίσει μίσος.

Μη φοβηθείς, λοιπόν, τις πέτρες.

Να φοβηθείς μόνο μήπως πάψεις να καρποφορείς.

Να φοβηθείς μήπως, από την πίκρα, κλείσεις την καρδιά σου.

Να φοβηθείς μήπως η κακία των άλλων γίνει δική σου κακία.

Γιατί ο διάβολος δεν χαίρεται απλώς όταν μας πετροβολούν οι άνθρωποια, χαίρεται όταν εμείς, από τον πόνο μας, σταματούμε να αγαπούμε.

Το καρποφόρο δέντρο έχει ρίζες βαθιές.

Έτσι και ο χριστιανός πρέπει να έχει ρίζες στην προσευχή, στην ταπείνωση, στη Θεία Ευχαριστία, στη συγχώρεση, στην εμπιστοσύνη στον Θεό.

Όσο πιο βαθιές είναι οι ρίζες, τόσο λιγότερο μπορεί να τον ρίξει η καταιγίδα.

Όσο πιο κοντά είναι η ψυχή στον Χριστό, τόσο λιγότερο την καταστρέφει η κακία των ανθρώπων.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να δίνουμε καρπό.

Καρπό αγάπης, καρπό υπομονής, καρπό καλοσύνης, καρπό πίστεως, καρπό συγχωρήσεως.

Ακόμη κι αν δεν μας καταλαβαίνουν.

Ακόμη κι αν μας αδικούν.

Ακόμη κι αν πετούν πέτρες.

Διότι στο τέλος δεν θα μετρηθούν οι πέτρες που δεχθήκαμε, αλλά οι καρποί που προσφέραμε.

Και ο Θεός, που βλέπει τα κρυφά της καρδιάς, γνωρίζει ποιος πετροβολεί και ποιος καρποφορεί.

Γνωρίζει ποιος πληγώνει και ποιος υπομένει.

Γνωρίζει ποιος συκοφαντεί και ποιος προσεύχεται. Και Εκείνος, στον κατάλληλο καιρό, θα δικαιώσει όχι τον πιο θορυβώδη, αλλά τον πιο αληθινό.

Γι’ αυτό, αδελφοί μου, ας μη σταματήσουμε να είμαστε καρποφόρα δέντρα μέσα στον κόσμο.

Ας μη γίνουμε ξερά κλαδιά από την πίκρα.

Ας μη χάσουμε τη γλυκύτητα της ψυχής μας.

Ας κρατήσουμε τον Χριστό μέσα μας, γιατί μόνο τότε οι πέτρες δεν θα μας καταστρέψουν, αλλά θα γίνουν αφορμή για βαθύτερη ρίζα, μεγαλύτερη υπομονή και ωριμότερο καρπό. Πηγη: π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους