Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άποψη Ι. Μουτήρης Η Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Μια επιτυχημένη θητεία αλλά με ένα ανοικτό κεφάλαιο.

Καθώς η Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ολοκληρώνεται σήμερα, είναι σωστό να αναγνωρίσουμε ότι επρόκειτο, κατά γενική ομολογία, για μια επιτυχημένη εξάμηνη θητεία. Η Προεδρία συνέπεσε με μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για την Ευρώπη και τη διεθνή κοινότητα.

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση με το Ιράν και οι περιφερειακές της επιπτώσεις, οι αυξανόμενες ανησυχίες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, το μεταναστευτικό, η ενεργειακή ανθεκτικότητα και η οικονομική αβεβαιότητα απαιτούσαν προσεκτικό συντονισμό και σταθερή ηγεσία.

Παρά τις δυσκολίες αυτές, η Κύπρος ανταποκρίθηκε στον θεσμικό της ρόλο με επαγγελματισμό, αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία.

Απέδειξε ότι ακόμη και ένα από τα μικρότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να προεδρεύσει με επιτυχία του Συμβουλίου, να συμβάλει στη διαμόρφωση συναινέσεων ανάμεσα σε είκοσι επτά χώρες και να προσφέρει εποικοδομητικά στην ευρωπαϊκή ατζέντα.

Ωστόσο, δίπλα στα επιτεύγματα αυτά, παραμένει μια απογοήτευση. Το Κυπριακό —το ζήτημα που καθόρισε τη σύγχρονη ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας για περισσότερο από μισό αιώνα— δεν μετακινήθηκε ούτε ένα βήμα μπροστά κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Προεδρίας.

Αυτό, βεβαίως, δεν αποτελεί απαραίτητα αποτυχία της ίδιας της Προεδρίας.

Η εκ περιτροπής Προεδρία δεν έχει την εξουσία να επιβάλει λύσεις σε μακροχρόνιες διεθνείς διαφορές.

Παρ’ όλα αυτά, πολλοί Κύπριοι είχαν ελπίσει ότι η αυξημένη διπλωματική ορατότητα της χώρας και η επαφή με Ευρωπαίους ηγέτες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια νέα πολιτική δυναμική.

Αυτό δεν συνέβη.

Το νησί παραμένει διαιρεμένο.

Χιλιάδες πρόσφυγες εξακολουθούν να αναμένουν δικαίωση.

Η εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες παραμένει εύθραυστη και ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, με ρεαλιστική προοπτική λύσης, δεν έχουν ακόμη επαναρχίσει.

Το τέλος της Προεδρίας μάς αφήνει επομένως με ανάμεικτα συναισθήματα: υπερηφάνεια για την επιτυχημένη ευρωπαϊκή παρουσία της Κύπρου, αλλά και λύπη γιατί το εθνικό μας πρόβλημα παραμένει άλυτο.

Η εμπειρία αυτή αποτελεί επίσης μια σημαντική υπενθύμιση.

Το διεθνές κύρος και η αποτελεσματική διπλωματία ενισχύουν τη φωνή της Κύπρου στην Ευρώπη.

Όμως το μέλλον του Κυπριακού θα εξαρτηθεί τελικά από τη σταθερή πολιτική βούληση —τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο— να περάσουμε από τη διαχείριση του στάτους κβο στην αναζήτηση μιας συνολικής, δίκαιης και βιώσιμης λύσης. Η Κύπρος μπορεί να αισθάνεται περήφανη για την Προεδρία της.

Η επόμενη πρόκληση είναι να μετατρέψει αυτή τη διπλωματική αξιοπιστία σε νέα ώθηση για την ειρήνη και την επανένωση του νησιού.

———- Opinion J. Moutiris Cyprus Presidency of the Council of the European Union: A Successful Term but with one unfinished Chapter. As Cyprus Presidency of the Council of the European Union comes to an end today, it is appropriate to acknowledge what was, by most accounts, a successful six-month term. The Presidency coincided with an exceptionally challenging period for Europe and the wider international community.

The continuing war in Ukraine, the crisis involving Iran and its regional implications, growing concerns over European security, migration, energy resilience, and economic uncertainty all demanded careful coordination and steady leadership.

Despite these difficulties, Cyprus fulfilled its institutional role with professionalism, efficiency, and credibility.

It demonstrated that even one of the European Union’s smaller Member States can successfully chair the Council, facilitate consensus among twenty-seven countries, and contribute constructively to the European agenda.

Yet, alongside these achievements, one disappointment remains. The Cyprus problem—the very issue that has shaped the Republic’s modern history for more than half a century—did not move even a single step forward during Cyprus Presidency.

This is, of course, not a reflection of any failure of the Presidency itself.

The rotating Presidency does not possess the authority to impose solutions on long-standing international disputes.

Nevertheless, many Cypriots had hoped that the country’s increased diplomatic visibility and engagement with European leaders might create fresh political momentum.

That did not happen.

The island remains divided.

Thousands of refugees continue to wait for justice.

Confidence between the two communities remains fragile, and meaningful negotiations have yet to resume on a path that offers realistic hope.

The conclusion of the Presidency therefore leaves us with mixed emotions: pride in Cyprus successful European performance, but sadness that the national issue remains unresolved.

The experience also serves as an important reminder.

International prestige and effective diplomacy strengthen Cyprus voice within Europe, but the future of the Cyprus problem will ultimately depend on sustained political will—both locally and internationally—to move beyond managing the status quo and towards a comprehensive, just, and lasting settlement.

Cyprus can be proud of its Presidency.

The next challenge is to transform that diplomatic credibility into renewed momentum for peace on the island.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους