Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το νέο προσοντολόγιο Πρωθυπουργών Φαντάζεστε να ζούσε ο Μακιαβέλι στην σημερινή Ελλάδα; Δεν θα έγραφε ποτέ τον Ηγεμόνα.

Θα αυτοκτονούσε καταπίνοντας το μελάνι του, ανίκανος να συλλάβει την ανώτερη μορφή πολιτικής σχιζοφρένειας που ευδοκιμεί στην πατρίδα μας.

Διότι πώς να τιθασεύσεις με ορθολογική πολιτική θεωρία μια χώρα όπου ο ανώτατος άρχων της εκτελεστικής εξουσίας, ο άνθρωπος που κρατάει τα κλειδιά του εθνικού θησαυροφυλακίου, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, ο ρυθμιστής της αγοράς και των πεπρωμένων μας, μεταβάλλεται αιφνιδίως σε πλανόδιο ασκητή, ο οποίος απλώς «ελπίζει» να πέσει η τιμή της φέτας, του ελαιόλαδου και του ψωμιού και άλλων ειδών του νοικοκυριού, της ενέργειας και των καυσίμων; Το να ελπίζει ο πρωθυπουργός μιας χώρας για την ευημερία των πολιτών του, είναι σαν να ελπίζει ο χειρουργός, την ώρα που σου ανοίγει την κοιλιά, να προσπαθεί να θυμηθεί πού άφησε την ανατομία για να δει πώς δένεται η αρτηρία.

Η ελπίδα, κύριοι της κυβέρνησης, είναι το καταφύγιο του ανίσχυρου, το όπλο του απελπισμένου, το ψιχουλάκι που πετάει ο μοιρολάτρης στο πεζοδρόμιο.

Δεν είναι εργαλείο άσκησης εξουσίας.

Αλλά στον τόπο αυτό, η εξουσία δεν ασκείται για να παράγει έργο.

Ασκείται για να παράγει θέαμα.

Υποκρίνεται τη χρηστότητα, ενώ διαχειρίζεται τη σήψη.

Και σαν να μην έφτανε η μεταφυσική της ακρίβειας.

Αυτή η ιδιότυπη πρωθυπουργική και κυβερνητική αστρολογία που περιμένει τις ευθυγραμμίσεις των πλανητών για να ξεφουσκώσει το ράφι του σούπερ μάρκετ, έρχεται και το επικό, το μνημειώδες, το βαθύτατα ρωμέικο «δεν γνώριζα» για το πάρτι των εκατομμυρίων και τον διασυρμό στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ο ανώτατος μάνατζερ της εταιρείας «Ελλάς Α.Ε.», ο άνθρωπος που μας διαβεβαίωνε ότι ελέγχει μέχρι και το τελευταίο φύλλο της κρατικής γραφειοκρατίας, δηλώνει με αφοπλιστική, σχεδόν παιδική αφέλεια, ότι δεν είχε ιδέα για το τι συνέβαινε στο πιο κρίσιμο ταμείο των αγροτικών επιδοτήσεων.

Κατόπιν τούτων, η πολιτική επιστήμη κηρύσσει πτώχευση και το Υπουργείο Διοικητικής Παρακμής σπεύδει να νομιμοποιήσει την πραγματικότητα.

Αναγκαίο από τούδε και στο εξής λοιπόν, να υπάρξει Νέο, Αναθεωρημένο Προσοντολόγιο για τη θέση του Πρωθυπουργού.

Τα πτυχία των ξένων πανεπιστημίων, οι περγαμηνές της μακροοικονομίας και οι διοικητικές ικανότητες πετιούνται με συνοπτικές διαδικασίες στον κάλαθο των αχρήστων.

Η νέα πολιτική ορθοδοξία του νεοελληνικού κρατιδίου απαιτεί άλλα, πολύ πιο εκλεπτυσμένα «χαρίσματα». Ο υποψήφιος πρωθυπουργός οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει μια χώρα χωρίς να αγγίξει ούτε έναν από τους επίγειους νόμους της οικονομίας.

Δεν μειώνεις τον ΦΠΑ, δεν επιβάλλεις πραγματικούς ελέγχους, δεν σπας τα καρτέλ των ολιγαρχών που σε στηρίζουν.

Αυτά είναι πεζά πράγματα για κοινούς θνητούς.

Αντίθετα, κάθεσαι στο μαονένιο γραφείο σου, παίρνεις το ύφος του σκεπτόμενου στοχαστή, κοιτάζεις το υπερπέραν και εύχεσαι.

Ο ιδανικός ηγέτης είναι ένας κοσμικός γκουρού που εκπέμπει θετική ενέργεια προς τις πολυεθνικές και τα ράφια των καταστημάτων.

Αν η ακρίβεια επιμένει και ο λαός πεινάει, η ευθύνη μετατίθεται στους ώμους των πολιτών, προφανώς δεν είχαν αρκετή πίστη, δεν πιστέψαν ότι μπορεί , να γίνει ή, ακόμα χειρότερα, πάσχουν από μειωμένη εθνική αισιοδοξία.

Δε ασχολήθηκαν με το Posokani.

Για να διοικήσεις αυτό το ιδιότυπο οικόπεδο που στον χάρτη ονομάζεται Ελλάδα, πρέπει να διαθέτεις έναν εγκέφαλο που λειτουργεί σαν φίλτρο του γαλλικού καφέ, κρατάει τα εύσημα των ξένων οίκων, τις φωτογραφίες με τους ξένους ηγέτες και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά αφήνει να περάσουν στο απόλυτο σκοτάδι τα σκάνδαλα, τα ρουσφέτια, οι απευθείας αναθέσεις και οι μαύρες τρύπες των δικών σου παιδιών.

Διορίζεις τους πιο πιστούς σου κομματάρχες και αποτυχημένους πολιτευτές στα κρίσιμα πόστα, αλλά όταν σκάει η βόμβα και καταφθάνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κρατώντας χειροπέδες, μεταμορφώνεσαι ακαριαία σε μια πολιτική εκδοχή της Στρουμφίτας.«Ποιος, εγώ; Δεν ήμουν εδώ, εγώ μάζευα φράουλες». Η ικανότητα να κοιτάζεις την κάμερα με βλέμμα αγελάδας που βλέπει το τρένο να περνάει και να ψιθυρίζεις «δεν γνώριζα», μοριοδοτείται με τα μέγιστα ένσημα πολιτικής επιβίωσης.

Όταν το πράγμα φτάνει στο απροχώρητο και τα στοιχεία είναι τόσα που δεν κρύβονται ούτε κάτω από το μεγαλύτερο κυβερνητικό χαλί, ο υποψήφιος πρέπει να ξέρει να ενεργοποιεί το πρωτόκολλο του «Αρχαγγέλου της Κάθαρσης». Χρησιμοποιεί τη μαγική, κλισέ φράση. «Θα ματώσουμε, αλλά θα σπάσουμε το απόστημα». Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο απόστημα το εξέθρεψε, το τάισε και το προστάτευσε η ίδια του η παράταξη, αποτελεί απλώς μια ασήμαντη λεπτομέρεια της μεταμοντέρνας διαλεκτικής. Στην Ελλάδα, η εξουσία διατηρεί το μοναδικό προνόμιο να αυτοπαρουσιάζεται ως ο σωτήρας που θα μας γλιτώσει από τα εγκλήματα που η ίδια διέπραξε την προηγούμενη νύχτα.

Ο πρωθυπουργός είναι ταυτόχρονα ο εμπρηστής και ο πυροσβέστης, και απαιτεί μάλιστα να τον χειροκροτήσουμε για την αυταπάρνησή του.

Γιατί όμως εκπλήσσεται ο μέσος νεοέλληνας; Η πολιτική σε αυτόν τον ευλογημένο και καταραμένο τόπο έπαψε προ πολλού να είναι η τέχνη του εφικτού, όπως έλεγε ο Μπίσμαρκ.

Μετατράπηκε στην τέχνη του ανεύθυνου.

Ο ηγέτης δεν επιλέγεται για να λύσει τα προβλήματα, αλλά για να λειτουργήσει ως ο καθρέφτης των δικών μας ελαττωμάτων.

Ο νεοέλληνας, εθισμένος επί δεκαετίες στο ρουσφέτι, τη μικροαπάτη, τη φοροδιαφυγή και την ψευδαίσθηση του εύκολου πλουτισμού, ψηφίζει τελικά ηγέτες κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή του.

Θέλει έναν πρωθυπουργό που, όταν τα πράγματα ζορίζουν, θα μπορεί να σηκώνει τους ώμους, να κοιτάζει με παράπονο τον ουρανό και να λέει «δεν ήξερα, δεν φταίω εγώ, το σύστημα φταίει». Είναι η απόλυτη δικαίωση του «ωχ αδερφέ», που από φιλοσοφία του καφενείου αναβαθμίστηκε σε επίσημο δόγμα του Μεγάρου Μαξίμου.

Όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει «δεν γνώριζα» για έναν οργανισμό που μοιράζει δισεκατομμύρια, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κλείνει το μάτι στον πολίτη που δηλώνει ότι «δεν γνώριζε» ότι έπρεπε να κόψει απόδειξη, ότι έπρεπε να τηρήσει τον νόμο, ότι έπρεπε να είναι συνεπής.

Είναι μια σιωπηρή, ένοχη συνθήκη συνιδιοκτησίας της παρακμής.

Εσείς με αφήνετε να κυβερνώ ελπίζοντας, κι εγώ σας αφήνω να ζείτε με την ελπίδα ότι κάποτε θα γίνουμε κράτος.

Αν ο υποψήφιος για τον θώκο γνωρίζει πόσα παίρνει ο μέσος αγρότης στην επαρχία, πώς ακριβώς μοιράζονται οι κοινοτικές επιδοτήσεις στις τσέπες των κομματικών εγκάθετων, ή γιατί η βενζίνη στην Ελλάδα κοστίζει ακριβότερα από τη γαλλική σαμπάνια, απορρίπτεται πάραυτα από την επιτροπή αξιολόγησης.

Θεωρείται υπερβολικά υπερπροσοντούχος, επικίνδυνα ορθολογιστής και άκρως απειλητικός για τη διατάραξη της κυβερνητικής νιρβάνας και της εθνικής μας ραστώνης.

Το άρθρο 1 του νέου, άγραφου Συντάγματος της χώρας είναι πλέον γεγονός και εφαρμόζεται με απόλυτη επιτυχία. «Ο Πρωθυπουργός άρχει, αλλά δεν ευθύνεται· ελπίζει, αλλά δεν γνωρίζει· υπόσχεται τα πάντα, αλλά δεν φταίει σε τίποτα». Καλά ξεμπερδέματα στους πιστούς αυτής της ιδιότυπης θρησκείας, και ας ελπίσουμε όλοι μαζί,αφού αυτό είναι το μόνο προσόν που μας απέμεινε δωρεάν, να μειωθούν οι τιμές πριν χρειαστεί να αγοράζουμε το ψωμί με στεγαστικό δάνειο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους