Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις 46 μου χρονιές έχω ζήσει παντρεμένος με την Ελένη 41 ετών.

Ξακουστής οικογένεια: ο Νίκος, αγόρι δεκαπέντε χρονών, και η Δάφνη, κορίτσι δώδεκα.

Εργαζόμαστε, φροντίζουμε το σπίτι, σπάνια πάμε στο σινεμά.

Τρία μηνάδες πριν η Ελένη άρχισε να παραπονιέται: — Γιάννη, άφησέ με να ξεκουραστώ λίγο.

Είμαι εξαντλημένη.

Δεκαετίες παιδιών, δουλειά, μαγείρεμα.

Θέλω να πάρω μια εβδομάδα στο θάλασσα.

Μαζί με την Κατερίνα.

Μόνο ήλιος και νερό. Η Κατερίνα είναι η φίλη μου, παντρεμένη, δύο παιδιά – η φαινόταν μια λογική γυναίκα, νόμιζα.

Για έναν μήνα με πείθαι κάθε βράδυ: — Σοβαρά, Γιάννη, σε παρακαλώ.

Είμαι πραγματικά κουρασμένη.

Τελικά την άκουσα: — Εντάξει, αλλά χωρίς κλαμπ, χωρίς άλλους άντρες.

Μόνο η παραλία. Η Ελένη χαμογέλασε, με αγκάλιασε: — Σε ευχαριστώ, αγάπη μου! Θα λήξω γρήγορα, μια εβδομάδα και θα επιστρέψω.

Της έκλεισα το εισιτήριο για την Κρήτη, και έφυγε.

Εγώ έμεινα με τα παιδιά, μαγειρεύα, καθάριζα, τα πήγαινα σε δραστηριότητες.

Κόπιαζα, αλλά τα έπραγα. Την Κυριακή το βράδυ επέστρεψε.

Μπήκε στο σπίτι και δεν την αναγνώρισα.

Ήταν ξανθιά, λάμπουσα, τα μάτια της έλαμπαν.

Χαμογελούσε, αγκάλιαζε τα παιδιά, με φίλησε. — Πώς ήταν η ξεκούραση; — ρώτησα. — Πολύ ωραία! Πάλαι δεν ένιωθα έτσι! Ευχαριστώ που με άφησες! — είπε, και εκείνο το βράδυ ήταν πιο τρυφερή από ποτέ, έλεγε κομπλιμέντα, γελούσε, έστελνε φλυαρίες.

Σκέφτηκα ότι είχε χαλαρώσει, μου έλειπε και ήταν καλά.

Δύο μέρες αργότερα όμως παρατήρησα κάτι παράξενο. Η Κατερίνα δεν εμφανιζόταν πια στο σπίτι μας.

Παλαιότερα ήρθε κάθε Σαββατοκύριακο, κάναμε τσάι, κουβεντιάζαμε.

Τώρα η ησυχία.

Ρώτησα την Ελένη: — Η Κατερίνα γιατί δεν έρχεται; Ήσασταν αχώριστες. Η Ελένη κούνησε τους ώμους: — Δε ξέρω.

Ίσως είναι απασχολημένη ή θυμάται κάτι.

Μην το ασχοληθείς.

Τότε, τρεις ημέρες μετά την επιστροφή της, έλαβα μήνυμα από την Κατερίνα.

Δεν περίμενα ποτέ να μιλήσω άμεσα μαζί της. «Γιάννη, συγγνώμη που σε ενοχλώ, αλλά πρέπει να ξέρεις την αλήθεια για το «προσωρινό» της Ελένης διακοπές.

Προσπάθησα να τη σταματήσω, αλλά δεν με άκουσε». Στις κάτω γραμμές ήταν δεκαπέντε φωτογραφίες.

Άνοιξα το μήνυμα και άρχισα να σαρώνω τις εικόνες.

Πρώτη φωτογραφία: η Ελένη στο κολατσιόν με έναν άγνωστο άντρα, αγκαλιάζονται.

Δεύτερη: στο μπαρ, ο άνδρας τη φιλάει στο λαιμό.

Τρίτη: γελάει, ο άνδρας την κρατάει στη λεκάνη.

Τέταρτη: χορεύουν σε ντισκό.

Καθώς προχωρούσα, το κακό έπλεε να γίνεται πιο ξεκάθαρο.

Στην δέκατη φωτογραφία στα φιλούν έντονα.

Στη δωδέκατη, στέκονται μπροστά στο ξενοδοχείο, κρατώντας τα χέρια.

Τα χέρια μου τρέμουν, το τηλέφωνο σχεδόν γλιστρώ.

Κάθηκα στην κουζίνα, κοίταζα την οθόνη, δεν μπορούσα να το αποδεχτώ.

Έπρεπε να το πιστέψω.

Την βρήκα να κάθεται στο υπνοδωμάτιο, βλέπει μια σειρά.

Έβαλα το τηλέφωνο ανάμεσα μας. — Ελένη, ποιος είναι αυτός ο άντρας στις φωτογραφίες; Τρέμοντας, τη σκέπασε η άσχημη αλήθεια.

Η όψη της πήρε λευκό χρώμα. — Ποιος άντρας; Ποια φωτογραφία; — μου είπε.

Έδωσα το τηλέφωνο.

Κοίταξε, έμεινε άπραγος, το πρόσωπο πήρε το χρώμα χαρτιού. — Αυτό... είναι αυτό που μου έστειλε η Κατερίνα; — ρώτησα. «Γιάννη, δεν είναι αυτό που νομίζεις! Ήταν απλώς ένας γνωστός, πιγαμένα, ήμουν χαλαρή...» «Ελένη, δε φαίνεται καμία «απλότητα»· είναι πέντε δεκάλεπτες στην παραλία, στο μπαρ, στο κλαμπ.

Δεν είναι μια βραδιά.» Τελικά, με δάκρυα, μου είπε: — Συγγνώμη, δεν ξέρω τι με κυρίευσε.

Ήμασταν μόνο μια φορά! — Μία φορά; — μου πήρε ο γλύκιστος, αλλά πικρός. — Στη μία φωτογραφία είναι η μέρα, στην άλλη το απόγευμα, στην τρίτη τη νύχτα.

Δεν είναι «μία φορά». Συνεχίσαμε σιωπηλά, μέχρι που είπε σιγανά: — Ήμουν ανόητη. Συγγνώμη.

Δεν ήθελα να σε προδώσω.

Αναστέναξα, σηκώθηκα και έφυγα από το δωμάτιο.

Την επόμενη νύχτα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.

Έμεινα ξαπλωμένος, κοιτάζοντας την οροφή, σκέφτηκα τα δεκαοχτώ χρόνια μένα και της, τα δύο παιδιά, όλη τη ζωή μας.

Και τώρα, μια εβδομάδα, όλα έσπασαν.

Την επόμενη μέρα πήγα σε έναν δικηγόρο.

Εξήγησα όλη την υπόθεση.

Μου είπε: — Οι φωτογραφίες δεν είναι απολύτως αποδεδειγμένο στοιχείο για τη δίκη, όμως αν η σύζυγος δεν αντιδρά στην διαζύγιο, μπορούμε να το κλείσουμε γρήγορα.

Γύρισα σπίτι και της είπα: — Ελένη, θα κάνουμε διαζύγιο.

Την κοίταξε τρόμος: — Γιάννη, μπορούμε να σκεφτούμε κάτι; Θα αλλάξω! Την απάντησα χωρίς να διστάσω: — Εμπιστεύτηκα εσένα, σου άδωσα ξεκούραση, εσύ με πρόδωσες.

Τα παιδιά θα μείνουν μαζί μου· εσύ μπορείς να τα βλέπεις τα Σαββατοκύριακα, αλλά όχι μαζί.

Έφυγε με δάκρυα, έφτασε στα γονεϊκά της.

Τρεις μήνες περάσαν, τα παιδιά συνήθισαν τη νέα ζωή.

Στην αρχή ήταν δύσκολο, τώρα είναι κανονικό. Η Ελένη προσπαθούσε να επιστρέψει, έστελνε μηνύματα, τηλεφώνησε, ζήτησε συγχώρεση.

Δεν της απάντησα ούτε μια φορά.

Κατάλαβα πως η εμπιστοσύνη μπορεί να χάσει κανείς σε μία νύχτα· και δεν μπορεί … Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους