Original Post

Πλήρες Κείμενο:

4.4.1960 Δεν σε ρώτησα ποτέ αν αγαπάς τα παραμύθια, όπως τ' αγαπώ εγώ.

Πλήθος απ' αυτά δεν είναι μονάχα λογοτεχνικά αριστουργήματα, αλλά κάτω από το απέριττο ύφος κρύβουν βαθειά σοφία και γνώση της ανθρώπινης ψυχής.

Σήμερα λοιπόν θα σου διηγηθώ ένα παραμύθι, μια δική μου διασκευή της "Πεντάμορφης". Μια φορά κ' έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα, που πολύ ποθούσαν ν' αποκτήσουν παιδί, αλλά τα χρόνια περνούσαν κ' εκείνοι έμεναν άκαρποι.

Όταν άξαφνα πληρώθηκε ο πόθος τους και η βασίλισσα γέννησε ένα γιο.

Τέτοια ήταν η χαρά τους, ώστε στα βαφτίσια καλέσαν από κοντά κι από μακριά ό,τι καλύτερο είχε η χώρα.

Κάλεσαν βέβαια και τις τρεις ξακουστές μάγισσες του τόπου.

Αυτές ευχαριστήθηκαν πολύ για την τιμή, και ύστερ' από τη βάφτιση η καθεμιά με τη σειρά της πλησίαζε την κούνια και ακουμπώντας το χρυσό ραβδί της απάνω στο βρέφος τού 'δινε και μια ευχή.

Η πρώτη είπε: "Θα είσαι ο πιο μεγάλος μαέστρος τού κόσμου.

Όποια παρτιτούρα πιάσει το χέρι σου, θα γίνεται γαλάζια, πορφυρή ή χρυσαφιά και θα στολίζεται αμέσως με διαμάντια, με ρουμπίνια, με μαργαριτάρια." Η δεύτερη είπε: "Σου χαρίζω τη μεγαλοψυχία, την ευγένεια, τη γενναιοδωρία". Η τρίτη είπε: "Η γοητεία και η χάρη σου να είναι τέτοιες ώστε αστέρες της οθόνης να ξουρίζουν τα μαλλιά τους, για να σου μοιάσουν". Ωστόσο υπήρχε στον τόπο μια ακόμα μάγισσα, και αυτή για κακή τους τύχη ξέχασαν να καλέσουν οι βασιλείς.

Εκείνη όμως το 'μαθε αμέσως σαν μάγισσα που ήταν, πήγε στο πανηγύρι ακάλεστη, πλησίασε την κούνια θυμωμένη και μη μπορώντας να πάρει πίσω τις ευχές που είχαν δώσει οι συναδέλφισσές της, φρόντισε να τις χαλάσει έτσι: "Απ' όλα αυτά τα δώρα εσύ ο ίδιος δεν θα 'χεις συνείδηση.

Ποτέ σου δεν θα καταλάβεις ούτε πόσο είσαι μεγάλος καλλιτέχνης, ούτε πόσο εξαίσια ψυχή, ούτε πόσο γοητευτικός άνθρωπος.

Θα περάσεις τη ζωή σου σιχαινόμενος τον εαυτό σου, που οι άλλοι θα λατρεύουν.

Μεσ' απ' την πιο θαυμάσια ερμηνεία, δεν θ' ακούς παρά το φάλτσο του κόρνου ή το παραστράτημα κανενός βιολιού.

Τα ψυχικά σου χαρίσματα θα τα βλέπεις σαν αδυναμίες και την όψη σου σαν μεσ' από παραμορφωτικό καθρέφτη.

Χαρίζοντας την ευτυχία στους συνανθρώπους σου, θα ζεις με το πάθος της τέχνης, αιώνια ανικανοποίητος, δίχως άλλη αγάπη καμιά, ασκητικά μονάχος, πίνοντας μέσα στον διάχυτο ενθουσιασμό που θα σε περιβάλλει το πικρό ποτήρι της απογοήτευσης". Άμα άκουσαν αυτά τα λόγια οι τρεις άλλες μάγισσες, τρόμαξαν πολύ και βάζοντας και οι τρεις μαζί τα ραβδιά τους απάνω στην κούνια πρόσθεσαν: "Ως την ώρα εκείνη, πριν κλείσεις τα 65 σου χρόνια οπόταν ο Άγιος σου θα κάνει το θαύμα του.

Ενώ θα διευθύνεις την ορχήστρα, θα πέσουν ξαφνικά τα λέπια από τα μάτια σου - θα δεις τον εαυτό σου όπως τον βλέπουν οι άλλοι - θα ευτυχήσεις ν' ακούσεις και συ τη μουσική που ακούνε οι ακροατές σου". Δεν νομίζεις, Δημήτρη μου, ότι πετύχαμε τη μόνη λογική εξήγηση τού παραλόγου φαινομένου που είναι η δική σου περίπτωση; Γράμμα της Καίτης Κατσογιάννη στον Δημήτρη Μητρόπουλο 🎨 Νίκος Λύτρας Προσωπογραφία Καίτης Κατσογιάννη, 1925-26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους