Κουβέντιαζα προχθές, ανήμερα των γενεθλίων μου, με τον μικρό μου γιο για τις ενέργειες που έκανα – όλες νόμιμες και θεμιτές – προκειμένου να δικαιωθεί σε μια αθλητική υπόθεση, η οποία, πέρα από τα...

Πλήρες Κείμενο:

Κουβέντιαζα προχθές, ανήμερα των γενεθλίων μου, με τον μικρό μου γιο για τις ενέργειες που έκανα – όλες νόμιμες και θεμιτές – προκειμένου να δικαιωθεί σε μια αθλητική υπόθεση, η οποία, πέρα από τα αρμόδια αθλητικά διοικητικά όργανα, έφτασε μέχρι και την αθλητική Δικαιοσύνη. «Χάσαμε» και στις δύο περιπτώσεις.

Έμεινα, όμως, με μια βαθιά απορία, που συνιστά πλέον πεποίθηση: ότι ούτε η διοικητική ούτε η δικαστική αντιμετώπιση της υπόθεσης έπεισαν πως υπήρξε η αντικειμενικότητα και η ανεξαρτησία που κάθε πολίτης δικαιούται να αναμένει.

Παρά τη νομική θεμελίωση των ισχυρισμών μας, η κρίσιμη πτυχή της υπόθεσης έμεινε αναπάντητη.

Την ίδια στιγμή, στην ίδια ακριβώς υπόθεση και υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, δικαιώθηκε από τα αρμόδια αθλητικά διοικητικά όργανα συνομήλικος του γιου μου, με παράλληλη προσφυγή.

Εκείνος δεν χρειάστηκε καν να προσφύγει στην αθλητική Δικαιοσύνη.

Αυτό που ουδέποτε εξηγήθηκε ήταν γιατί δύο ίδιες υποθέσεις κατέληξαν σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα.

Και ακόμη περισσότερο, γιατί η δικαστική απόφαση που ακολούθησε δεν απάντησε καθόλου στον ισχυρισμό μας περί άνισης - στα όρια της αντισυνταγματικότητας - μεταχείρισης, αντιθέτως τον παράκαμψε σιωπηλά και προκλητικά, παρότι αποτελούσε βασικό λόγο της προσφυγής μας.

Όταν η Διοίκηση και η Δικαιοσύνη δεν εξηγούν γιατί αντιμετωπίζουν διαφορετικά δύο ίδιες περιπτώσεις, η εμπιστοσύνη του πολίτη κλονίζεται.

Και όταν δεν υπάρχει πειστική αιτιολόγηση, γεννώνται εύλογα ερωτήματα που σε ένα κράτος δικαίου δεν θα έπρεπε να μένουν αναπάντητα.

Η υπόθεση, πάντως, δεν έχει κλείσει μέσα μου.

Υπάρχουν ακόμη δρόμοι που οδηγούν στα τακτικά δικαστήρια.

Η προσφυγή μου εκεί καθυστέρησε εξαιτίας ενός σοβαρού χειρουργείου που μεσολάβησε, όχι όμως και η απόφασή μου να συνεχίσω τη διεκδίκηση αυτού που θεωρώ δίκαιο, έστω κι αν σήμερα δεν υπάρχει πλέον άμεσο προσωπικό όφελος για το παιδί μου.

Του έλεγα, λοιπόν, του μικρού μου ότι είναι αντίθετο στις αρχές και στη συνείδησή μου να αναζητώ λύσεις μέσα από γνωριμίες, διασυνδέσεις ή οποιαδήποτε άλλη οδό που δεν θα μπορούσα να υπερασπιστώ με καθαρή συνείδηση.

Αυτό αφορά εμένα και μόνο εμένα.

Γίνεται όμως πραγματικά βασανιστικό όταν σκέφτεσαι ότι, επιμένοντας να βαδίζεις στον ίσιο και νόμιμο δρόμο, μπορεί τελικά να αδικηθεί το ίδιο σου το παιδί.

Πόσο μάλλον όταν δεν λείπουν οι περιπτώσεις στις οποίες η επιλογή διαφορετικών διαδρομών, τις οποίες εγώ δεν θα επέλεγα ποτέ, μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα.

Με άκουσε προσεκτικά και μου είπε να μη βασανίζω άλλο το μυαλό μου με τέτοιες σκέψεις.

Μου είπε ότι είναι περήφανος που ο πατέρας του επιλέγει τον ίσιο και νόμιμο δρόμο, ακόμη κι αν κάποιες μάχες χάνονται.

Ότι είναι περήφανος επειδή δεν κάνει ποτέ «πάρε-δώσε» με πρακτικές που συγκρούονται με τις αρχές του.

Και, κυρίως, επειδή έτσι δεν διδάσκει στο παιδί του ότι το δίκιο ή οι λύσεις κατακτώνται με άλλους δρόμους.

Ήταν, και παραμένει, το πιο πολύτιμο δώρο που έχω λάβει ποτέ στα γενέθλιά μου.

Ίσως και ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα της ζωής μου. Υπάρχουν στιγμές που η ζωή πραγματικά λάμπει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους