Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άγριος Σπόρος»: Μια παράσταση που δεν τελείωσε με την αυλαία… Υπάρχουν παραστάσεις που τις παρακολουθείς και τις ξεχνάς όταν ανάψουν τα φώτα της σκηνής.

Και υπάρχουν εκείνες που σε ακολουθούν σιωπηλά στον δρόμο της επιστροφής, φωλιάζουν στη σκέψη και συνεχίζουν να συνομιλούν μαζί σου για ώρες, ίσως και για μέρες.

Ο «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, όπως παρουσιάστηκε από την Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Περιγιαλίου, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Σε έναν κόσμο σκοτεινό, σκληρό και βαθιά ανθρώπινο, οι ήρωες δεν ζητούν τη συμπάθεια του θεατή.

Ζητούν μόνο να ακουστούν.

Να εξηγήσουν πώς η φτώχεια, η μοναξιά, ο φόβος και η κοινωνική προκατάληψη μπορούν να μετατρέψουν την καθημερινότητα σε μια αδιάκοπη μάχη επιβίωσης.

Η σκηνοθετική ματιά του Αλέκου Ξανθάκη ανέδειξε με λιτότητα αλλά και δύναμη την ουσία του έργου, αφήνοντας τον λόγο να κυριαρχήσει και τους χαρακτήρες να αποκαλυφθούν χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους