Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρατηρώ πόσο πια οι νέοι άνθρωποι δεν ρισκάρουν, δεν αγαπούν την περιπέτεια, την εξερεύνηση και τις νέες εμπειρίες, παρά προτιμούν την ασφάλεια, τη βολή και την προβλεψιμότητα σε όλα.

Αυτό παρατηρείται σε όλα τα ζητήματα: στις επαγγελματικές επιλογές, στις σχέσεις, στις δραστηριότητες.

Στα επαγγελματικά υπαλληλίκι 9-5 με βάση το πτυχίο που επέλεξαν στα 18 τους οι ίδιοι ή άλλοι γι' αυτούς, χωρίς άνοιγμα αργότερα σε νέους τομείς ή σε επιχειρηματικό ρίσκο.

Στις σχέσεις βόλεμα με χλιαρές ή και κακές σχέσεις γιατί "που να βρω καλύτερα", στις λοιπές δραστηριότητες επαναληψιμότητα στο γνώριμο.

Η αποφυγή του ρίσκου και της περιπέτειας οφείλεται στο άγχος και τη φοβικότητα που οδηγεί σε υπερεκτίμηση του κινδύνου και εν τέλει το νευρικό σύστημα φτιάχνει ως μηχανισμό προστασίας την αποφυγή.

Υπάρχει ένας ισχυρός μηχανισμός μάθησης του νευρικού συστήματος.

Κάποιος σκέφτεται να αλλάξει δουλειά, αγχώνεται στη σκέψη της αβεβαιότητας, τελικά δεν αλλάζει δουλειά και βολεύεται στην παλιά.

Το άγχος πέφτει αμέσως, το νευρικό σύστημα μαθαίνει ότι η αποφυγή προστατεύει, σε φέρνει στα νερά σου, "δεν είμαι εγώ γι' αυτά". Πρόκειται για τη λεγόμενη δυσανεξία στην αβεβαιότητα.

Οι άνθρωποι που αναζητούν υπερβολική ασφάλεια έχουν μεγάλη ανάγκη να μπορούν να προβλέψουν τα πάντα.

Γι' αυτό προτιμούν σταθερή εργασία, σχέση ερωτική με κάποιον βαρετό που τους αγαπά κι ας μην τον αγαπούν οι ίδιοι τόσο, μαμά και μπαμπά κοντά, αποφυγή συγκρούσεων.

Εν τέλει, μια ζωή χωρίς συγκινήσεις και ντοπαμίνη.

Εδώ η ψυχολογία έχει αναδείξει ένα παράδοξο: οι άνθρωποι που κυνηγούν υπερβολικά την ασφάλεια συχνά καταλήγουν να αισθάνονται ακόμα πιο ανασφαλείς.

Επειδή όσο περισσότερο αποφεύγεις την αβεβαιότητα, τόσο περισσότερο το νευρικό σου σύστημα πείθεται ότι η αβεβαιότητα είναι επικίνδυνη, αφού δεν εξοικειώνεσαι μ' αυτήν και δεν την απομυθοποιείς.

Έτσι, ο κύκλος της ασφάλειας γίνεται ένας κύκλος αποφυγής.

Σύμφωνα με μια αρκετά σύγχρονη ψυχολογική προσέγγιση (Acceptance and Commitment Therapy, ACT) η ψυχική ευημερία δεν θεμελιώνεται στην απουσία φόβου, άγχους ή ανασφάλειας, αλλά στην ψυχολογική ευελιξία (psychological flexibility). Πρόκειται για την ικανότητα του ανθρώπου να ακολουθεί και να επιδιώκει τις βαθύτερες αξίες του και το προσωπικό νόημα που αποδίδει στη ζωή του, χωρίς να πτοείται από την αβεβαιότητα, το φόβο και τον πόνο.

Ως αξίες εδώ νοούνται η επιθυμία να αγαπήσει ουσιαστικά, να δημιουργήσει, να αναλάβει ευθύνη, να προσφέρει, να αναζητήσει τη γνώση, να είναι έντιμος, να καλλιεργήσει βαθιές σχέσεις, να εξελιχθεί ως άνθρωπος και να αφήσει ένα θετικό αποτύπωμα στη ζωή των άλλων.

Ο φόβος δεν είναι εντελώς απών, παύει όμως να είναι ο κυρίαρχος παράγοντας των αποφάσεων.

Αντίθετα, όταν η αποφυγή της ανασφάλειας γίνεται η υπέρτατη προτεραιότητα, το άτομο αρχίζει σταδιακά να οργανώνει ολόκληρη τη ζωή του γύρω από την αποφυγή του κινδύνου, της απόρριψης, της αποτυχίας ή του ψυχικού πόνου.

Μετά από αυτές τις σκέψεις καταλαβαίνω γιατί πάντα μ' άρεσαν οι μεγάλοι φιλόσοφοι Νίτσε (Nietzsche) και Κίρκεγκωρ (Kierkegaard) οι οποίοι συγκλίνουν στο εξής: μια ζωή που οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από την αποφυγή του κινδύνου και την αναζήτηση της ασφάλειας είναι τελικά μια ζωή φτωχή υπαρξιακά και νοηματοδοτικά. Ο Κίρκεγκωρ έγραψε μάλιστα τη διάσημη φράση ότι "η αγωνία είναι ο ίλιγγος της ελευθερίας", δηλαδή η δυνατότητα της ελευθερίας και της προσωπικής εξέλιξης περνά μέσα από την αγωνία.

Ο ίδιος λέει κάπου ότι "ο μεγαλύτερος κίνδυνος, το να χάσει κανείς τον εαυτό του, μπορεί να συμβεί τόσο αθόρυβα, σαν να μην συνέβη τίποτε". Ο αγαπημένος Νίτσε στο "Τάδε εφη Ζαρατούστρα" παρουσιάζει τον περίφημο "τελευταίο άνθρωπο" μια μορφή που δεν επιδιώκει πλέον τη δημιουργία, την υπέρβαση ή τα μεγάλα ιδανικά, αλλά αρκείται στην άνεση, την προβλεψιμότητα και την αποφυγή κάθε κινδύνου.

Η βολή είναι παραίτηση του ανθρώπου από τις υψηλότερες δυνατότητές του, δηλαδή παραίτηση από την αυθεντική ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους