Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν τα Trolls Γελοιοποιούν την Προστασία της Ζωής Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε ένα φαινόμενο, που δυστυχώς δεν αποτελεί έκπληξη.

Κάτω από αναρτήσεις που αφορούν την προστασία του λαγοκέφαλου, την ανάγκη επιστημονικής προσέγγισης των περιβαλλοντικών ζητημάτων και την αντίθεσή μας στη μετατροπή της εξόντωσης ζώων σε δημόσιο θέαμα, εμφανίζονται δεκάδες υβριστικά σχόλια, ειρωνείες, χλευασμοί και αμέτρητες «χαμογελαστές φατσούλες». Δεν μας προκαλεί εντύπωση.

Αντίθετα, επιβεβαιώνει ακριβώς γιατί η κοινωνία χρειάζεται περισσότερο διάλογο, περισσότερη περιβαλλοντική παιδεία και μεγαλύτερο σεβασμό, προς κάθε μορφή ζωής.

Όταν κάποιος δεν έχει επιχειρήματα, συχνά καταφεύγει στην ειρωνεία.

Όταν δεν μπορεί να αντικρούσει μια άποψη, επιλέγει την προσβολή.

Όταν δεν επιθυμεί να συζητήσει, χρησιμοποιεί τη γελοιοποίηση.

Αυτό δεν είναι διάλογος.

Είναι θόρυβος.

Και ο θόρυβος, ποτέ δεν παράγει λύσεις.

Παρατηρούμε ανθρώπους να γελούν κάτω από δημοσιεύσεις, που μιλούν για τη βιοποικιλότητα, για τις συνέπειες της ανθρώπινης παρέμβασης στα οικοσυστήματα και για την ανάγκη να αντιμετωπίζονται τα περιβαλλοντικά προβλήματα, με επιστημονικά και όχι επικοινωνιακά κριτήρια. Γελούν.

Αλλά με τι ακριβώς γελούν; Με την προστασία της φύσης; Με την έννοια του σεβασμού προς τα ζώα; Με την ανάγκη να εξετάζονται οι οικολογικές συνέπειες κάθε ανθρώπινης παρέμβασης; Με την άποψη, ότι η βία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα; Το χαμογελαστό εικονίδιο κάτω από μια ανάρτηση, δεν απαντά σε κανένα ερώτημα.

Δεν προσφέρει κανένα στοιχείο.

Δεν αντικρούει κανένα επιχείρημα.

Αποτελεί απλώς μια προσπάθεια απαξίωσης.

Όμως, η ιστορία των κοινωνικών αγώνων, είναι γεμάτη από παραδείγματα ανθρώπων, που αρχικά χλευάστηκαν και αργότερα δικαιώθηκαν.

Κάποτε χλεύαζαν, όσους μιλούσαν για την προστασία των δασών.

Κάποτε χλεύαζαν, όσους μιλούσαν για την κλιματική αλλαγή.

Κάποτε χλεύαζαν, όσους μιλούσαν για τα δικαιώματα των ζώων.

Η ειρωνεία υπήρξε πάντοτε το πρώτο καταφύγιο, όσων δεν ήθελαν να αντιμετωπίσουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα.

Εμείς δεν ισχυριστήκαμε ποτέ ότι ο λαγοκέφαλος δεν δημιουργεί προβλήματα.

Ούτε αρνηθήκαμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αλιείς.

Αυτό που λέμε είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Ότι η διαχείριση ενός οικολογικού ζητήματος, δεν μπορεί να βασίζεται στη δαιμονοποίηση ενός είδους.

Ότι η φύση είναι πολύ πιο σύνθετη, από όσο επιτρέπουν τα συνθήματα.

Ότι οι άνθρωποι οφείλουν να εξετάζουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Ότι η εξόντωση δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως γιορτή.

Αυτές είναι θέσεις που μπορούν να συζητηθούν.

Αν κάποιος διαφωνεί, ας παρουσιάσει επιχειρήματα.

Ας παραθέσει στοιχεία.

Ας καταθέσει επιστημονικές απόψεις.

Ας συμβάλει στον δημόσιο διάλογο.

Οι ύβρεις όμως δεν αποτελούν επιχειρήματα.

Οι προσωπικές επιθέσεις, δεν αποτελούν επιστημονική τεκμηρίωση.

Οι χλευαστικές αντιδράσεις, δεν παράγουν γνώση.

Εκείνο που μας προβληματίζει περισσότερο δεν είναι τα ίδια τα σχόλια.

Είναι το τι αποκαλύπτουν.

Αποκαλύπτουν μια κουλτούρα, που θεωρεί φυσιολογικό να γελοιοποιείται κάθε φωνή, που ζητά περισσότερη προστασία της φύσης.

Αποκαλύπτουν μια νοοτροπία, που αντιμετωπίζει τη βία ως κάτι ασήμαντο, όταν στρέφεται εναντίον ζώων.

Αποκαλύπτουν την ευκολία, με την οποία πολλοί άνθρωποι υιοθετούν την απαξίωση αντί της σκέψης.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Διότι οι κοινωνίες δεν υποβαθμίζονται μόνο από τις λανθασμένες αποφάσεις.

Υποβαθμίζονται όταν σταματούν να συζητούν.

Όταν η ειρωνεία αντικαθιστά τον διάλογο.

Όταν η προσβολή αντικαθιστά το επιχείρημα.

Όταν η αγέλη αντικαθιστά την κριτική σκέψη.

Θέλουμε επίσης να ξεκαθαρίσουμε κάτι.

Οι επιθέσεις αυτές δεν πρόκειται να μας κάνουν να σιωπήσουμε.

Δεν πρόκειται να μας αποτρέψουν από το να εκφράζουμε τις απόψεις μας.

Δεν πρόκειται να μας κάνουν να εγκαταλείψουμε την υπεράσπιση των ζώων και της βιοποικιλότητας.

Αντίθετα, μας υπενθυμίζουν πόσο αναγκαία είναι η παρουσία ανεξάρτητων φωνών, που δεν φοβούνται να αμφισβητήσουν κυρίαρχες αφηγήσεις.

Η προστασία της φύσης, δεν είναι διαγωνισμός δημοφιλίας.

Δεν μετριέται με emojis.

Δεν κρίνεται από τον αριθμό των ειρωνικών σχολίων.

Κρίνεται από τα επιχειρήματα.

Κρίνεται από τη γνώση.

Κρίνεται από τη συνέπεια.

Κρίνεται από την ικανότητα μιας κοινωνίας, να σκέφτεται πέρα από τον θυμό, τον φόβο και τον χλευασμό.

Σε όσους διαφωνούν μαζί μας, απαντούμε με σεβασμό: Ελάτε να συζητήσουμε.

Ελάτε να ανταλλάξουμε απόψεις.

Ελάτε να εξετάσουμε τα δεδομένα.

Ελάτε να μιλήσουμε για τις πραγματικές αιτίες της οικολογικής κρίσης.

Σε όσους όμως επιλέγουν τις ύβρεις, τις προσωπικές επιθέσεις και τη γελοιοποίηση, έχουμε μόνο μία απάντηση: Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν φαίνεται από το πώς φέρεται στους ισχυρούς.

Φαίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τους αδύναμους, τις μειοψηφικές φωνές και κάθε μορφή ζωής, που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Εμείς θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε αυτή την αρχή.

Με επιχειρήματα.

Με αξιοπρέπεια.

Με επιμονή.

Και χωρίς να απαντούμε στον φανατισμό, με περισσότερο φανατισμό.

Γιατί τελικά, οι χαμογελαστές φατσούλες κάτω από μια ανάρτηση, δεν αλλάζουν την πραγματικότητα.

Αυτό που αλλάζει την πραγματικότητα, είναι η γνώση, η ευθύνη και η αποφασιστικότητα όσων αρνούνται να σιωπήσουν, όταν βλέπουν τη φύση να μετατρέπεται σε αντικείμενο εκμετάλλευσης και χλευασμού. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους