ΑΡΘΡΟ 24 ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ, Ή ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ; Τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν οι αναφορές από φιλοζωικούς φορείς, κρατικά χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΡΘΡΟ 24 ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ, Ή ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ; Τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν οι αναφορές από φιλοζωικούς φορείς, κρατικά χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ και διάφορους θεσμικούς παράγοντες, ότι η προστασία των ζώων πρόκειται να εισαχθεί στο άρθρο 24 του Συντάγματος, κατά την επικείμενη αναθεώρησή του.

Οι ίδιοι κύκλοι παρουσιάζουν την πιθανότητα αυτή ως μια ιστορική κατάκτηση.

Ως μια μεγάλη νίκη του φιλοζωικού κινήματος.

Ως μια θεσμική επανάσταση, που θα αλλάξει τα πάντα.

Αξίζει όμως να τεθεί ένα απλό ερώτημα: Πόσες φορές έχουμε ξανακούσει παρόμοιες υποσχέσεις; Πόσες φορές ακούσαμε για «ισχυρότερη προστασία των ζώων», για «μηδενική ανοχή στην κακοποίηση», για «εθνικό σχέδιο προστασίας», για «σύγχρονο ευρωπαϊκό πλαίσιο» και τελικά βρεθήκαμε μπροστά στην ίδια πραγματικότητα; Αδέσποτα να πεθαίνουν στους δρόμους.

Φόλες και ευθανασίες σε χωριά και πόλεις.

Παράνομες εκτροφές.

Ανεξέλεγκτες γεννήσεις.

Παράνομες μεταφορές.

Κακοποιήσεις, που δεν φτάνουν ποτέ στα δικαστήρια.

Δήμους που αδιαφορούν.

Ελεγκτικούς μηχανισμούς που υπολειτουργούν.

Νόμους που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Και τώρα ξαφνικά κάποιοι εμφανίζονται ως πρωτοπόροι της συνταγματικής κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των ζώων.

Ας είμαστε σοβαροί.

Η προστασία των ζώων δεν αρχίζει από το Σύνταγμα.

Αρχίζει από την εφαρμογή των νόμων.

Τι νόημα έχει μια νέα συνταγματική διάταξη, όταν το κράτος αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμη και τις ήδη υπάρχουσες υποχρεώσεις του; Τι νόημα έχει μια πανηγυρική αναφορά στα ζώα μέσα στο Σύνταγμα, όταν οι καταγγελίες πολιτών χάνονται στα συρτάρια; Όταν οι διώξεις είναι ελάχιστες; Όταν οι ποινές συχνά δεν εκτελούνται; Όταν η εγκατάλειψη ζώων παραμένει καθημερινό φαινόμενο; Η πραγματικότητα είναι, ότι η χώρα δεν πάσχει από έλλειψη νομοθεσίας.

Πάσχει από έλλειψη πολιτικής βούλησης.

Πάσχει από ατιμωρησία.

Πάσχει από θεσμική υποκρισία.

Αν πράγματι υπήρχε ειλικρινές ενδιαφέρον για τα ζώα, θα είχαν λυθεί εδώ και χρόνια στοιχειώδη ζητήματα.

Θα υπήρχαν επαρκείς κτηνιατρικοί έλεγχοι.

Θα υπήρχαν μόνιμες δομές φιλοξενίας.

Θα υπήρχε χρηματοδότηση των δήμων, με αυστηρή λογοδοσία.

Θα υπήρχε πραγματική καταγραφή των περιστατικών κακοποίησης.

Θα υπήρχε διαφάνεια.

Αντί γι' αυτό βλέπουμε διαρκώς ανακοινώσεις, ημερίδες, συνέδρια, επιτροπές, ομάδες εργασίας και φωτογραφίες.

Η ουσία παραμένει απούσα.

Και εδώ γεννάται ένα δεύτερο κρίσιμο ερώτημα.

Αν τελικά η προστασία των ζώων εισαχθεί στο άρθρο 24, ποιο ακριβώς θα είναι το περιεχόμενο αυτής της προστασίας; Θα μιλά για την ευζωία των ζώων; Θα απαγορεύει την κακοποίηση; Θα αναγνωρίζει τα ζώα ως αισθανόμενα όντα; Θα δημιουργεί υποχρεώσεις για το κράτος; Ή θα πρόκειται για μία γενικόλογη διακήρυξη, χωρίς πραγματικό κανονιστικό περιεχόμενο; Διότι η εμπειρία μας διδάσκει, ότι πολλές φορές οι ωραίες λέξεις, χρησιμοποιούνται ως επικοινωνιακό εργαλείο.

Η εξουσία αγαπά τις συμβολικές κινήσεις.

Οι συμβολικές κινήσεις δεν κοστίζουν.

Δεν απαιτούν συγκρούσεις.

Δεν απαιτούν κονδύλια.

Δεν απαιτούν μηχανισμούς εφαρμογής.

Δεν απαιτούν λογοδοσία.

Απαιτούν μόνο δημόσιες σχέσεις.

Το φιλοζωικό κίνημα οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό.

Δεν πρέπει να μετατραπεί σε χειροκροτητή κυβερνητικών εξαγγελιών.

Δεν πρέπει να μετατραπεί σε μηχανισμό επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων.

Δεν πρέπει να αρκείται σε διακηρύξεις.

Πρέπει να απαιτεί συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Πρέπει να απαιτεί χρονοδιαγράμματα.

Πρέπει να απαιτεί ελέγχους.

Πρέπει να απαιτεί αποτελέσματα.

Διότι η ουσία δεν είναι αν θα προστεθούν μερικές λέξεις στο Σύνταγμα.

Η ουσία είναι αν θα σωθούν ζωές.

Η ουσία είναι αν θα μειωθεί η κακοποίηση.

Η ουσία είναι αν θα σταματήσει η εγκατάλειψη.

Η ουσία είναι αν θα υπάρξει πραγματική προστασία.

Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να ζήσουμε ακόμη μία μεγάλη επικοινωνιακή παράσταση.

Μία παράσταση, όπου όλοι θα δηλώνουν υπέρ των ζώων.

Οι πολιτικοί.

Οι φορείς.

Οι οργανώσεις.

Οι επιτροπές.

Οι χορηγοί.

Οι ειδικοί.

Και στο τέλος τα ζώα θα παραμείνουν απροστάτευτα. Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων δηλώνει ξεκάθαρα: Δεν μας αρκούν οι εξαγγελίες.

Δεν μας αρκούν οι δημόσιες σχέσεις.

Δεν μας αρκούν οι συμβολισμοί.

Απαιτούμε πραγματική θεσμική αλλαγή.

Απαιτούμε εφαρμογή των νόμων.

Απαιτούμε διαφάνεια.

Απαιτούμε λογοδοσία.

Απαιτούμε σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής.

Και κυρίως απαιτούμε να σταματήσει η εκμετάλλευση του φιλοζωικού αισθήματος των πολιτών για πολιτικά, επικοινωνιακά, ή οργανωτικά οφέλη.

Η ιστορία θα κρίνει, αν η αναθεώρηση του άρθρου 24 θα αποτελέσει μια πραγματική τομή, ή ακόμη ένα κεφάλαιο, στο βιβλίο των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων.

Μέχρι τότε, η κοινωνία των πολιτών οφείλει να παραμένει σε εγρήγορση.

Να ελέγχει.

Να καταγγέλλει.

Να παρεμβαίνει.

Και να θυμίζει σε όλους, ότι η προστασία των ζώων δεν μετριέται με λόγια. Μετριέται με πράξεις. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους