Ο ΡΩΣΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ – ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ Για περισσότερο από δύο δεκαετίες η προπαγάνδα παρουσίαζε τον ρώσο δικτάτορα ως τον ηγέτη που πάντοτε είχε την πρωτοβουλία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα συμβαίνει ολοένα και συχνότερα το αντίθετο. Η Ρωσία αναγκάζεται να προσαρμόζεται στις τεχνολογικές και στρατιωτικές καινοτομίες της Ουκρανίας, στην αυξανόμενη ευρωπαϊκή στρατιωτική συνεργασία και στις συνέπειες ενός εγκληματικού, ιμπεριαλιστικού πολέμου που η ίδια παντελώς απερίσκεπτα ξεκίνησε.

Η πρωτοβουλία μετακινείται σταδιακά από τον επιτιθέμενο στον αμυνόμενο. Ο Πούτιν ολοένα και χάνει την πρωτοβουλία, μαζί και την πολιτική του ισχύ εντός.

Επί σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια η Ρωσία χρησιμοποιεί κάθε συμβατικό μέσο που διαθέτει.

Έχει εξαπολύσει εκατοντάδες χιλιάδες πυραύλους και drones, έχει ισοπεδώσει πόλεις και χωριά, έχει πλήξει συστηματικά ενεργειακές υποδομές,έχει επιστρατεύσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, έχει στρατολογήσει κατάδικους, έχει ζητήσει και παραλάβει από τη Βόρεια Κορέα εκατομμύρια βλήματα και πυρομαχικά, drones από το Ιράν και τεχνολογική υποστήριξη από την Κίνα.

Η ρωσική οικονομία τέθηκε σε πολεμική λειτουργία και το ήμισυ των δημόσιων πόρων κατευθύνεται στη συντήρηση της πολεμικής μηχανής.

Οι επιλογές που απομένουν είναι πολύ πιο περιορισμένες και πολύ πιο επικίνδυνες, γενική επιστράτευση, χρήση χημικών όπλων ή ακόμη και πυρηνική κλιμάκωση.

Όμως κάθε μία από αυτές τις επιλογές θα είχε τεράστιο στρατηγικό και πολιτικό κόστος για την ίδια τη Ρωσία και θα μπορούσε να προκαλέσει απρόβλεπτες διεθνείς συνέπειες.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους, μέχρι σήμερα,το Κρεμλίνο δεν έχει προχωρήσει σε τέτοιες ενέργειες. Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΔΑΦΗ ΑΛΛΑ ΧΑΝΕΙ ΤΗ ΡΩΣΙΑ! Ο Πούτιν είχε τη μεγαλύτερη ευκαιρία να τερματίσει τον πόλεμο διατηρώντας ένα σημαντικό μέρος όσων κατέλαβε.

Η πρόταση του Donald Trump, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί της, του προσέφερε μια πολιτική διέξοδο.

Του έδινε τη δυνατότητα να παρουσιάσει στο εσωτερικό της Ρωσίας μία συμφωνία που θα άφηνε υπό τον έλεγχο του σχεδόν το ένα πέμπτο της ουκρανικής επικράτειας.

Ωστόσο,την απέρριψε.Γιατί; Επειδή ο πόλεμος αυτός είχε αφετηρία την πολιτική επιβίωση του δικτάτορα και απολύτως τίποτα άλλο.Ας υποθέσουμε όμως ότι αύριο καταλαμβάνει ακόμη πέντε ή έξι χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Τι ακριβώς θα αλλάξει για τον μέσο Ρώσο πολίτη; Θα αποκτήσουν δρόμους τα εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφέρειας; Θα αποκτήσουν φυσικό αέριο οι εκατομμύρια Ρώσοι που ακόμη θερμαίνονται με ξύλα, ενώ ζουν πάνω από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου του κόσμου;Θα αποκτήσουν σύγχρονα νοσοκομεία οι επαρχίες που σήμερα στερούνται ακόμη και βασικών ιατρικών υπηρεσιών;Θα σταματήσει η δημογραφική κατάρρευση, η φυγή των νέων επιστημόνων, η οικονομική στασιμότητα και η τεχνολογική εξάρτηση; Η απάντηση είναι προφανής.Η Ρωσία δεν έχει έλλειψη εδάφους.

Είναι η μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη, με περισσότερα από 17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Αυτό που της λείπει δεν είναι η γη. Είναι οι θεσμοί, η ελευθερία,η δημοκρατία,οι επενδύσεις,η καινοτομία και μία εξουσία που να ενδιαφέρεται περισσότερο για την ανάπτυξη της χώρας παρά για τη διατήρηση του ίδιου του ηγέτη.

Ο ρώσος δικτάτορας κυβερνά πλέον μία χώρα που φοβάται να του πει την αλήθεια.Κανείς δεν τολμά να του μεταφέρει τις πραγματικές στρατιωτικές αποτυχίες, κανείς δεν τολμά να του παρουσιάσει το πραγματικό μέγεθος της οικονομικής φθοράς.

Οι στρατηγοί παρουσιάζουν επιτυχίες, οι γραφειοκράτες ωραιοποιούν τους αριθμούς, οι υπηρεσίες ασφαλείας επιβεβαιώνουν όσα ήδη πιστεύει ο ηγέτης.

Αυτό δεν είναι απλώς αυταρχισμός, αλλά το τελικό στάδιο κάθε προσωπικής δικτατορίας.

Παίρνει αποφάσεις στηριζόμενος σε μία εικονική πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει το ίδιο του το σύστημα.Πρόκειται για το κοινό χαρακτηριστικό πολλών προσωποπαγών καθεστώτων λίγο πριν από την ολοκληρωτική παρακμή και στρατηγική τους κατάρρευση. ΠΩΣ Ο ΠΟΥΤΙΝ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΕΤΑΙΡΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΗΣ Το μεγάλο πρόβλημα του πουτινισμού δεν είναι πλέον η Ουκρανία ούτε η Δύση.

Είναι ότι έχει εγκλωβιστεί μέσα στη δική του προπαγάνδα.

Διαθέτουν περισσότερο έδαφος από ποτέ, αλλά λιγότερες προοπτικές από οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Τεράστια γεωπολιτική αποτυχία του Πούτιν δεν είναι ότι απέτυχε να υποτάξει την Ουκρανία,αλλά ότι μετέτρεψε τη Ρωσία από στρατηγικό εταίρο της Ευρώπης στον μεγαλύτερο αντίπαλο της.

Επί είκοσι χρόνια η Ευρώπη ζούσε με την ψευδαίσθηση ότι η ιστορία των μεγάλων πολέμων είχε τελειώσει.Ο Πούτιν κατέστρεψε αυτή την ψευδαίσθηση.

Για σχεδόν δύο δεκαετίες,η Ρωσία συμμετείχε σε κοινές δομές ασφαλείας με τη Δύση,συνεργαζόταν με το ΝΑΤΟ, εξήγαγε ενέργεια στην Ευρώπη και διέθετε τεράστια πολιτική και οικονομική επιρροή.Η Ευρώπη δεν αντιμετώπιζε τη Ρωσία ως υπαρξιακό αντίπαλο, αλλά ως έναν δύσκολο, πλην όμως αναγκαίο εταίρο.Ο Πούτιν κατέστρεψε αυτή τη σχέση με τα ίδια του τα χέρια. Η Ευρώπη, που για χρόνια υποεπένδυε στην άμυνα πιστεύοντας ότι οι μεγάλοι πόλεμοι ανήκαν στο παρελθόν, αφυπνίστηκε, πίστεψε ξανά στον εαυτό της.

Άρχισε να επανεξοπλίζεται, να αναπτύσσει κοινή αμυντική βιομηχανία,να επενδύει στην τεχνολογική και στρατιωτική της αυτονομία και να οικοδομεί μια πρωτοφανή πολιτική συνοχή απέναντι στον ρωσικό αναθεωρητισμό.

Ο άνθρωπος που διακήρυττε ότι θα περιόριζε τη Δύση κατέληξε να της δώσει νέο στρατηγικό σκοπό, αυτός που ήθελε να αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ το ενίσχυσε όσο κανείς άλλος μετά το 1949, ο άνθρωπος που μιλούσε για ένα «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» απομόνωσε τη Ρωσία από την ίδια την Ευρώπη.

Όλα αυτά δεν συνέβησαν επειδή η Ευρώπη αποφάσισε ξαφνικά να γίνει εχθρός της Ρωσίας.

Συνέβησαν επειδή ο ρώσος δικτάτορας φοβήθηκε τη δημοκρατία περισσότερο από όσο φοβήθηκε την απομόνωση.

Από τη στιγμή που οι μαζικές διαδηλώσεις του 2011–2012 αμφισβήτησαν την εξουσία του, η Ευρώπη έπαψε να είναι γι' αυτόν ένας εταίρος και μετατράπηκε σε πολιτική απειλή.

Δεν πολέμησε τελικά για να προστατεύσει τη Ρωσία από τη Δύση.

Πολέμησε για να προστατεύσει το καθεστώς του από το ενδεχόμενο η Ρωσία να μοιάσει κάποτε περισσότερο στην Ευρώπη.

Η πραγματική σύγκρουση του Πούτιν δεν ήταν ποτέ με το ΝΑΤΟ.

Ήταν με την ιδέα μίας επιτυχημένης, δημοκρατικής και ευρωπαϊκά προσανατολισμένης κοινωνίας στην Ουκρανία δίπλα στη Ρωσία, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς και για τους ίδιους τους Ρώσους πολίτες.

Για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες,μία ολόκληρη γενιά νέων Ρώσων μεγαλώνει γνωρίζοντας μόνο λογοκρισία,πόλεμο, στρατιωτικοποίηση της εκπαίδευσης,φόβο και απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο.Η τεράστια ζημιά του πουτινισμού δεν θα αποτυπωθεί μόνο στους οικονομικούς δείκτες, αλλά και στις επόμενες γενιές Ρώσων που θα κληθούν να ζήσουν με τις συνέπειες αυτής της ιστορικής επιλογής. Ο Πούτιν ξεκίνησε έναν πόλεμο για να αποτρέψει την αλλαγή.

Τελικά όμως επιτάχυνε όλες εκείνες τις ιστορικές εξελίξεις που επιδίωκε να εμποδίσει, τη σύγκλιση της Ουκρανίας με την Ευρώπη,την ενίσχυση της δυτικής στρατιωτικής συνεργασίας, τη διεθνή απομόνωση της χώρας του και τη βαθιά φθορά των ίδιων των προοπτικών της.

Στην προσπάθεια του να διασώσει την προσωπική του εξουσία, θα αφήσει πίσω του μια Ρωσία ασθενέστερη, φτωχότερη και πιο απομονωμένη από ποτέ.

Ο άνθρωπος που διακήρυττε πως θα αποκαθιστούσε το μεγαλείο της Ρωσίας θα μείνει στην ιστορία ως εκείνος που επιτάχυνε όσο κανείς άλλος τη στρατηγική, οικονομική και πολιτική της αποδυνάμωση, ενδεχομένως και την κατάρρευση της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους