Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Η μητριά μου πήρε το φόρεμα του χορού μου και το έδωσε στην κόρη της — αλλά όταν το έμαθε ο πατέρας μου, της το έκανε να το μετανιώσει.

Η μητέρα μου είχε πεθάνει πριν από πολύ καιρό, οπότε ο πατέρας μου ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα που λεγόταν Κλαρίσα.

Είχε μια κόρη, τη Ρουθ, που ήταν στην ίδια ηλικία με εμένα.

Ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά.

Για τον χορό, είχα ονειρευτεί ένα φόρεμα που είχα δει σε ένα κατάστημα μήνες πριν.

Είχα μαζέψει χρήματα γι’ αυτό έξι μήνες και βρήκα μια μερική απασχόληση μετά το σχολείο ως σερβιτόρα σε ένα καφέ.

Ήξερα ότι ο πατέρας μου δεν θα μπορούσε να μου το αγοράσει.

Έτσι, πήρα την κατάσταση στα χέρια μου.

Μια εβδομάδα πριν από τον χορό, τελικά το αγόρασα.

Ήμουν τόσο χαρούμενη όταν το δοκίμασα.

Εκείνη τη στιγμή, η Ρουθ «ΤΥΧΑΙΑ» πέρασε από εκεί και κοίταζε συνεχώς μέσα στο δωμάτιό μου, παρόλο που σχεδόν δεν μιλούσαμε.

Λίγες μέρες πριν από τον χορό, ο πατέρας μου έφυγε για ένα επαγγελματικό ταξίδι.

Την ημέρα του χορού, άνοιξα τη ντουλάπα μου για να φορέσω το φόρεμά μου και... ΕΙΧΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ.

Το φόρεμα είχε απλώς χαθεί.

Κατέβηκα κάτω για να ρωτήσω την Κλαρίσα αν το είχε δει και... είδα τη Ρουθ να γυρίζει μέσα σε αυτό. Η Κλαρίσα χτύπησε παλαμάκια και είπε: «Αγάπη μου, δες πόσο ωραία ταιριάζει το φόρεμά σου στη Ρουθ.

Το θέμα είναι ότι έπεσε κατά λάθος καφές στο φόρεμα της Ρουθ και τώρα δεν έχει τίποτα να φορέσει.» Έκλαψα και φώναξα: «Όχι, αυτό είναι το δικό μου φόρεμα!» Η Κλαρίσα γύρισε τα μάτια της και είπε: «Σου λέω, η Ρουθ θα φορέσει αυτό το φόρεμα. ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΕΓΩΙΣΤΡΙΑ!» Η φωνή μου έτρεμε. «Μα τι υποτίθεται ότι πρέπει να φορέσω;» Η Κλαρίσα με οδήγησε στη ντουλάπα της και είπε: «Έχω ένα καταπληκτικό φόρεμα.

Το ξέχασα εντελώς.

Αλλά είμαι πρόθυμη να στο δώσω.

Οικογένεια είμαστε, έτσι δεν είναι;» Θεέ μου, αν μόνο μπορούσες να δεις αυτό το «καταπληκτικό» φόρεμα.

Ήταν παλιό και απαίσιο.

Με δάκρυα στα μάτια, πήγα στον χορό φορώντας αυτό, ενώ η Ρουθ γύριζε χαρούμενη μέσα στο δικό μου.

Ο χορός μου καταστράφηκε.

Οι συμμαθητές μου γελούσαν μαζί μου και ένιωθα ντροπιασμένη.

Γύρισα σπίτι κλαίγοντας, και ο πατέρας μου είχε μόλις επιστρέψει από το ταξίδι του.

Του είπα τα πάντα.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα τα μάτια του πατέρα μου να γεμίζουν οργή.

Το επόμενο πρωί, ο πατέρας μου έδωσε στην Κλαρίσα ένα κουτί και της είπε ότι ήταν δώρο. Η Κλαρίσα το άνοιξε και φώναξε: «ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ;!»"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους