Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι ο διαδικτυακός έρωτας είναι λιγότερο αληθινός.

Ούτε ότι οι μεγάλες αγάπες γεννιούνται μόνο όταν δύο άνθρωποι βρεθούν στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο δωμάτιο ή στην ίδια πόλη.

Οι ψυχές δεν γνωρίζουν από χιλιόμετρα, αλλά ξέρουν καλά από αναγνώριση.

Κι όμως, υπάρχει κάτι βαθιά παράδοξο στον έρωτα που γεννιέται πίσω από μια οθόνη.

Γιατί η οθόνη μάς προστατεύει και ταυτόχρονα μάς στερεί.

Μας επιτρέπει να δείξουμε πλευρές του εαυτού μας που ίσως δυσκολευόμασταν να αποκαλύψουμε πρόσωπο με πρόσωπο.

Να γράψουμε εκείνα που θα ντρεπόμασταν να πούμε.

Να εξομολογηθούμε φόβους, επιθυμίες και πληγές.

Να αφήσουμε την ψυχή να προηγηθεί του σώματος.

Ίσως γι' αυτό τόσοι άνθρωποι αισθάνονται ότι μέσα από λίγες εβδομάδες συνομιλίας γνώρισαν βαθύτερα έναν άγνωστο απ' όσο γνώρισαν ανθρώπους που είχαν δίπλα τους επί χρόνια.

Όμως η οθόνη κάνει και κάτι ακόμη. Κρύβει.

Δεν βλέπει το σώμα να διστάζει, δεν ακούει τη φωνή να σπάει, δεν παρατηρεί το χέρι που τρέμει λίγο πριν αγγίξει το άλλο, δεν συναντά τη σιωπή δύο ανθρώπων που κάθονται μαζί χωρίς να χρειάζεται να πουν τίποτα.

Κι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες δεν είναι ασήμαντες.

Είναι η ίδια η γλώσσα της αγάπης.

Πίσω από ένα πληκτρολόγιο μπορούμε να διορθώσουμε κάθε πρόταση πριν τη στείλουμε.

Να σβήσουμε ό,τι μπορεί να μας εκθέτει, να ξαναγράψουμε ό,τι μας κάνει να αισθανόμαστε ευάλωτοι.

Όμως στη ζωη δεν υπάρχει κουμπί delete.

Το βλέμμα φεύγει πριν προλάβεις να το συγκρατήσεις, Η φωνή προδίδει όσα οι λέξεις προσπαθούν να κρύψουν, το σώμα -πάντα- αποκαλύπτει την αλήθεια πριν ακόμη μιλήσει η γλώσσα.

Και εκεί αρχίζει ο πραγματικός έρωτας.

Όχι όταν δύο άνθρωποι ανταλλάσσουν όμορφα μηνύματα ή ηχητικά.

Αλλά όταν συναντιούνται όλες εκείνες οι μικρές ατέλειες που κανένα πληκτρολόγιο δεν μπορεί να διορθώσει.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές διαδικτυακές σχέσεις ανθίζουν με εκπληκτική ταχύτητα και δυσκολεύονται όταν έρθει η στιγμή της πραγματικής συνάντησης.

Μέχρι τότε ερωτεύονται δύο αφηγήσεις, δύο ψυχές όπως θα ήθελαν να αφηγηθούν τον εαυτό τους.

Νομίζω πως στην εποχή μας συμβαίνει κάτι που δεν αφορά μόνο τον έρωτα.

Σιγά σιγά μαθαίνουμε να υπάρχουμε πίσω από οθόνες, να αγαπάμε πίσω από οθόνες, να θυμώνουμε πίσω από οθόνες, να διαφωνούμε, να συγκρουόμαστε, ακόμη και να επαναστατούμε πίσω από οθόνες.

Σαν να έχει απλωθεί ανάμεσα στους ανθρώπους μια λεπτή πλαστική μεμβράνη.

Διαφανής, έτσι που μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον, μπορούμε να ακούσουμε ο ένας τον άλλον, μπορούμε ακόμη και να συγκινηθούμε, αλλά δεν μπορούμε να αγγίξουμε.

Κάποιοι στο μέλλον ίσως την πουν "Η εποχή της έκλειψης των αγγιγμάτων". Όμως, ο έρωτας, όπως και κάθε μεγάλη επανάσταση, χρειάζεται τελικά σώματα.

Χρειάζεται κορμιά που ιδρώνουν από την αγωνία μιας πρώτης συνάντησης.

Χέρια που τρέμουν λίγο πριν συναντηθούν.

Μάτια που δεν ξέρουν πού να κοιτάξουν.

Αγκαλιές που θεραπεύουν χωρίς να μιλούν.

Ένσαρκες παρουσίες.

Γιατί το σώμα δεν είναι το αντίθετο της ψυχής.

Είναι ο τόπος όπου η ψυχή γίνεται ορατή.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της ψηφιακής εποχής.

Ποτέ άλλοτε οι ψυχές δεν είχαν τόσες δυνατότητες να συναντηθούν.

Και ποτέ άλλοτε τα σώματα δεν είχαν μάθει να κρύβονται τόσο επιδέξια.

Γι' αυτό πιστεύω πως η τεχνολογία είναι ένα θαυμάσιο μέσο για να γεννηθεί ένας έρωτας.

Δεν μπορεί όμως να είναι ο τόπος όπου θα κατοικήσει.

Γιατί ο έρωτας δεν ολοκληρώνεται μέσα στις λέξεις, ολοκληρώνεται όταν οι λέξεις αποκτούν ανάσα, όταν αποκτούν βλέμμα, όταν αποκτούν σώμα.

Που πάει να πει πως ο έρωτας δεν ολοκληρώνεται όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται τις καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους, τις διαδικτυακές τους περσόνες, αλλά όταν αρχίζουν να χωράνε και τις ατελείς.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας.

Να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία για να συναντηθούν οι ψυχές.

Αλλά να μη της επιτρέψουμε να αντικαταστήσει τη συνάντηση.

Γιατί, όσο κι αν αγαπώ τις λέξεις, έχω αρχίσει να πιστεύω πως υπάρχουν πράγματα που μόνο δύο σώματα μπορούν να πουν.

Ένα βλέμμα, μια σιωπή, ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά που κρατά λίγο λιγότερο απ' όσο χρειάζεται.

Και τελικά, ίσως εκεί όπου τελειώνει το πληκτρολόγιο...ίσως εκεί ακριβώς να αρχίζει ο αληθής έρωτας.

Ο έρωτας, όπως και κάθε μεγάλη επανάσταση, χρειάζεται τελικά κορμιά.

Κορμιά που εκτίθενται.

Που τρέμουν.

Που ιδρώνουν.

Που πλησιάζουν τόσο κοντά, ώστε να μην υπάρχει πια χώρος για καμία οθόνη, ανάμεσά τους. Αντώνης Ανδρουλιδάκης ❤️ Love always

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους