Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ Η παγκόσμια θρησκευτική ενοποίηση, η Αποκάλυψη 13 και η τελική κρίση της ανθρώπινης συνείδησης Η Αποκάλυψη παρουσιάζει δύο μόνο ομάδες ανθρώπων στις τελευταίες ημέρες: εκείνους που ακολουθούν το θηρίο και εκείνους που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού.

Η τελική δοκιμασία δεν αφορά απλώς μία θρησκευτική επιλογή· αφορά την ίδια τη λατρεία και την υπακοή στον Δημιουργό.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ Οι εντολές του Θεού, η πίστη του Ιησού και η τελευταία σύγκρουση πριν από την επιστροφή του Χριστού Κεντρικό Βιβλικό Εδάφιο ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 14:9-12 ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΡΙΤΟΣ ΗΚΟΛΟΥΘΗΣΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΛΕΓΩΝ ΕΝ ΦΩΝΗ ΜΕΓΑΛΗ· ΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΥΝΕΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΧΑΡΑΓΜΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΥΤΟΥ Η ΕΠΙ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΑΥΤΟΥ... ... ΩΔΕ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΣΤΙΝ· ΩΔΕ ΟΙ ΤΗΡΟΥΝΤΕΣ ΤΑΣ ΕΝΤΟΛΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΙΗΣΟΥ.

Απόδοση «Εδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού.» ΕΙΣΑΓΩΓΗ Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος της προφητικής αλυσίδας της Αποκάλυψης, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από τα παγκόσμια πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα στον ίδιο τον άνθρωπο.

Μέχρι τώρα είδαμε την άνοδο του πρώτου θηρίου, τη θανατηφόρα πληγή του, την εμφάνιση του δεύτερου θηρίου και τη δημιουργία της εικόνας του θηρίου.

Όλα αυτά όμως αποτελούν το προοίμιο της τελικής δοκιμασίας. Η Αποκάλυψη οδηγεί τον αναγνώστη στο σημείο όπου κάθε άνθρωπος θα κληθεί να πάρει θέση απέναντι στον Θεό.

Δεν θα υπάρχουν πλέον ενδιάμεσες καταστάσεις ούτε ουδέτερο έδαφος.

Η ανθρωπότητα θα χωριστεί σε δύο μόνο ομάδες, και η διαχωριστική γραμμή δεν θα είναι η φυλή, η γλώσσα, η εθνικότητα ή η εκκλησιαστική ταυτότητα, αλλά η στάση απέναντι στη λατρεία και στις εντολές του Θεού.

Η προφητεία είναι αξιοσημείωτη διότι δεν παρουσιάζει τη σύγκρουση των τελευταίων ημερών ως έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο.

Η πραγματική μάχη είναι πνευματική.

Είναι η ίδια διαμάχη που άρχισε στον ουρανό πριν ακόμη δημιουργηθεί ο άνθρωπος, συνεχίστηκε στον κήπο της Εδέμ, εκδηλώθηκε στη Βαβυλώνα του Ναβουχοδονόσορα, επαναλήφθηκε σε κάθε εποχή της ιστορίας της σωτηρίας και τώρα φθάνει στην τελική της κορύφωση.

Το βασικό ερώτημα παραμένει αμετάβλητο: ποιος έχει το δικαίωμα να ορίζει τη λατρεία και την υπακοή του ανθρώπου; Ο Δημιουργός ή ο άνθρωπος; Αυτός είναι ο λόγος που το μήνυμα του τρίτου αγγέλου αποτελεί τη σοβαρότερη προειδοποίηση ολόκληρης της Αγίας Γραφής.

Δεν απευθύνεται σε μία συγκεκριμένη φυλή ούτε σε μία μόνο γενιά.

Απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που θα ζει λίγο πριν από την ένδοξη επιστροφή του Χριστού.

Είναι μία πρόσκληση να εξετάσουμε προσεκτικά όχι μόνο τι πιστεύουμε, αλλά και ποιον υπακούμε όταν η ανθρώπινη παράδοση συγκρούεται με τη σαφή διδασκαλία της Αγίας Γραφής.

Σε αυτό το κεφάλαιο δεν θα ξεκινήσουμε από τις ανθρώπινες θεωρίες ούτε από σύγχρονες θρησκευτικές αντιπαραθέσεις.

Θα αφήσουμε την ίδια την Αγία Γραφή να ερμηνεύσει την Αγία Γραφή.

Θα ακολουθήσουμε την προφητική αλυσίδα από τη Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη, ώστε να κατανοήσουμε τι είναι πραγματικά το χάραγμα του θηρίου, γιατί συνδέεται άμεσα με τη λατρεία και ποιος είναι ο λόγος που ο Ιωάννης, αμέσως μετά την προειδοποίηση για το χάραγμα, παρουσιάζει έναν λαό που διακρίνεται από δύο μόνο χαρακτηριστικά: τηρεί τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού.

Η αντίθεση αυτή δεν είναι τυχαία.

Αντίθετα, αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση ολόκληρης της προφητείας και θα αποτελέσει τη βάση της ανάλυσης που ακολουθεί.

Στα επόμενα τμήματα του κεφαλαίου θα εξετάσουμε γιατί η Αγία Γραφή συνδέει το χάραγμα του θηρίου με τη λατρεία, ποια είναι η σχέση του με τον νόμο του Θεού και γιατί η τελική κρίση της ανθρωπότητας παρουσιάζεται ως η τελευταία μεγάλη δοκιμασία της πίστης και της υπακοής. ΓΙΑΤΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Υπάρχει ένα ερώτημα που κάθε ειλικρινής αναγνώστης της Αγίας Γραφής οφείλει να θέσει στον εαυτό του.

Εάν το χάραγμα του θηρίου αποτελεί το σημαντικότερο προφητικό ζήτημα των τελευταίων ημερών, γιατί ο Ιωάννης δεν το εξηγεί αμέσως; Γιατί, αντί να δώσει έναν ορισμό, στρέφει αμέσως την προσοχή μας σε έναν λαό που χαρακτηρίζεται από την υπακοή του; Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το κείμενο της Αποκάλυψης.

Αμέσως μετά την αυστηρότερη προειδοποίηση που υπάρχει σε ολόκληρη την Αγία Γραφή εναντίον του χαράγματος του θηρίου, ο Ιωάννης δεν αλλάζει θέμα.

Αντίθετα, παρουσιάζει τους ανθρώπους που δεν θα το λάβουν.

Και πώς τους περιγράφει; Όχι από την εθνικότητά τους.

Όχι από την εκκλησιαστική τους ονομασία.

Όχι από τη γλώσσα ή τον πολιτισμό τους.

Αλλά με δύο μόνο χαρακτηριστικά.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 14:12 ΩΔΕ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΣΤΙΝ· ΩΔΕ ΟΙ ΤΗΡΟΥΝΤΕΣ ΤΑΣ ΕΝΤΟΛΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΙΗΣΟΥ.

Απόδοση «Εδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού.» Αυτό το εδάφιο αποτελεί το ερμηνευτικό κλειδί ολόκληρης της ενότητας. Η Αγία Γραφή δεν αντιπαραθέτει το χάραγμα του θηρίου με μία συγκεκριμένη εκκλησία ούτε με κάποιο ανθρώπινο θεσμό.

Το αντιπαραθέτει με έναν λαό που επιλέγει να παραμείνει πιστός στις εντολές του Θεού.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η εξουσία που ζητά υπακοή στις δικές της απαιτήσεις.

Από την άλλη βρίσκεται ένας λαός που επιμένει να υπακούει στον Δημιουργό.

Επομένως, η τελική σύγκρουση δεν μπορεί να είναι απλώς πολιτική ή κοινωνική.

Είναι βαθιά πνευματική και περιστρέφεται γύρω από το ερώτημα της υπακοής.

Η ίδια αυτή αρχή διατρέχει ολόκληρη την ιστορία της σωτηρίας.

Στον κήπο της Εδέμ, η πρώτη δοκιμασία δεν ήταν αν ο Αδάμ και η Εύα πίστευαν στην ύπαρξη του Θεού. Πίστευαν.

Η δοκιμασία ήταν αν θα υπάκουαν στον λόγο Του ή σε μία διαφορετική φωνή.

Στην πεδιάδα Δουρά, οι τρεις νέοι δεν διώχθηκαν επειδή αρνήθηκαν την ύπαρξη του βασιλιά.

Διώχθηκαν επειδή αρνήθηκαν να προσκυνήσουν αντίθετα προς την εντολή του Θεού.

Το ίδιο συνέβη με τον Δανιήλ όταν προτίμησε να συνεχίσει την προσευχή του παρά να υπακούσει σε ανθρώπινο διάταγμα.

Σε κάθε εποχή, η μεγάλη διαμάχη περιστρέφεται γύρω από το ίδιο σημείο: ποιος έχει τον τελευταίο λόγο; Ο Θεός ή ο άνθρωπος; Αυτό εξηγεί γιατί ο Ιωάννης χρησιμοποιεί τη φράση «οι τηρούντες τις εντολές του Θεού». Δεν πρόκειται για μία τυχαία αναφορά.

Ολόκληρη η Αποκάλυψη επιστρέφει διαρκώς στον νόμο του Θεού.

Στην ουράνια σκηνή εμφανίζεται η κιβωτός της διαθήκης, το ιερό αντικείμενο που περιείχε τις δύο πέτρινες πλάκες με τις Δέκα Εντολές.

Η παρουσία της δεν είναι διακοσμητική.

Υπενθυμίζει ότι ο χαρακτήρας και η διακυβέρνηση του Θεού στηρίζονται στον αιώνιο νόμο Του.

Για τον λόγο αυτό, η τελική κρίση δεν παρουσιάζεται ως μία δοκιμασία γνώσεων ούτε ως μία φιλοσοφική συζήτηση.

Παρουσιάζεται ως δοκιμασία πίστης και υπακοής.

Ο άνθρωπος καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τον Δημιουργό ή αν θα αποδεχθεί ανθρώπινες θρησκευτικές απαιτήσεις όταν αυτές συγκρούονται με τον αποκαλυμμένο λόγο του Θεού.

Η προφητεία, επομένως, δεν καλεί τον αναγνώστη σε φόβο αλλά σε έρευνα.

Τον καλεί να ανοίξει την Αγία Γραφή και να εξετάσει προσεκτικά ποιες είναι οι εντολές του Θεού που παραμένουν το διακριτικό γνώρισμα του λαού Του λίγο πριν από την ένδοξη επιστροφή του Χριστού.

Η ερώτηση που γεννάται φυσικά είναι η εξής: Εάν το τελικό ζήτημα αφορά τις εντολές του Θεού, υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εντολή που θα αποτελέσει το επίκεντρο της τελευταίας σύγκρουσης; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα μας οδηγήσει στην εξέταση της τέταρτης εντολής και του λόγου για τον οποίο πολλοί ιστορικιστές ερμηνευτές τη θεωρούν κεντρική στην προφητεία των εσχάτων ημερών. Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΙΑΜΑΧΗΣ Εάν η Αποκάλυψη παρουσιάζει ως διακριτικό γνώρισμα του λαού του Θεού την τήρηση των εντολών Του, τότε γεννιέται ένα ακόμη σημαντικό ερώτημα.

Γιατί ο Σατανάς επιδιώκει να πολεμήσει τις εντολές του Θεού; Και ακόμη περισσότερο, υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εντολή που συγκεντρώνει επάνω της ολόκληρη αυτή τη διαμάχη; Για να απαντήσουμε, πρέπει να επιστρέψουμε στις ίδιες τις Δέκα Εντολές.

Οι περισσότερες από αυτές αναγνωρίζονται σχεδόν από ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι δεν πρέπει να υπάρχουν άλλοι θεοί, ότι δεν πρέπει να υπάρχει ειδωλολατρία, ότι δεν πρέπει να λαμβάνεται μάταια το όνομα του Θεού, ότι δεν πρέπει να φονεύουμε, να μοιχεύουμε, να κλέβουμε ή να ψευδομαρτυρούμε.

Ακόμη και όσοι δεν ζουν σύμφωνα με αυτές, αναγνωρίζουν ότι αποτελούν μέρος του ηθικού νόμου του Θεού.

Υπάρχει όμως μία εντολή που, περισσότερο από κάθε άλλη, έγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης μέσα στην ιστορία του χριστιανισμού.

Είναι η τέταρτη εντολή, η εντολή που αρχίζει με μία λέξη η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη από τις Δέκα Εντολές.

ΕΞΟΔΟΣ 20:8-11 ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΩΝ ΑΓΙΑΖΕΙΝ ΑΥΤΗΝ... Απόδοση «Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου, ώστε να την αγιάζεις...» Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θεός ξεκινά αυτή την εντολή με το ρήμα «Μνήσθητι». Ο Δημιουργός γνώριζε ότι θα ερχόταν η εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος θα επιχειρούσε να ξεχάσει ή να αντικαταστήσει αυτό που ο ίδιος είχε καθιερώσει από τη δημιουργία του κόσμου.

Η τέταρτη εντολή δεν είναι απλώς μία ημέρα ανάπαυσης.

Είναι η μόνη εντολή που περιέχει όλα τα στοιχεία μιας βασιλικής σφραγίδας.

Αναφέρει το όνομα του Νομοθέτη, τον τίτλο Του και την επικράτειά Του. «Διότι σε έξι ημέρες ο Κύριος έκανε τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν μέσα σε αυτά.» Ο Θεός δεν ζητά απλώς να ξεκουραστεί ο άνθρωπος.

Ζητά να αναγνωρίσει δημόσια ότι Εκείνος είναι ο Δημιουργός όλων των πραγμάτων. Το Σάββατο γίνεται έτσι το διαρκές μνημείο της δημιουργίας και συγχρόνως το σημείο που υπενθυμίζει ποιος είναι ο αληθινός Κυρίαρχος του σύμπαντος.

Αυτό εξηγεί γιατί ο Σατανάς δεν είχε ως κύριο στόχο να καταργήσει όλες τις εντολές.

Εάν μπορούσε να απομακρύνει τον άνθρωπο από εκείνη που υπενθυμίζει τον Δημιουργό, θα πετύχαινε κάτι πολύ βαθύτερο.

Θα απομάκρυνε την ανθρωπότητα από το σημείο που αναγνωρίζει την κυριαρχία του Θεού.

Η προφητεία του Δανιήλ είχε ήδη προαναγγείλει ότι η δύναμη του μικρού κέρατος θα επιχειρούσε κάτι εξαιρετικά τολμηρό.

ΔΑΝΙΗΛ 7:25 ...ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΗΣΕΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΙΩΣΑΙ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΝ... Απόδοση «...και θα επιχειρήσει να αλλάξει καιρούς και νόμο.» Η προφητεία δεν λέει ότι θα μπορούσε πραγματικά να αλλάξει τον νόμο του Θεού.

Λέει ότι θα επιχειρούσε να τον αλλάξει.

Και μέσα στις Δέκα Εντολές υπάρχει μόνο μία που αναφέρεται ταυτόχρονα σε χρόνο και σε λατρεία.

Είναι η τέταρτη εντολή, η εντολή του Σαββάτου.

Για τον λόγο αυτό, πολλοί ιστορικιστές ερμηνευτές, από τους Μεταρρυθμιστές μέχρι τους πρωτοπόρους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, θεώρησαν ότι η τελική σύγκρουση της Αποκάλυψης δεν θα αφορά απλώς μία γενική έννοια υπακοής.

Θα επικεντρωθεί στο ζήτημα της λατρείας και ιδιαίτερα στην εντολή που ο ίδιος ο Θεός συνέδεσε με τη δημιουργική Του εξουσία.

Εδώ βρίσκεται και η βαθύτερη σύνδεση μεταξύ της Αποκάλυψης 13 και της Αποκάλυψης 14. Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο εμφανίζεται μία εξουσία που ζητά λατρεία.

Στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται ένας λαός που επιμένει να τηρεί τις εντολές του Θεού.

Η αντίθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Ιωάννης οδηγεί τον αναγνώστη στο συμπέρασμα ότι η τελευταία μεγάλη δοκιμασία δεν θα είναι απλώς μια δοκιμασία πίστης, αλλά μια δοκιμασία υπακοής στον Δημιουργό.

Και εδώ ακριβώς γεννιέται το μεγαλύτερο ίσως ερώτημα ολόκληρης της μελέτης.

Εάν η τέταρτη εντολή αποτελεί το σημείο που αναγνωρίζει τον Θεό ως Δημιουργό, πώς και πότε αντικαταστάθηκε η βιβλική ημέρα λατρείας από μία άλλη ημέρα; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα μας οδηγήσει στην ιστορική εξέλιξη της Κυριακής, στις ομολογίες της ίδιας της Ρώμης και στις μαρτυρίες προσωπικοτήτων όπως ο Άρειος, ο Ουλφίλας, ο Ισαάκ Νεύτων, ο Αλέξανδρος Χίσλοπ και οι πρωτοπόροι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, οι οποίοι, ο καθένας μέσα στο δικό του ιστορικό πλαίσιο, υπερασπίστηκαν την αρχή ότι η τελική αυθεντία ανήκει στην Αγία Γραφή και όχι στην ανθρώπινη παράδοση. ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΛΛΑΞΕ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ; Αφού εξετάσαμε τη σημασία της τέταρτης εντολής και τη μοναδική θέση που κατέχει μέσα στον ηθικό νόμο του Θεού, το επόμενο ερώτημα προκύπτει σχεδόν αυτονόητα.

Εάν ο Θεός καθιέρωσε το Σάββατο κατά τη δημιουργία του κόσμου, το επανέλαβε με τη φωνή Του στο όρος Σινά και ο ίδιος ο Ιησούς δήλωσε ότι είναι «Κύριος και του Σαββάτου», πώς έφθασε ο μεγαλύτερος μέρος του χριστιανικού κόσμου να θεωρεί ως ημέρα λατρείας την Κυριακή; Το ερώτημα αυτό δεν είναι απλώς ιστορικό.

Είναι βαθιά θεολογικό.

Εάν η αλλαγή προήλθε από τον ίδιο τον Χριστό ή από τους αποστόλους Του, τότε κάθε συζήτηση τελειώνει εδώ.

Εάν όμως δεν υπάρχει τέτοια εντολή μέσα στην Αγία Γραφή, τότε ο ειλικρινής πιστός οφείλει να αναζητήσει πότε, από ποιον και με ποια εξουσία πραγματοποιήθηκε αυτή η μεταβολή.

Είναι αξιοσημείωτο ότι στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει ούτε ένα εδάφιο όπου ο Χριστός να διδάσκει ότι η ημέρα της λατρείας μεταφέρεται από το Σάββατο στην πρώτη ημέρα της εβδομάδας.

Ούτε οι απόστολοι παραθέτουν κάποια τέτοια εντολή.

Αντίθετα, τα Ευαγγέλια παρουσιάζουν τον Ιησού να τηρεί το Σάββατο «κατά τη συνήθειά Του», ενώ το βιβλίο των Πράξεων παρουσιάζει τον απόστολο Παύλο να διδάσκει στις συναγωγές κάθε Σάββατο, απευθυνόμενος όχι μόνο σε Ιουδαίους αλλά και σε εθνικούς που επιθυμούσαν να ακούσουν τον λόγο του Θεού.

Η ιστορική έρευνα δείχνει ότι η μετάβαση από το Σάββατο στην Κυριακή δεν πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία ημέρα ούτε με μία μοναδική απόφαση.

Ήταν μία μακρά διαδικασία που εκτείνεται σε αρκετούς αιώνες.

Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, πολλές κοινότητες συνέχισαν να τηρούν το έβδομο Σάββατο, ενώ άλλες άρχισαν να συγκεντρώνονται και την πρώτη ημέρα της εβδομάδας για λόγους που σχετίζονταν με την ανάμνηση της ανάστασης του Χριστού.

Αυτές οι δύο πρακτικές συνυπήρξαν για σημαντικό χρονικό διάστημα χωρίς να υπάρχει ακόμη γενική υποχρεωτική αντικατάσταση της βιβλικής ημέρας.

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει όταν η Εκκλησία απέκτησε ολοένα στενότερη σχέση με την πολιτική εξουσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Η μεταβολή αυτή κορυφώθηκε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου.

Το έτος 321 μ.Χ. εκδόθηκε το γνωστό αυτοκρατορικό διάταγμα που καθιέρωνε την πρώτη ημέρα της εβδομάδας ως ημέρα ανάπαυσης για τις πόλεις και τα δημόσια δικαστήρια.

Το διάταγμα αυτό δεν επικαλείται κάποια εντολή του Χριστού ούτε κάποια αποστολική διδασκαλία.

Πρόκειται για πολιτικό νόμο, ο οποίος αργότερα επηρέασε βαθιά την εκκλησιαστική πρακτική.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, διάφορες τοπικές σύνοδοι και εκκλησιαστικές αποφάσεις ενίσχυσαν σταδιακά την κυριακάτικη λατρεία, ενώ η τήρηση του βιβλικού Σαββάτου άρχισε να περιορίζεται.

Έτσι, η μεταβολή που ξεκίνησε ως ιστορική εξέλιξη κατέληξε να θεωρείται από πολλούς ως αυτονόητη εκκλησιαστική παράδοση.

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι κατά τη διάρκεια των αιώνων διάφοροι εκκλησιαστικοί συγγραφείς και επίσημα καθολικά συγγράμματα αναγνώρισαν ότι η μεταβολή της ημέρας λατρείας δεν βασίστηκε σε ρητή βιβλική εντολή, αλλά στην εκκλησιαστική εξουσία.

Η θέση αυτή χρησιμοποιήθηκε μάλιστα ως επιχείρημα υπέρ της αυθεντίας της Εκκλησίας να καθορίζει ζητήματα λατρείας και εκκλησιαστικής πρακτικής.

Από την άλλη πλευρά, οι μεγάλοι Μεταρρυθμιστές επέστρεψαν στο σύνθημα «Μόνο η Αγία Γραφή». Αν και οι περισσότεροι από αυτούς συνέχισαν να λατρεύουν την Κυριακή, επέμειναν ότι η Αγία Γραφή αποτελεί την υπέρτατη αυθεντία για κάθε διδασκαλία.

Η αρχή αυτή άνοιξε τον δρόμο για μεταγενέστερους ερευνητές που άρχισαν να εξετάζουν εκ νέου το ζήτημα του Σαββάτου.

Στην ίδια αυτή πορεία εντάσσονται, σύμφωνα με τη θεολογική γραμμή που ακολουθούμε στη μελέτη αυτή, προσωπικότητες όπως ο Άρειος και ο Ουλφίλας, οι οποίοι έδιναν πρωταρχική θέση στην αυθεντία της Αγίας Γραφής έναντι των μεταγενέστερων εκκλησιαστικών εξελίξεων.

Αργότερα, ο Ισαάκ Νεύτων, μέσα από τις προφητικές του μελέτες, υποστήριξε ότι η ιστορία της Εκκλησίας πρέπει να εξετάζεται υπό το φως των προφητειών του Δανιήλ και της Αποκάλυψης.

Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και ο Αλέξανδρος Χίσλοπ, ο οποίος συνέδεσε διάφορες μεταγενέστερες εκκλησιαστικές παραδόσεις με ιστορικές επιδράσεις από τον αρχαίο ειδωλολατρικό κόσμο.

Τον 19ο αιώνα, οι πρωτοπόροι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας επανέφεραν στο επίκεντρο της βιβλικής έρευνας το ζήτημα της τέταρτης εντολής, υποστηρίζοντας ότι η τελική κρίση της Αποκάλυψης συνδέεται με την πιστότητα στον νόμο του Θεού.

Η ιστορική αυτή διαδρομή μάς οδηγεί σε ένα ακόμη βαθύτερο ερώτημα.

Εάν η Αγία Γραφή παρουσιάζει το Σάββατο ως σημείο της δημιουργικής εξουσίας του Θεού και η Αποκάλυψη παρουσιάζει έναν λαό που τηρεί τις εντολές Του, ποια είναι η σχέση της βιβλικής σφραγίδας του Θεού με το χάραγμα του θηρίου; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα αποτελεί ίσως το πιο κρίσιμο σημείο ολόκληρης της προφητικής μελέτης και θα αποτελέσει το αντικείμενο της επόμενης ενότητας. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους