Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πες μου επιτέλους τι συμβαίνει. Δεν είναι μόνο ότι απομακρύνθηκες. Κρύβεις κάτι και με κάνεις να νιώθω χαζός». Αυτό μου είπε ο σύντροφός μου ένα βράδυ στην κουζίνα, ενώ εγώ ήμουν με μακριά φόρμα και μπλούζα με μανίκι μέσα στον Ιούνιο, με το κλιματιστικό ανοιχτό και πάλι να ιδρώνω από το άγχος.

Εκείνη την ώρα θύμωσα.

Του είπα «δεν κρύβω τίποτα, απλά κουράστηκα» και πήγα να το γυρίσω αλλού.

Αλλά δεν ήταν η πρώτη φορά.

Είχα αρχίσει να αποφεύγω να με βλέπει όταν άλλαζα, έσβηνα γρήγορα τα φώτα, ακύρωνα εξόδους για θάλασσα, έλεγα ότι δεν νιώθω καλά, ότι έχω δουλειά, ότι με πιάνει πονοκέφαλος.

Κι εκείνος δεν ήξερε τι να πιστέψει πια.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και χρόνια έχω ένα χρόνιο αυτοάνοσο δερματικό θέμα.

Δεν θέλω καν να το γράψω πολύ «ιατρικά», γιατί εγώ έτσι το έζησα: σαν κάτι που φουντώνει όταν αγχώνομαι, πονάει, καίει, κάνει το δέρμα μου να φαίνεται άσχημο και εμένα να νιώθω ότι πρέπει να εξαφανιστώ.

Πηγαίνω σε δερματολόγο, έχω κάνει εξετάσεις, έχω πάρει κρέμες, αγωγές, έχω περάσει και από δημόσιο νοσοκομείο και από ιδιώτη όταν μπόρεσα να το πληρώσω.

Δεν ήταν ότι δεν το φρόντιζα.

Το έκρυβα.

Από όλους.

Η μάνα μου ήξερε μόνο ότι «κάτι με αλλεργίες με ταλαιπωρεί». Η κολλητή μου ήξερε ότι τελευταία ακυρώνω συχνά.

Ο σύντροφός μου δεν ήξερε τίποτα συγκεκριμένο.

Και ναι, τώρα που το λέω ακούγεται απαράδεκτο.

Αλλά κάθε φορά που πήγαινα να το πω, σκεφτόμουν δύο πράγματα: ή θα με λυπηθούν ή θα σιχαθούν.

Ξέρω ότι ακούγεται σκληρό, αλλά έτσι ένιωθα.

Δεν με βοήθησε και το ότι μικρότερη είχα ακούσει πολλές χαζομάρες. «Μην ξύνεσαι», «είναι από το άγχος σου όλα», «αν προσέχεις τη διατροφή σου θα φύγει», «μην το δείχνεις». Αυτά μένουν μέσα σου.

Και κάπως έμαθα να λειτουργώ σαν να πρέπει να είμαι συνέχεια περιποιημένη, κανονική, ελεγχόμενη, για να μην δώσει κανείς σημασία.

Ο σύντροφός μου εκείνο το βράδυ δεν μάσησε.

Μου είπε: «Αν δεν θέλεις να μου πεις, δικαίωμά σου.

Αλλά μην με αφήνεις να νομίζω άλλα.

Νόμιζα ότι δεν με θέλεις, ότι ντρέπεσαι για μένα, ότι υπάρχει τρίτος άνθρωπος.

Κάτι πρέπει να καταλάβω κι εγώ». Εκεί με χτύπησε.

Γιατί είχα αφήσει τη σιωπή μου να γίνει κάτι άλλο μέσα στο κεφάλι του.

Και δεν ήμουν κι εγώ άμοιρη.

Είχα πει ψέματα.

Όχι μία φορά.

Είχα πει ότι είμαι στη δουλειά ενώ ήμουν σε ραντεβού με γιατρό.

Είχα πετάξει σακούλες από φαρμακείο κρυφά.

Είχα θυμώσει μαζί του επειδή με ρώτησε απλά γιατί δεν πάμε για μπάνιο.

Δηλαδή τον έσπρωχνα μακριά και μετά πληγωνόμουν που δεν με πλησίαζε όπως ήθελα.

Κάθισα λοιπόν και του το είπα.

Όχι ωραία, όχι ψύχραιμα.

Με κλάματα, με μισές κουβέντες, με ντροπή.

Του έδειξα και το δέρμα μου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή φρόντιζα να μη βλέπει.

Δεν είπε τίποτα για λίγα δευτερόλεπτα και εγώ νόμιζα ότι αυτό ήταν, ότι θα σηκωθεί να φύγει ή ότι θα αλλάξει βλέμμα. ⬇️Για μήνες έκρυβα από όλους μια χρόνια δερματική πάθηση, φοβούμενη μη με κοιτάξουν με λύπηση ή απομακρυνθούν.

Όταν ο σύντροφός μου με πίεσε να του πω την αλήθεια, όλα άλλαξαν σε μία βραδιά που δεν ήμουν καθόλου έτοιμη να ζήσω… 😔💔 Διάβασε παρακάτω πώς αντέδρασαν οι δικοί μου και τι έγινε όταν σταμάτησα επιτέλους να κρύβομαι 👇⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους