Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«ΠΗΔΑ ΓΙΑΓΙΑ… ΘΑ ΣΕ ΠΙΑΣΩ» Υπάρχουν στιγμές που μια μόνο φράση αξίζει περισσότερο από χίλιες πολιτικές ομιλίες.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα κρέμεται από το μπαλκόνι του φλεγόμενου σπιτιού της.

Οι φλόγες την έχουν κυκλώσει.

Ο καπνός την πνίγει.

Ο χρόνος μετριέται πλέον σε δευτερόλεπτα.

Κάτω από το μπαλκόνι, άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγες στιγμές ήταν άγνωστοι μεταξύ τους γίνονται η τελευταία της ελπίδα.

Δεν ρωτούν ο ένας τον άλλον από πού κατάγεται, τι ψηφίζει ή ποια είναι η θρησκεία του.

Απλώνουν τα χέρια τους προς τον ουρανό. «Πήδα, γιαγιά… θα σε πιάσουμε.» Και εκείνη πηδά.

Και εκείνοι την πιάνουν.

Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν ιδεολογίες.

Δεν υπήρχαν κόμματα.

Δεν υπήρχαν σύνορα.

Υπήρχαν μόνο άνθρωποι που αρνήθηκαν να αφήσουν έναν άλλο άνθρωπο να πεθάνει.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η εικόνα θα αρκούσε.

Ότι όλοι θα υποκλίνονταν μπροστά στην αυτονόητη δύναμη της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Κι όμως...Πριν ακόμη καταλαγιάσει η φωτιά, άρχισε μια άλλη.Η φωτιά της πολιτικής εκμετάλλευσης.

Δεν άργησαν να εμφανιστούν αναρτήσεις, σχόλια και παρεμβάσεις ειδικότερα από ανθρώπους και κύκλους της Αριστεράς που είδαν στο περιστατικό μια ακόμη αρρωστημένη ευκαιρία να ενισχύσουν το δικό τους αφήγημα γύρω από το μεταναστευτικό και τον αντιρατσισμό.

Αντί η προσοχή να μείνει στην αυθόρμητη αυτοθυσία μιας ομάδας ανθρώπων, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στην καταγωγή ενός από τους διασώστες και στον συμβολισμό που θα μπορούσε να αποκτήσει η ιστορία.Με το ζόρι θέλουν να τον βαπτίσουν Πακιστανό λαθρομετανάστη ενώ είναι Έλληνας Πόντιος ομογενής από το Καζακστάν.Για όσους διατύπωνουν αυτού του είδους την κριτική, αυτό δεν αποτελεί ένα φόρο τιμής στον άνθρωπο που έσωσε μια ζωή, αλλά μια προσπάθεια να μετατραπεί σε πολιτικό σύμβολο και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.

Όταν η ιδεολογία προηγείται της πραγματικότητας, τότε η πραγματικότητα αρχίζει να προσαρμόζεται στην ιδεολογία.

Ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος.

Γίνεται εργαλείο.

Γίνεται αφήγημα.

Γίνεται πολιτικό επιχείρημα.

Δεν έχει σημασία ποιος πραγματικά είναι.

Σημασία έχει ποιος εξυπηρετεί καλύτερα την ιστορία που κάποιοι θέλουν να αφηγηθούν.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε ιδεολογικού φανατισμού.

Να μη σε ενδιαφέρει η αλήθεια, αλλά η χρησιμότητα της αλήθειας.

Να μη σε ενδιαφέρει το γεγονός, αλλά η πολιτική του αξιοποίηση.

Να μη βλέπεις τον άνθρωπο, αλλά το σύμβολο.

Και όμως, ο πραγματικός ανθρωπισμός δεν χρειάζεται να παραποιήσει ούτε μία λεπτομέρεια για να αποδείξει την αξία του.

Αν ένας μετανάστης σώσει μια ζωή, η πράξη του είναι μεγάλη επειδή έσωσε μια ζωή.

Αν ένας ομογενής σώσει μια ζωή, η πράξη του είναι εξίσου μεγάλη για τον ίδιο λόγο.

Αν ένας Έλληνας σώσει έναν αλλοδαπό ή ένας αλλοδαπός σώσει έναν Έλληνα, η αξία της πράξης δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο.

Η ανθρώπινη ζωή δεν αποκτά μεγαλύτερη ή μικρότερη αξία ανάλογα με την καταγωγή εκείνου που την έσωσε.Ακριβώς γι' αυτό, όταν ένα τέτοιο περιστατικό μετατρέπεται πρωτίστως σε εργαλείο επιβεβαίωσης μιας πολιτικής θέσης, είναι εύλογο κάποιοι να μιλούν για εργαλειοποίηση αντί για ανθρωπισμό.

Η ειρωνεία είναι ότι όσοι διακηρύσσουν πως πρέπει να βλέπουμε πρώτα τον άνθρωπο και όχι την καταγωγή του, κινδυνεύουν να πέσουν οι ίδιοι στην παγίδα να δώσουν δυσανάλογη έμφαση στην καταγωγή όταν αυτή εξυπηρετεί το πολιτικό τους μήνυμα.

Ο άνθρωπος που άπλωσε τα χέρια του κάτω από εκείνο το μπαλκόνι δεν ζήτησε να γίνει σημαία κανενός.Δεν ζήτησε να χωριστεί η κοινωνία σε στρατόπεδα.Δεν ζήτησε να χρησιμοποιηθεί η πράξη του ως όπλο στον ατέρμονο εμφύλιο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Είπε μόνο: «Όλοι άνθρωποι είμαστε.» Ίσως τελικά αυτή η φράση να είναι πολύ μεγαλύτερη από όλα τα συνθήματα.

Γιατί ειπώθηκε τη στιγμή που ένας άνθρωπος ρίσκαρε το σώμα του για να σώσει έναν άλλον άνθρωπο.Χωρίς να ζητήσει πιστοποιητικό ιδεολογικής καθαρότητας.

Χωρίς να ρωτήσει ποιος είναι.

Χωρίς να σκεφτεί αν η πράξη του θα βολέψει κάποια πολιτική αφήγηση.

Εκεί βρίσκεται η πραγματική Ελλάδα.

Όχι στα hashtags.

Όχι στις κομματικές ανακοινώσεις.

Όχι στους επαγγελματίες της πόλωσης.

Αλλά στα χέρια που απλώνονται αυθόρμητα όταν ένας συνάνθρωπος κινδυνεύει.

Γιατί οι ιδεολογίες χωρίζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες.

Η ανθρωπιά, όμως, δεν βλέπει κατηγορίες. Βλέπει μόνο έναν άνθρωπο που κινδυνεύει. Και του φωνάζει: «Πήδα... θα σε πιάσω.» ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους