Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Citizen Vigilante – Ο Τιμωρός Πολίτης Δεν γεννιέται κανείς τιμωρός. Δεν ξυπνά ένα πρωί ο φιλήσυχος άνθρωπος και αποφασίζει να γίνει δικαστής, αστυνόμος και δήμιος μαζί.

Για να φτάσει μια κοινωνία να χειροκροτεί τον πολίτη που παίρνει τον νόμο στα χέρια του, πρέπει να έχει προηγηθεί μια βαθιά ρωγμή στην εμπιστοσύνη.

Μια αργή, σχεδόν ανεπαίσθητη διάβρωση της πίστης ότι οι θεσμοί εξακολουθούν να υπάρχουν για να προστατεύουν τον απλό άνθρωπο.Ο Citizen Vigilante δεν είναι απλώς ένας κινηματογραφικός χαρακτήρας.

Είναι το σύμβολο μιας εποχής.

Η προσωποποίηση της πεποίθησης ότι το κράτος αδυνατεί ή αρνείται να επιτελέσει την πιο θεμελιώδη αποστολή του να προστατεύσει τη ζωή, την περιουσία και την αξιοπρέπεια των πολιτών του.

Ακριβώς γι' αυτό η τεράστια συζήτηση που ξέσπασε γύρω από μια μικρή γερμανική παραγωγή λέει πολύ περισσότερα για την κοινωνία μας απ' ό,τι για την ίδια την ταινία.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς.

Πρόκειται για μια ταινία κάτω του μέτριου, τόσο από πλευράς σκηνοθεσίας όσο και των ερμηνειών των ηθοποιών.Μια ταινία που πιθανότατα θα χανόταν μέσα στις χιλιάδες αντίστοιχες που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και σε λίγες εβδομάδες δεν θα τη θυμόταν κανείς.

Κι όμως, κάποιοι κατάφεραν να τη μετατρέψουν σε παγκόσμιο γεγονός.Με τη λογοκρισία και την ορθοπολιτική ατζέντα της περίφημης συμπερίληψης η προσπάθεια να απαγορευτεί ή να εξαφανιστεί δεν την έθαψε αλλά την απογείωσε.

Η απαγόρευση έγινε η καλύτερη διαφήμιση βάζοντας και το χεράκι του,ο γνωστός προβοκάτορας,Ελον μάσκ ο οποίος ανέβασε την ταινία ελεύθερα για 48 ώρες στο X.Η φίμωση έγινε το πιο επιτυχημένο τρέιλερ και όσοι πίστεψαν ότι θα εξαφανίσουν ένα έργο, τελικά το μετέτρεψαν σε σύμβολο αντίστασης απέναντι σε κάθε μορφή λογοκρισίας.

Είναι ένα ακόμη παράδειγμα του περίφημου «φαινομένου Streisand» δηλαδή πολλές φορές η προσπάθεια να κρύψεις μια ιδέα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να τη διαδώσεις.Όμως η επιτυχία της ταινίας δεν οφείλεται μόνο στη λογοκρισία.

Οφείλεται κυρίως στο ότι άγγιξε και ένα συναίσθημα που υπάρχει πλέον σε εκατομμύρια ανθρώπους στον δυτικό κόσμο.

Το συναίσθημα της εγκατάλειψης.

Όταν η καθημερινότητα γίνεται ολοένα δυσκολότερη,όταν η εργασία δεν αρκεί για μια αξιοπρεπή ζωή,όταν η κοινωνική ανισότητα μεγαλώνει.Όταν οι νέοι γνωρίζουν ότι θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους,όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι η παράνομη μετανάστευση δεν ελέγχεται αποτελεσματικά και ότι οι ανησυχίες τους συχνά αντιμετωπίζονται ως προκατάληψη αντί να συζητούνται.Όταν η εγκληματικότητα ή η αίσθηση ανασφάλειας κυριαρχεί σε πολλές γειτονιές.Όταν ο δημόσιος διάλογος μοιάζει να ασχολείται περισσότερο με τις λέξεις παρά με τα προβλήματα.Όταν πολλοί θεωρούν ότι η πολιτική ορθότητα λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός κοινωνικού στιγματισμού παρά ως εργαλείο ευγένειας.Όταν αρκετοί πολίτες πιστεύουν ότι η ιστορία, η γλώσσα και οι πολιτισμικές παραδόσεις επανερμηνεύονται μέσα από αποκλειστικά ιδεολογικά φίλτρα.. Τότε είναι που αρχίζει να γεννιέται κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από μια απλή πολιτική διαμαρτυρία.

Γεννιέται η πεποίθηση ότι το κράτος δεν βρίσκεται πλέον στο πλευρό του πολίτηκαι ο άνθρωπος που αισθάνεται εγκαταλελειμμένος αναζητά πάντα κάποιον να τον προστατεύσει.

Αν δεν τον προστατεύσει ο νόμος,θα αναζητήσει τον τιμωρό.Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη ευθύνη όσων κυριάρχησαν πολιτισμικά τις τελευταίες δεκαετίες.Για χρόνια, μεγάλο μέρος του δημόσιου διαλόγου αντιμετώπιζε κάθε διαφωνία γύρω από τη μετανάστευση, την παγκοσμιοποίηση ή τις νέες πολιτισμικές αντιλήψεις ως ένδειξη καθυστέρησης ή μισαλλοδοξίας.

Πολλοί άνθρωποι ένιωσαν ότι δεν μπορούσαν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους χωρίς να στιγματιστούν.

Όταν όμως οι κοινωνίες παύουν να επιτρέπουν στους πολίτες να μιλούν ελεύθερα για όσα τους απασχολούν, οι ιδέες δεν εξαφανίζονται.

Συσσωρεύονται και κάποια στιγμή αναπόφευκτα εκρήγνυνται.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η άλλη πλευρά έχει δίκιο σε όλα.Γιατί εδώ εμφανίζεται ένας νέος, εξίσου επικίνδυνος πειρασμός.Ο άνθρωπος που χθες ζητούσε ασφάλεια, σήμερα χειροκροτεί την αυτοδικία.Εκείνος που υπερασπιζόταν την ελευθερία του λόγου, τώρα ζητά τη φίμωση των αντιπάλων του.Εκείνος που κατήγγελλε τον αυταρχισμό, αρχίζει να γοητεύεται από την πυγμή.

Εκείνος που ήθελε κράτος δικαίου, αρχίζει να εμπιστεύεται περισσότερο τον οργισμένο πολίτη παρά τη Δικαιοσύνη και κάπως έτσι, σχεδόν ανεπαίσθητα, ο υπερασπιστής της ελευθερίας κινδυνεύει να μετατραπεί σε υπερασπιστή της εκδίκησης.

Η ιστορία έχει ξαναγράψει αυτό το έργο τον περασμένο αιώνα με τραγικό επίλογο και δεκάδες εκατομμύρια θύματα από όλες τις πλευρές.

Οι κοινωνίες δεν οδηγούνται στον αυταρχισμό μόνο επειδή εμφανίζονται ακραίοι άνθρωποι.

Οδηγούνται όταν οι μετριοπαθείς χάνουν την πίστη τους ότι η δημοκρατία μπορεί να λύσει τα προβλήματά τους.Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι ότι κάποιοι θαυμάζουν έναν κινηματογραφικό τιμωρό.Ο πραγματικός κίνδυνος είναι όταν εκατομμύρια πολίτες αρχίζουν να πιστεύουν ότι μόνο ένας τιμωρός μπορεί να τους σώσει.Εκεί αρχίζει η παρακμή μιας ελεύθερης κοινωνίας.Διότι η δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο από τις επιθέσεις των εχθρών της.

Πεθαίνει και όταν οι ίδιοι οι πολίτες παύουν να πιστεύουν σε αυτήν. Ο Citizen vigilante, λοιπόν, είναι ένα ηχηρό καμπανάκι, είναι το σύμπτωμα μιας Δύσης που πλούτισε αλλά άφησε πολλούς να αισθανθούν φτωχότεροι.Μιας Δύσης που μιλούσε αδιάκοπα για δικαιώματα αλλά συχνά αδυνατούσε να προσφέρει ασφάλεια.Μιας Δύσης που διακήρυττε την ανεκτικότητα αλλά πολλές φορές δυσκολεύτηκε να ανεχθεί τη διαφωνία και μιας κοινωνίας που, στην προσπάθειά της να εξαλείψει κάθε μορφή μίσους, κινδυνεύει να γεννήσει ένα νέο, ακόμη πιο σκοτεινό.

Αν θέλουμε πραγματικά να μη γίνουν οι «τιμωροί πολίτες» το νέο πολιτικό πρότυπο της εποχής μας, δεν αρκεί να καταδικάζουμε τις συνέπειες.

Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες.

Γιατί όταν η Δικαιοσύνη αργεί, όταν οι θεσμοί χάνουν την αξιοπιστία τους και όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι κανείς δεν τους ακούει, τότε η εκδίκηση αρχίζει να μεταμφιέζεται σε δικαιοσύνη και αυτή ήταν πάντοτε αλλά και θα είναι η πιο επικίνδυνη αυταπάτη της ιστορίας. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους