- Θα σε πιάσω γιαγιά. - Μην φοβάσαι, είμαστε από κάτω και θα σε πιάσουμε. - Κοίτα γιαγιά, είμαστε πολλοί, δεν θα σε αφήσουμε. Και η γιαγιά τους άκουσε. Τους εμπιστεύθηκε. Τους ήρωες της διπλανής...
- Θα σε πιάσω γιαγιά. - Μην φοβάσαι, είμαστε από κάτω και θα σε πιάσουμε. - Κοίτα γιαγιά, είμαστε πολλοί, δεν θα σε αφήσουμε.
Και η γιαγιά τους άκουσε.
Τους εμπιστεύθηκε.
Τους ήρωες της διπλανής πόρτας.
Και αφέθηκε στο κενό με την ελπίδα ότι δεν θα την προδώσουν.
Κι εκείνοι δεν την πρόδωσαν.
Άλλωστε ήταν εκεί από την αρχή.
Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους, άγνωστοι και για την γιαγιά.
Άνθρωποι όμως με ενσυναίσθηση.
Αψήφησαν τον κίνδυνο.
Γιατί θα μπορούσαν κάλλιστα να τραυματιστούν η και να σκοτωθούν ακόμα κι από ένα χιλιοστό λάθος χειρισμού.
Όσοι ήταν εκεί με σηκωμένα χέρια είναι πραγματικοί ήρωες.
Γιατί γνώριζαν τον κίνδυνο αλλά αυθόρμητα και χωρίς δεύτερες σκέψεις αποφάσισαν να σώσουν την γιαγιά.
Πόση δύναμη χρειάζεται για να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να ρισκάρεις την ζωή σου; Και πόση δύναμη χρειάζεται την ώρα που καίγεσαι, να αφεθείς σε ξένα χέρια; Η γιαγιά είχε μια Ελληνική σημαία στο μπαλκόνι.
Μπορεί η σημαία να κάηκε. Οι Έλληνες όμως που ήταν από κάτω απέδειξαν ότι έχουν σαν έθνος αυτήν την γαλανόλευκη τόσο ψηλά που εκείνη αποτέλεσε την έμπνευση για την ηρωική τους αυτή πράξη.
Σας το έχω πει πολλές φορές.
Στα δύσκολα το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον. Το νου μας να μην χαθεί ποτέ αυτό. Γιατί τότε χαθήκαμε.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους