Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί μας συγκινεί τόσο ένας καλός άνθρωπος; «Ένας ντελιβεράς έσωσε την ζωή 75χρονης γυναίκας στην Καλλιθέα, πείθοντάς την να πηδήξει από το φλεγόμενο μπαλκόνι της.

Ο διανομέας και άλλοι περαστικοί έσπευσαν στο σημείο, σχηματίζοντας ανθρώπινο κρίκο για να την πιάσουν από ύψος 5 μέτρων». Είναι συγκινητικό σε μια εποχή απόλυτης αποξένωσης, παρτακισμού, απάθειας και αδιαφορίας μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να δημιουργηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε δύο ξένους ανθρώπους.

Εκείνη έπρεπε να πιστέψει ότι ένας άγνωστος, από κάτω, της έλεγε την αλήθεια, ότι αφήνοντας το χέρι της και πέφτοντας είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να ζήσει.

Κι εκείνος ανέλαβε μια ευθύνη να τη συγκρατήσει πέφτοντας.

Αυτό το γεγονός μας υπενθυμίζει ότι παρόλη την κακοποίηση που έχουμε υποστεί ως πολίτες όλα αυτά τα χρόνια, παρόλες τις δυσκολίες και την υιοθέτηση του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», κάτι ζωντανό και ανθρώπινο κυλάει ακόμα μέσα μας.

Το νοιάξιμο δεν έχει χαθεί εντελώς.

Χωρίς να θέλω να γίνω το πτώμα στο γάμο δεν μπορώ να αποφύγω κάποιες σκέψεις.

Οι περισσότεροι όντως συγκινούμαστε ειλικρινά από τέτοιες πράξεις.

Δεν προσποιούμαστε.

Βλέπουμε δύο άγνωστους να βοηθάνε ο ένας τον άλλο και νιώθουμε ότι αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι του Ανθρώπου.

Αμέσως μετά με ζώνουν οι αμφιβολίες: αν αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι μας, γιατί εμφανίζεται τόσο σπάνια στην καθημερινότητα; Γιατί η καθημερινότητα θα μου πει κάποιος δεν μας ζητάει να πηδήξουμε για να σώσουμε κάποιον.

Μας ζητάει πιο δύσκολα πράγματα: να διαθέσουμε χρόνο, να ακούσουμε προσεκτικά τον Άλλο, να βοηθήσουμε έναν ηλικιωμένο γείτονα, να ανεχτούμε τον δύσκολο συνάδελφο, να τηλεφωνήσουμε σε έναν φίλο.

Τίποτα από όλα αυτά δεν γίνεται viral.

Δεν έχουν την εικόνα μιας δραματικής σκηνής, δεν βλέπουμε ανθρώπους που για να μην πεθάνουν πέφτουν στο κενό.

Δεν έχουμε μια φωτιά να δίνει δραματικότητα.

Μόνο όταν η ανθρωπιά γίνεται θέαμα θυμόμαστε τελικά ότι την επιθυμούμε, ότι μας λείπει, ότι έχει γίνει σπάνια; Αποθεώνοντας τον ντελιβερά δεν θαυμάζουμε μόνο εκείνον.

Αναζητάμε σιωπηλά ό,τι λείπει από τη ζωή μας.

Πενθούμε μήπως αυτό που μας λείπει; Χιλιάδες γράφουν «μπράβο», βάζουν λάικ κάτω από την είδηση, επευφημούν τον διανομέα, αναπαράγουν το γεγονός.

Κι εγώ ανάμεσά τους.

Κι όλοι, οι περισσότεροι θα προσπεράσουμε αύριο κάποιον που χρειάζεται μικρότερη βοήθεια, αλλά θέλει τη βοήθειά μας.

Δεν είμαστε κακοί όχι όχι, αλλά έχουμε μάθει να συγκινούμαστε περισσότερο από τις εξαιρετικές στιγμές παρά να δίνουμε ένα χέρι βοήθειας που δεν έχει αναγνώριση, μεγαλείο και μπράβο.

Οι «ήρωες» εμφανίζονται σε εξαιρετικές στιγμές αλλά η κοινωνία και τα αντανακλαστικά της, οι αξίες και οι παρορμητικές της αντιδράσεις φαίνονται στις συνηθισμένες μέρες.

Σε αυτές τις κοινές, ασχολίαστες, περιθωριακές στιγμές φαίνεται η ανθρωπιά μας. Η καλοσύνη μας- αχ η καλοσύνη, πόσο λείπει, πόσο μας λείπει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους