🏀Iverson cut: Το σύστημα σταθμός, της κίνησης χωρίς την μπάλα ✍️Γράφει ο Μιχάλης Κουκουμπάνης ✊Στα τέλη της δεκαετίας του '90 και στις αρχές των '00s, η σκληροτράχηλη ομάδα των Philadelphia 76ers...

Πλήρες Κείμενο:

🏀Iverson cut: Το σύστημα σταθμός, της κίνησης χωρίς την μπάλα ✍️Γράφει ο Μιχάλης Κουκουμπάνης ✊Στα τέλη της δεκαετίας του '90 και στις αρχές των '00s, η σκληροτράχηλη ομάδα των Philadelphia 76ers, είχε καταφέρει να κερδίσει τη συμπάθεια του φίλαθλου κοινού, όντας η επιτομή του σθένους και της υπερπροσπάθειας.

Πολύ μακριά απο το μοντέλο των superteams, που δεν ήταν και τοσο διαδεδομένο εκείνη την περίοδο, το παιχνίδι της ομαδας του μετέπειτα Hall of famer Larry Brown, βασίζοταν στην παρακάτω βασική παραδοχή.

Ο μεν απόλυτος star Allen Iverson είχε τη "λευκή επιταγή" στην επίθεση να σκοράρει κατά ριπάς με όποιον τρόπο επιθυμούσε, οι δε υπόλοιποι παίχτες έπαιζαν άμυνα μέχρι το σφύριγμα της λήξης, καλύπτοντας τις αδυναμίες του star συμπαιχτη τους στον τομέα αυτό. 💪Το προφίλ των σκληρών, physical συμπαιχτών που στελέχωναν την τότε ομάδα των Sixers (Dikembe Mutombo, Eric Snow, Aaron McKie, Tyrone Hill κλπ), έθεσε τον τόνο της σεζόν 2000-01, με τους Sixers να κατακτούν την κορυφή της Ανατολής με ρεκόρ 56-26. Σε μια σπάνια δε στιγμή της μπασκετικής ιστορίας η ομάδα έφτασε σε μια πρωτόγνωρη συγκομιδή ατομικών βραβείων, καθώς ο Larry Brown αναδείχθηκε προπονητής της χρονιάς, ο Allen Iverson MVP της σεζόν, ο Mutombo αμυντικός της χρονιάς και ο Aaron McKie, καλύτερος έκτος παίχτης.

Αν και οι Sixers ηττήθηκαν εύκολα στους τελικούς από τους ανώτερους Lakers, με σκορ 4-1, ενα επιθετικό σύστημα του πάντα πρωτοπόρου Larry Brown, επηρέασε όσο λίγα και άλλαξε για πάντα τον τρόπο που οι κινήσεις χωρίς την μπάλα, δημιουργούν χώρο και ελευθερώνουν τα guard που σκοράρουν.

Φυσικά αναφερόμαστε στο Iverson cut. 👌Η εκτέλεση του συστήματος είχε ως εξής: Ο Iverson ξεκινούσε απο τη μία γωνία του γηπέδου.

Εκεί οι ψηλοί της ομάδας έστηναν 2 διαδοχικά σκριν κοντά στην κορυφή των ελευθέρων βολών. Ο Iverson πέρναγε με μεγάλη ταχύτητα απο τα 2 σκριν, ταλαιπωρώντας τον προσωπικό του αντίπαλο, υποδεχόμενος τη μπάλα στο απέναντι φτερό έτοιμος να επιτεθεί άμεσα ή να "τρέξει" μια δευτερεύουσα δράση. 🫡Το εν λόγω σύστημα εκτόξευσε τον Iverson, καθώς στο παρελθόν αναλωνόταν στο κατέβασμα της μπάλας και στο παιχνίδι απομόνωσης, που εξαντλούσαν πιο γρήγορα τα επίπεδα φρεσκάδας και ενέργειας του δυναμικού guard.

Ο ίδιος απελευθερωμένος πια από τα προαναφερθέντα και έχοντας πλέον τη μπάλα στο αγαπημένο του σημείο, φτάνει σε απίστευτα ποσοστά σκοραρίσματος οδηγώντας τη λίγκα σε πόντους για δύο διαδοχικές χρονιές το 2000-01 και 2001-02 με μέσο όρο λίγο επάνω από τους 31 πόντους. 🤷‍♂️Οι άλλες ομάδες δεν αργούν να διαπιστώσουν την αποτελεσματικότητα του εν λόγω συστήματος και γρήγορα το εντάσσουν στο παιχνίδι τους.

Τα βασικά πλεονεκτήματα του συστήματος γίνονται άμεσα ορατά, καθώς οι ομάδες βελτιστοποιούσαν την απόδοση των σκόρερ τους, καθώς οι γρήγοροι στα πόδια guards σε αντίθεση με το παραδοσιακό pick and roll ,έπαιρναν τη μπάλα σε πλήρη ταχύτητα κίνησης, ενώ ο προσωπικός αντίπαλος όσο καλός αμυντικός και να ήταν, δεν μπορούσε να "σπάσει" 2 καλοστημένα σκριν.

Παράλληλα, έαν ο αμυντικός προσπαθούσε να "κλέψει" στην άμυνα, παίζοντας κάτω απο το σκριν, ο επιτιθέμενος μπορούσε είτε να εκτελέσει άμεσα σουτ μέσης απόστασης είτε να κόψει κατευθείαν δυναμικά στο καλάθι δημιουργώντας αποστάσεις στην επίθεση και ανισοροπίες στην αντιπαλη άμυνα.

Μέσα από τη συχνή χρήση, την εξέλιξη και τις αμέτρητες παραλλαγές του συστήματος που προέκυψαν, θαυμάσαμε τον DeMar DeRozan στους Raptors να μεγαλουργεί στο mid-range, τον Lebron James να δημιουργεί συνεχώς καταστάσεις ανισοροπίας και missmatches στα φτερά, τον Stephen Curry και τον Damian Lillard να καλπάζουν μέσα απο σκριν και να εκτελούν σε πρώτο χρόνο, καθιερώντας το Iverson cut ως την κύρια επιθετική έκφραση χωρίς τη μπάλα. 🤯Αλλα και στην Ευρωλίγκα τα παραδείγματα ειναι πολλά, όπου παρά το πιο σκληρό παιχνίδι, τις άμυνες ζώνης και το συχνά γεμάτο με κορμιά ζωγραφιστό, το Iverson cut παραμένει ως σήμερα αποτελεσματικό.

Ενδεικτικά μπορούμε να αναφερθούμε στην Παρί του Τιάγκο Σπλίτερ, όπου οι T.J Shorts και Nadir Hifi "έτρεχαν" κατά κόρον το εν λόγω play με επιτυχία, στην Μπάγερν του Τρινκιέρι, που εκτόξευσε τις μετοχές του Wade Baldwin, καθώς φυσικά και στον Ολυμπιακό του κόουτς Μπαρτζώκα όπου ο Shaquille McKissic κυρίως, με τα τρομερά αθλητικά του προσόντα πέρναγε σαν σίφουνας μέσα από τα υποδειγματικά στημένα σκριν των ψηλών συμπαιχτών του, και είτε τελείωνε δυναμικά την προσωπική φάση, είτε έβρισκε την έξτρα πάσα σε ελεύθερο ακροβολισμένο συμπαίχτη. 👏Καταλήγοντας, μπορουμε πλέον με σιγουριά να πούμε πως η κληρονομιά του συστήματος του Larry Brown ζει, μεταβάλλεται και εκφράζεται διαρκώς τόσο στο Αμερικάνικο όσο και στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ μέσα απο τα παραδείγματα που προαναφέραμε.

Αυτό που στην αρχή σχεδιάστηκε ως ένας τρόπος υποδοχής της μπάλας, που θα εκμεταλλευόταν την ταχύτητα και τα αθλητικά προσόντα του Allen Iverson, πέρασε στην μπασκετική ιστορία ως ένας πυλώνας επιθετικής έκφρασης στα παρκέ της υφηλίου, που άλλαξε για πάντα το προπονητικό τοπίο. 🎬ΥΓ. Στο παρακάτω μικρό κλιπ, βλέπουμε ακριβώς πως το Iverson cut, "μετακινεί" και φέρνει ανισοροπία στην άμυνα του Ερυθρού Αστέρα, οδηγώντας σε ελεύθερο σουτ 3 πόντων του Φουρνιέ απο τη γωνία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους