Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ: Ο Τόντορ Πανίτσα γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1879 στο Οριάχοβο της βόρειας Βουλγαρίας, στα σύνορα με τη Ρουμανία Tο όνομά του είναι συνδεδεμένο στην ευρύτερη περιοχή της Δράμας με δολοφονίες, ληστείες, βιασμούς, εμπρησμούς, λεηλασίες σπιτιών εκκλησιών και Ιερών Μονών Ήταν για μεν τους πατριαρχικούς ο φόβος και ο τρόμος, για δε τους εξαρχικούς ο ήρωας τους Το 1902 μπήκε στην ΕΜΕΟ και έγινε στενός συνεργάτης του Σαντάνσκι, αναλαμβάνοντας και τις δολοφονίες των εχθρών του εντός της οργάνωσης Πολέμησε στο πλευρό του βουλγαρικού στρατού κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους Μετά τον Α’ Παγκόσμιο, εξελίχθηκε σε μια από τις κύριες μορφές του φεντεραλιστικού κινήματος και ανέλαβε τη δημιουργία παραστρατιωτικής ομάδας που ενεργούσε ως αντίβαρο στην «αυτονομιστική» ΕΜΕΟ Αυτή όμως τελικά κατάφερε να τον δολοφονήσει το 1925 στη Βιέννη, όπου είχε εν τω μεταξύ καταφύγει Ο Τοντόρ Πανίτσα πολύ νωρίς ορφάνεψε και ανατράφηκε από τον θείο του στη Βάρνα Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Ίλιντεν, πολέμησε το 1904 στην περιοχή της Δράμας, στην τσέτα του Βοεβόδα Μιχαήλ Ντάεφ Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, έγινε φίλος με τον Jane Sandanski Το 1906, εξελέγη αντιπρόσωπος στο Δεύτερο Συνέδριο της Επαναστατικής περιοχής Σερρών Στις 17 Μαΐου 1907, παντρεύεται την Ekaterina Ivanova Izmirlieva, δασκάλα από το Κιλκίς που δίδασκε στο Καλαπότι (κουμπάρος ο Ντάεφ) Στο μνημειώδες Συνέδριο της ΒΜΡΟ στο Μοναστήρι της Ρίλας τον Οκτώβριο του 1905, στο οποίο προήδρευσε ο Γκρούεφ, αντιτάχθηκε στην ανάμειξη των βερχοβιστών στην οργάνωση Η οργάνωση παρόλα ταύτα εκλέγει ως αντιπροσώπους τους βερχοβιστές Μπορίς Σαράφωφ, Ιβαν Γκαρβάνωφ και Χρήστο Μάτοφ Από το σημείο αυτό ξεκινά μια ενδιαφέρουσα διάσπαση στους κόλπους της Οργάνωσης Ο Ντάεφ κάνει το ολέθριο λάθος να αυτοπροταθεί για την εξουδετέρωση του Σαντάνσκι Γράφει επιστολή προς τον Σαράφωφ, στην οποία του προτείνει να εγκρίνει την εκτέλεση του Σαντάνσκι Το δεύτερο και ουσιαστικό λάθος του είναι ότι εμπιστεύεται την επιστολή αυτή στον κουμπάρο του, δηλαδή τον Πανίτσα Ο Πανίτσα αντί να πάει την επιστολή στον Σαράφωφ τη δίνει στον Σαντάνσκι Αμέσως συγκαλείται η επαναστατική επιτροπή Σερρών, στην οποία υπάγεται διοικητικά και η Δράμα και ο βοεβόδας της Ντάεφ Ο Σαντάνσκι με την απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 1907, καταδικάζει σε θάνατο τον Ντάεφ Ο Ντάεφ αναγκάζεται να γράψει επιστολή μετανοίας, στην οποία αφήνει και υπόνοιες για αυτοχειρία Στην πραγματικότητα όμως ο Ντάεφ βασανίζεται φρικτά, εκτελείται στις 30 Οκτωβρίου και θάβεται κρυφά (πού αλλού, στο χωριό Λιμπιάχοβο) Ο θάνατός του δεν ανακοινώνεται στην Οργάνωση, μια λεπτομέρεια που φανερώνει και το ήθος των εκτελεστών Δεν ανακοινώνεται ούτε καν στην οικογένεια Ντάεφ Μόλις τον Οκτώβριο του 1913, βρέθηκε "τυχαία" (δηλαδή μετά από ακριβώς 6 ολόκληρα χρόνια) και διαπιστώθηκε ότι ήταν δεμένος πισθάγκωνα Δύσκολο να αυτοκτονήσεις δεμένος πισθάγκωνα Τον εκτελεσθέντα Ντάεφ αντικατέστησε ο Βοεβόδας Πέιο Γκαρβάλωφ, Βούλγαρος από το Σιρπάν της κεντρικής Βουλγαρίας και φαρμακοποιός στο επάγγελμα Αυτός είναι και από τους εκτελεστές της 6ης Ιουλίου 1906 στην Πλεύνα κατά την οποία δολοφονήθηκαν οι Δημήτριος Μαδεμλής, Αντώνιος Γάιδας και Γεώργιος Μαρινίδης Η εκτέλεση του Ντάεφ ήταν η αρχή ενός δολοφονικού κύκλου αλληλοεξοντώσεως στους κόλπους της ΒΜΡΟ Ο Σαντάνσκι αναθέτει στον Πανίτσα την εκτέλεση και των τριών εκλεγμένων βερχοβιστών της ΒΜΡΟ Για τον σκοπό αυτό ταξιδεύει στη Σόφια, όπου στις 27 Νοεμβρίου του 1907 επιδιώκει συνάντηση με τους τρεις στο σπίτι του Σαράφωφ Για να τους πάρει με το μέρος του και να τον δεχτούν, προφασίστηκε την κουμπαριά του με τον Ντάεφ, αλλά και την κουμπαριά του θείου του Πανίτσα, Κώστα Πανίτσα, με τον Πρίγκηπα Φερδινάνδο, με τον οποίο Φερδινάνδο κουμπάρος ήταν και ο Σαράφωφ (οι πολλές κουμπαριές τελικά σκοτώνουν) Ο Χρήστο Μάτωφ κωλύεται να έρθει στην τόσο σημαντική συνάντηση με τον Πανίτσα και γλυτώνει τον θάνατο Μετά τη συζήτηση που είχαν Σαράφωφ και Γκαρβάνωφ με τον καλεσμένο ο Πανίτσα, αντί για καληνύχτα στην εξώπορτα (βλέπετε, περίμενε να έρθει και ο Μάτωφ) βγάζει το περίστροφό του και τους εκτελεί εξ επαφής στο κεφάλι Επειδή ήταν μεσάνυχτα ως μέρα της εκτέλεσης αναφέρεται και η 27η, αλλά και η 28η Νοεμβρίου Ο Πανίτσα, αφού έκανε τη ζημιά, ξαναγύρισε στα λημέρια του στη Δράμα Το 1908, μαζί με Σαντάνσκι, πήρε μέρος στην Επανάσταση των Νεοτούρκων και στη συνέχεια έζησε νόμιμα στο Δράμα Είχε επαφές (πάντα μαζί με τον Σαντάνσκι) με προσωπικότητες του ελληνικού αριστερού χώρου όπως με Αβραάμ Μπεναρόγια και τον Ελευθέριο Σταυρίδη Συμμετέχει στους δύο Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 με τμήμα του βουλγαρικού στρατού στο Νευροκόπι (σημερινό Gotse Delchev, στη Βουλγαρία) και στη Δράμα Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και πάλι συμμετέχει στον βουλγαρικό στρατό και στη μάχη του Kriwolak, τραυματίστηκε Για την ανδρεία του στη μάχη, τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Τιμής Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου διετέλεσε Δήμαρχος Δράμας Καταχράστηκε όμως χρήματα και γι'αυτό φυλακίστηκε Πολλές είναι οι ατιμίες του σε βάρος Δραμινών πολιτών κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής Στα "Τετράδια Βουλγαρικής Κατοχής" του Ρουντομέντωφ αναφέρονται πάρα πολλές ομολογίες καταπίεσης και εκμετάλευσης Δραμινών από τον Πανίτσα στο διάστημα αυτό Μετά το 1919, τίθεται στις υπηρεσίες του Aleksandar Stambolijski και της Αγροτικής Ομοσπονδίας, ιδρύοντας στο Νευροκόπι τη "Μακεδονική Ομοσπονδιακή Οργάνωση" ως αντίπαλη της ΒΜΡΟ-ΕΜΕΟ Σε απάντηση, η ΒΜΡΟ-ΕΜΕΟ Τσέτα του αρχηγού Αλεξαντρόφ στις 16 Οκτώβρη 1922 με 400 κομιτατζήδες μπαίνει στο Νευροκόπι Ο Πανίτσα καταφέρνει να ξεφύγει, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του συνελήφθησαν και τιμωρήθηκαν Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 9ης Ιουνίου 1923 στη Βουλγαρία, του βουλγαρικού στρατού και της ΒΜΡΟ-ΕΜΕΟ εναντίον της φιλοσερβικής πολιτική του Αλεξάνταρ Stambolijski, ο Πανίτσα μετανάστευσε πρώτα στη Γιουγκοσλαβία και αργότερα στη Βιέννη Συνεχίζει όμως να διατηρεί επαφές με τους λεγόμενες «Φεντεραλιστές» της «Μακεδονικής Ομοσπονδιακής Οργάνωσης», η οποία χρηματοδοτούνταν από τη Σερβία Αφού εγκαταστάθηκε στη Βιέννη, ο ίδιος ξεκινά επαφές με την Κομμουνιστική Διεθνή μέσω της Ενωμένης ΒΜΡΟ-ΕΜΕΟ, η οποία είναι δημιούργημα του Κομμουνιστικού Κόμματος Βουλγαρίας Συνεχίζει τις δράσεις του εναντίον της ΒΜΡΟ-ΕΜΕΟ και των ηγετών Todor Aleksandrov και Aleksandar Protogerov Και στο σημείο αυτό μπαίνει στη ζωή του η δολοφόνος του, Mencha Karnicheva Ο Πανίτσα στη Βιέννη έμενε μαζί με την κουνιάδα του, Izmirlieva Magdalena, τον Σέρβο γαμπρό του, Boris Bumbarov, και τον Πλευνιώτη σωματοφύλακα-τσιράκι του Γνωριζόταν από το 1914 με την Magdalena, την αδελφή της γυναίκας του Πανίτσα Σπούδαζαν και εργάζονταν μαζί στο Μόναχο της Γερμανίας Η ΒΜΡΟ μπορεί να αργεί, αλλά δεν ξεχνά Η θανατική ποινή είχε εκδοθεί για τους Σαντανιστές στο Συνέδριο του Κιουστεντίλ (5 με 15 Μαρτίου1908) Στην Καρνίτσεβα ανατέθηκε η εκτέλεση του Πανίτσα Επιλέχθηκε λόγω της εγγύτητας που είχε με την κουνιάδα του Η Καρνίτσεβα παρακολουθούσε από κοντά τις κινήσεις του Πανίτσα.στη Βιέννη Στη Βιέννη βρισκόταν και άλλος μεγάλος "Φεντεραλιστής", ο Διμιτάρ Βλάχωφ Η Καρνίτσεβα αναφέρει ότι υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμος μεταξύ Βλάχωφ και Πανίτσα ποιος θα "αρπάξει" περισσότερα χρήματα Μάλιστα αναφέρει και τις επαφές του αρχηγού της ΒΜΡΟ Αλεξαντρόφ στη Βιέννη με τους κομμουνιστές και τις σχέσεις με Βλάχωφ και Πανίτσα Λέει λοιπόν ότι οι δύο επέλεξαν τους κομμουνιστές, γιατί έδιναν πιο πολλά λεφτά από τον Αλεξαντρόφ Και σε άλλο σημείο ότι για τον Πανίτσα το παν ήταν τα λεφτά, αναφέροντας συγκεκριμένα ποσά που έπεσαν στην αντίληψή της από τις δοσοληψίες του Αυτό έκανε το έργο της (δηλαδή την εντολή να δολοφονήσει τον Πανίτσα) πιο εύκολο Σχεδίασε και ενορχήστρωσε μια επίσκεψη στις 8 Μαΐου 1925 στο Burgtheater της Βιέννης και στην παράσταση του Grieg "Peer Gynt", σε 2 θεωρεία (ένα για τη φίλη της και ένα για τον Πανίτσα με τη σύζυγό του και τον Πλευνιώτη σωματοφύλακά του, στο θεωρείο Νούμερο 2 της 3ης Σειράς) Σε συγκεκριμένο κομμάτι του έργου, όπου υπάρχει μεγάλη ένταση των μουσικών οργάνων, έβγαλε ένα πιστόλι και πυροβόλησε εξ επαφής τον Πανίτσα (με τον ίδιο τρόπο που σκότωσε δηλαδή και αυτός τους Σαράφωφ και Γκαρβάνωφ) και τραυμάτισε στο σαγόνι την σύζυγό του, τον δε Πλευνιώτη στο πόδι Οι ακροατές του Burgtheater δεν πήραν μυρωδιά, γιατί νόμιζαν ότι ήταν ήχος από το μουσικό θέμα του "Peer Gynt" Η Καρνίτσεβα βγήκε έξω, παραδόθηκε στις αστυνομικές αρχές και φυλακίστηκε Η Καρνίτσεβα θα πει το θρυλικό ότι σκότωσε τον Πανίτσα γιατί "δεν ήταν καλός Μακεδόνας" (sic) Μετά από λίγο καιρό αφέθηκε ελεύθερη και παντρεύτηκε τον αρχηγό της ΒΜΡΟ, Βάντσε-Ιβάν Μιχαήλωφ (Βούλγαρος ως τα τελευταία του αυτός) Η δολοφονία και η δίκη πήρε μεγάλες διαστάσεις και είχε πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον Μάλιστα υπάρχει θεατρικό έργο με την υπόθεση Πανίτσα ("Mord im Burgtheater" του Ivan Stanev) Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ιβάν Μιχαήλωφ από τη σύζυγό του Mencha και έτσι έκλεισε μια πράξη εκδίκησης για την προδοσία και τη δολοφονία των εκπροσώπων της ΕΜΕΟ στη Βουλγαρία Ο Σαντάνσκι δεν είχε καλύτερη τύχη: δολοφονήθηκε σχεδόν 10 χρόνια νωρίτερα, στο Πιρίν Διαισθανόμενος τη δολοφονία του, αφού μάταια έτρεχε στη Σόφια για να βρει υποστήριξη από τη βουλγαρική κυβέρνηση, φοβούμενος και τη σκιά του ταμπουρώθηκε στο βυζαντινό Μοναστήρι Ροζινού, το οποίο και οικειοποιήθηκε Δολοφονήθηκε από δικούς του κομιτατζήδες, οι οποίοι τον εκδικήθηκαν γιατί τους έκλεισε κάποτε φυλακή Από τους Σαντανιστές, δεν έμεινε κανείς στη ζωή Ακόμη και ο πολύς Χρήστο Τσερνοπέεφ δε γλύτωσε την εκτέλεση, παρά τη μεταμέλειά του Σημ #1: Το θέμα του σλαβομακεδονισμού εφευρέθηκε στις φοιτητικές εστίες του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι και στη Σλαβομακεδονική Λογοτεχνική Εταιρεία Άγιος Κλήμης στην Αγία Πετρούπολη, στις αρχές του 20 αιώνα Η ιδέα δηλαδή του αυτόνομου σλαβικού έθνους που έχει μεν συγγένεια με το βουλγαρικό, αλλά παρόλα ταύτα δεν είναι βουλγαρικό Σάρκα και οστά πήρε το νέο έθνος μόλις το 1925, με τη διάσπαση της ΒΜΡΟ, την ίδρυση της Ενωμένης ΒΜΡΟ και στη συνέχεια την ενσωμάτωσή της στην κομμουνιστική Διεθνή Σίγουρο είναι ότι οι ηγέτες και των δύο κομιτατζήδικων οργανώσεων ποτέ δεν αμφέβαλλαν για τη βουλγαρική τους συνείδηση, είτε Τατάρτσεφ λεγόταν είτε Γκότσε Ντέλτσεφ είτε Γκότσε Πετρώφ είτε Ντάμιαν Γκρούεφ ή Σαντάνσκι Ο Σαράφωφ θεωρείται βερχοβιστής, φιλοβούλγαρος ενώ ο Σαντάνσκι και ο Πανίτσα "μακεδονιστές" (για την ακρίβεια σλαβομακεδονιστές) Και όμως ο Σαράφωφ ήταν από τους πρώτους που τόλμησε να πει ότι οι Μακεδόνες (sic) είναι ξεχωριστό έθνος Στις 12 Απριλίου του 1901 στην αγγλική εφημερίδα "The Times" δηλώνει ότι οι Μακεδόνες (sic) είναι ξεχωριστή σλαβική εθνότητα, δηλαδή ούτε Βούλγαροι ούτε Σέρβοι Επίσης σε συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα "Μακεντόνσκι Γκόλοσα" της 21ης Αυγούστου 1902, διαχωρίζει πάλι τους Μακεδόνες (sic) ως ξεχωριστό έθνος Από την άλλη πλευρά έχουμε τον Σαντάνσκι, που ουδέποτε αποποιήθηκε της βουλγαρικής του συνείδησης Ο ένας είναι "κακός" βερχοβιστής και ο άλλος "καλός" σεντραλιστής Από την άλλη, "καλός" Πανίτσα και "κακή" ΒΜΡΟ ή ανάποδα; Πάντως και Πανίτσα και ΒΜΡΟ έφεραν στο χωριό Πλεύνα (Πετρούσα) και την περιοχή της Προσοτσάνης στη Δράμα γενικά διχόνοια, μίσος, αίμα, δολοφονίες, εκτελέσεις, εξορίες και πολλά άλλα Σημ #2: Η ΒΜΡΟ είναι σήμερα διασπασμένη στο σκοπιανό VMRO/DPMNE του Νικολά Γκρουέφσκι και του Μίτσκοσκι και το βουλγαρικό VMRO του Κρασιμίρ Καρακατσάνωφ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους