Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας άντρας περπατούσε στον δρόμο κουβαλώντας στην πλάτη του ένα τεράστιο, βαρύ μπαούλο... Το μπαούλο ήταν γεμάτο με παλιές πέτρες: λάθη που είχε κάνει, λόγια που δεν είπε ποτέ, και πληγές από ανθρώπους που τον είχαν πληγώσει χρόνια πριν.

Κάθε φορά που έβρισκε μια νέα απογοήτευση, έβαζε άλλη μια πέτρα μέσα.

Πρέπει να τις κουβαλάω για να θυμάμαι, έλεγε στον εαυτό του.

Ο δρόμος όμως ήταν ανηφορικός.

Το βάρος τον λύγιζε.

Η πλάτη του πονούσε, τα γόνατά του έτρεμαν και τα μάτια του κοιτούσαν μόνιμα το χώμα.

Δεν μπορούσε να δει τον ήλιο, ούτε τα λουλούδια, ούτε τους ανθρώπους που του χαμογελούσαν στο πλάι του δρόμου.

Μια μέρα, συνάντησε έναν σοφό γέροντα που καθόταν κάτω από μια ελιά. - Γιατί κουβαλάς αυτό το βάρος, παιδί μου; τον ρώτησε. - Είναι το παρελθόν μου, απάντησε ο άντρας. - Αν το αφήσω, ποιος θα είμαι; Ο γέροντας χαμογέλασε, πήρε μια μικρή πέτρα από το έδαφος και του τη χάρισε. - Αυτό είναι το σήμερα.

Είναι ελαφρύ.

Αλλά για να το κρατήσεις, πρέπει τα χέρια σου να είναι ελεύθερα.

Αν συνεχίσεις έτσι, θα φτάσεις στο τέλος του δρόμου έχοντας κουβαλήσει μόνο το χθες.

Ο άντρας κοίταξε το μπαούλο.

Συνειδητοποίησε ότι οι πέτρες δεν τον προστάτευαν, απλώς τον κρατούσαν αιχμάλωτο.

Άνοιξε το λουκέτο, άφησε άφησε το μπαούλο στην άκρη του δρόμου και περπάτησε μπροστά.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η ανάσα του ήταν βαθιά και το βλέμμα του κοίταξε τον ορίζοντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους