Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ανοησία", "προδοσία" και "μέτρια ταλέντα"... Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς, ο συγκεκαλυμμένος ρατσισμός έστρωσε το έδαφος για ένα άτυπο, αλλά εκρηκτικό Μαροκινο-ολλανδικό "ντέρμπι". Σε λίγα λεπτά από τώρα, τα "Λιοντάρια του Άτλαντα" ρίχνονται στη μάχη απέναντι στην εθνική Ολλανδίας, στη φάση των 32 του Μουντιάλ.

Είναι η μοναδική αναμέτρηση σε αυτόν τον γύρο όπου και οι δύο ομάδες φιγουράρουν στο top 10 της παγκόσμιας κατάταξης της ΦΙΦΑ.

Σήμερα στο Μοντερέι, δεν θα παρακολουθήσουμε απλώς έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.

Θα δούμε το ξεκαθάρισμα λογαριασμών και την αναβίωση ιστοριών που πλέκονται εδώ και έξι δεκαετίες.

Η αφετηρία αυτής της σύνθετης σχέσης μας πάει πίσω στη δεκαετία του 1960.

Τότε, χιλιάδες Μαροκινοί έφτασαν στην Ολλανδία μετά από κάλεσμα της ίδιας της κυβέρνησης, για να καλύψουν τα τεράστια κενά σε εργατικά χέρια που είχε αφήσει η βιομηχανική ανάπτυξη.

Πολύ γρήγορα, αυτή η "προσωρινή" μετανάστευση απέκτησε μόνιμες ρίζες.

Οι εργάτες έφεραν τις οικογένειες τους, γεννήθηκαν νέες γενιές και σήμερα η Μαροκινή κοινότητα μετρά περίπου 430.000 ζωές, αποτελώντας ένα τεράστιο κομμάτι του Ολλανδικού κοινωνικού ιστού.

Μέσα σε αυτή τη συνύπαρξη, το ποδόσφαιρο λειτούργησε ως ένας τεράστιος καθρέφτης.

Τα γηπεδάκια στις λαϊκές γειτονιές έγιναν το καθημερινό σημείο συνάντησης όπου παιδιά Ολλανδών και Μαροκινών μοιράζονταν την ίδια μπάλα, προτού κληθούν να μοιραστούν τα όνειρα τους για διεθνή καριέρα.

Το ποδόσφαιρο του δρόμου στα στενά του Άμστερνταμ κατάφερε με κάποιον τρόπο να μεταφερθεί στην παγκόσμια σκηνή, προσδίδοντας στο συγκεκριμένο ματς μια βαριά, υπαρξιακή χροιά.

Μιλάμε για παίκτες που γαλουχήθηκαν τακτικά στις ίδιες ακαδημίες, διδάχθηκαν το passing game και το positional play από τους ίδιους προπονητές, αλλά τελικά τους χώρισαν οι εθνικές ταυτότητες.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τρία βασικά στελέχη του Μαρόκου: οι Μαζραουί, Άμραμπατ και Ανάς. Ο Άμραμπατ φόρεσε τη φανέλα της ομάδας Κ-17 του Μαρόκου το 2013, ο Μαζραουί έκανε το ίδιο στην Κ-20, ενώ ο Ανάς πήρε την απόφαση του λίγο πριν το πρόσφατο Κύπελλο Εθνών Αφρικής.

Αυτές οι πορείες αποκαλύπτουν ένα επαναλαμβανόμενο κοινωνικό φαινόμενο: όλο και περισσότεροι Μαροκινοί της διασποράς απορρίπτουν τη χώρα που τους μεγάλωσε για να αγωνιστούν με τη χώρα καταγωγής τους.

Για να κατανοήσουμε το "γιατί", αρκεί να δούμε πώς βιώνουν την καθημερινότητα τους.

Το 2019, η ερευνήτρια Κέιτ Φρίμαν δημοσίευσε μια ακαδημαϊκή μελέτη, αναλύοντας πώς τα Ολλανδικά μέσα και οι φίλαθλοι αντιμετωπίζουν παίκτες όπως ο Άμραμπατ, ο Χακίμ και ο Ιχατάρεν.

Το συμπέρασμα; Σκληρό: Ένας Μαροκινός ποδοσφαιριστής οφείλει να έχει αψεγάδιαστη απόδοση για να θεωρηθεί "πλήρης Ολλανδός". Στο πρώτο του ντεφορμάρισμα, ή στην πρώτη απόφαση που δυσαρεστεί το κοινό, μετατρέπεται αυτόματα στον "ξένο". Η μελέτη ανέδειξε ένα σοκαριστικό γλωσσικό μοτίβο.

Όταν ο Άμραμπατ επέλεξε το Μαρόκο, χαρακτηρίστηκε "προδότης", με κάποιους να απαιτούν μέχρι και αυστηρότερη μεταναστευτική πολιτική με αφορμή την απόφασή του.

Αντίστοιχα, ο Ζιγιές, από "αφοσιωμένο ταλέντο" όσο έπαιζε στις μικρές εθνικές της Ολλανδίας, υποβιβάστηκε ξαφνικά σε "αυτός ο Μαροκινός". Δυστυχώς, αυτή η υποτιμητική ρητορική δεν έμεινε μόνο στους οπαδούς, αλλά υιοθετήθηκε και από κορυφαία ονόματα του Ολλανδικού ποδοσφαίρου.

Ο θρύλος Μάρκο φαν Μπάστεν, το 2016, αναρωτήθηκε με περισσή έπαρση πόσο "ανόητος" μπορεί να είναι ένας παίκτης (φωτογραφίζοντας τον Ζιγιές) για να επιλέξει το Μαρόκο, ενώ είχε τα φόντα να παίξει για τη "μεγάλη Ολλανδία". Ακόμα και όταν ο Ζιγιές οδήγησε το Μαρόκο στα ημιτελικά του Κατάρ, ο Φαν Μπάστεν επέμεινε στην αλαζονική του στάση, λέγοντας πως η ομοσπονδία δεν παρακαλάει κανέναν.

Πρόσφατα, ο Ράφαελ φαν ντερ Φάαρτ έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά.

Δήλωσε ανοιχτά πως όσοι Μαροκινοί δεν έχουν την τεχνική κατάρτιση για να σταθούν στους "Οράνιε", καταλήγουν στο Μαρόκο.

Είναι μια τοποθέτηση που παραβλέπει εντελώς την πραγματικότητα.

Πολλοί παίκτες δεν υστερούν σε ταλέντο, απλώς νιώθουν απρόσδεκτοι. Ο Ζιγιές επέλεξε το Μαρόκο επειδή εκεί βρήκε ένα περιβάλλον που σεβάστηκε πραγματικά την αξία του.

Στο βιβλίο "Μαροκινή Περηφάνια: Οι δημιουργοί του θεάματος στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα", οι συγγραφείς εξηγούν τη διαφορά ανάμεσα στο "πλεονέκτημα" και το "έλλειμμα" της αμφιβολίας. Ένας Ολλανδός παίκτης που κάνει κακό παιχνίδι, παίρνει μια δεύτερη ευκαιρία. Ένας Μαροκινός στο ίδιο ακριβώς σενάριο, θεωρείται αυτόματα ανεπαρκής και καλείται να αποδείξει από την αρχή ότι αξίζει μια θέση στο ρόστερ.

Ο ίδιος ο Ζιγιές θυμάται πως στα 16 του ήταν ο καλύτερος στην ομάδα, αλλά ο μόνος χωρίς επαγγελματικό συμβόλαιο, νιώθοντας συνεχώς ότι έπρεπε να δουλεύει τριπλάσια από τους συμπαίκτες του.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η αντιμετώπιση της Ολλανδικής κοινωνίας έγινε ακόμα πιο καχύποπτη απέναντι τους.

Αυτή η ψυχολογική πίεση ώθησε πολλά παιδιά να αναζητήσουν συναισθηματικό καταφύγιο στις ρίζες τους.

Παράλληλα, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία του Μαρόκου εφάρμοσε μια έξυπνη στρατηγική: έχτισε ένα τεράστιο δίκτυο scouting στην Ευρώπη για να επαναπατρίσει παίκτες, δημιουργώντας ένα κλειστό κύκλωμα όπου η ταυτότητα συναντά την υψηλή αθλητική φιλοδοξία.

Όταν ακουστεί το σφύριγμα της έναρξης στο Μοντερέι, εκατοντάδες χιλιάδες Ολλανδο-Μαροκινοί θα ξεχυθούν στους δρόμους του Άμστερνταμ, του Ρότερνταμ και της Ουτρέχτης.

Δεν θα βγουν για να πανηγυρίσουν για την ομάδα της χώρας που αναγράφεται στις ταυτότητες τους, αλλά για να φωνάξουν με περηφάνια για τα "Λιοντάρια του Άτλαντα". Πρόκειται για ιστορική ειρωνεία: η Ολλανδία, που κάποτε έφερε τους παππούδες τους για εργασία, πρέπει σήμερα να κερδίσει τα παιδιά τους για να προκριθεί.

Και οι γειτονιές που έχτισαν οι ίδιοι οι μετανάστες με τον ιδρώτα τους, θα βαφτούν κόκκινες.

Επειδή η ταυτότητα είναι κάτι πολύ βαθύ για να θαφτεί κάτω από την πίεση της αφομοίωσης – απλώς, περιμένει υπομονετικά τη δική της στιγμή για να αναδυθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους