Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο μύθος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας δεν είναι απλώς μια ιστορία αναγέννησης· είναι μια ψυχρή, σχεδόν σιωπηλή παρατήρηση για το πώς η ζωή συνεχίζεται όταν όλα τα «ανθρώπινα» έχουν διαλυθεί.

Ο κατακλυσμός στον Ησίοδο και κυρίως στις μεταγενέστερες παραδόσεις δεν λειτουργεί μόνο ως τιμωρία.

Είναι ένα όριο.

Ένα σημείο όπου η ύβρις έχει φτάσει σε τέτοια ένταση, ώστε ο κόσμος δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς ριζική επαναφορά. Ο Δίας δεν «καθαρίζει» απλώς την ανθρωπότητα· επαναφέρει μια τάξη που έχει χαθεί.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, ο Δευκαλίων και η Πύρρα δεν είναι ήρωες με την κλασική έννοια.

Είναι φορείς συνέχειας.

Δεν σώζονται για να κυριαρχήσουν, αλλά για να θυμηθούν.

Η κιβωτός τους δεν είναι θρίαμβος, είναι απομόνωση. Ένας κόσμος έχει ήδη τελειώσει, και αυτοί τον διασχίζουν σαν σκιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους