"Η Μικρή Τσοπάνα Ρέιν", απόσπασμα από το βιβλίο. Τον πρώτο καιρό στο σπίτι ο Άρης δεν ήθελε να μπαίνει μέσα, με το ζόρι τον έβαζαν και όταν τελικά εισερχόταν, κατ0υρούσε μέχρι και τα πόμολα μέσα κι...

Πλήρες Κείμενο:

"Η Μικρή Τσοπάνα Ρέιν", απόσπασμα από το βιβλίο. Τον πρώτο καιρό στο σπίτι ο Άρης δεν ήθελε να μπαίνει μέσα, με το ζόρι τον έβαζαν και όταν τελικά εισερχόταν, κατ0υρούσε μέχρι και τα πόμολα μέσα κι έξω, νομίζω είδα μια φορά και λίγα τσίσα πάνω στο κουρτινόξυλο, ρε, σας λέω, ήταν αυτό το σκυλί για σπίτι; Δώσ’ του μια γκλίτσα και στείλ’ τον στο μιτάτο.

Εγώ πάλι, για να είμαι ειλικρινής, διακατεχόμουν από μια... δυσπραγία να την πω; Μία ανασφάλεια; Μία φρίκη; Ανάγκαζα τους χούμανς να κατ0υράνε με ανοιχτές τις πόρτες.

Άμα δεν τους είχα στο οπτικό μου πεδίο ανά πάσα ώρα και στιγμή, με έπιανε ταχυπαλμία.

Δεν το πολυέψηνα στην αρχή να βγαίνω έξω, με το ζόρι σχεδόν πήγαινα στον κήπο, έριχνα καμιά ψιλή κατρ0ύλα και έσπευδα να ξαναμπώ, να χωθώ κάτω από το γραφείο της μάνας, εκεί ήμουν όλη μέρα.

Μια φορά η μάνα, εκεί που έκανε μπάνιο, ένιωσε κάτι γούνινο να την ακουμπάει στη γάμπα της, χ#στηκε πάνω της.

Είχα μπει μέσα στη ντουζιέρα μαζί της, ένιωσα μοναξιά, γιατί ο αδερφός μου ήταν έξω πάλι, είχε πάθει Βόγλης, κυνηγούσε μια ακρίδα να της δώσει μύγδαλα.

Τι να κάνει η γυναίκα, έφερε το μαξιλάρι μου μέσα στο μπάνιο για να κάτσω εκεί και τελικά πλύθηκε με ανοιχτή κουρτίνα, ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩ.

Θυμήθηκε τότε που ήταν η κόρη της μωρό και την έπαιρνε με το πορτ μπεμπέ μέσα στην τουαλέτα, είναι τρομερά άβολο να τραγουδάς «μιααααα ωωωωραια πε-τα-λούυυυυ-δα», όταν την προηγούμενη μέρα είχες φάει γίγαντες πλακί, αλλά να σας πω κάτι; Η ιδιωτικότητα είναι υπερεκτιμημένη.

Είπαμε, ήμασταν μικρά σκυλάκια ακόμα.

Εγώ ανέκαθεν είχα μια ρομαντική μελαγχολία, μία Άννα Καρένινα στο βλέμμα.

Αυτός πάλι… Αστραπόγιαννος.

Εγώ μυρίζω λεβάντα, αυτός μυρίζει γιδίλα, το χνότο του είναι φονικό όπλο, λες και στα εντόσθιά του έχει Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων. Ο Άρης λοιπόν τους κατ0υρούσε τα πάντα, μέχρι τα μύχια της ψυχής τους, μέχρι τον πυρήνα της ύπαρξής τους, κάθε φορά που του έλεγαν «Μηηηη, περίμενε να σου ανοίξουμε την πόρτα να βγεις, κράτα τα!», τους κοιτούσε με ύφος «Τι εννοείτε να τα κρατήσω, τι να κρατήσω, πού να τα κρατήσω, ΣΤΙΣ ΧΟΥΦΤΕΣ ΜΟΥ;». Μια φορά θυμάμαι χαρακτηριστικά, έβγαλε στην αυλή η χριστιανή τις λεκάνες της άμμου των γατιώνε να τις σαπουνίσει και μόλις τις ξέπλυνε και τις γύρισε τούμπα να στεγνώσουν, πήγε ο φωστήρας και τις κατ0ύρησε, μπικόζ γουάι δε χελ νοτ; Πόσο γέλιο έριξα, εν τω μεταξύ κανείς δεν μας μαλώνει μέσα σε αυτό το σπίτι, γαμάτ0; Ναι, είναι new age φάση, μην το ψάχνεις, είναι φασαίοι, δεν πιστεύουν στην επιβολή της τάξης διά της πειθαρχίας, οπότε τους φάγαμε τη σίτα.

Και την πόρτα φάγαμε και το κουδούνι, νοστιμότατο, γκουρμέ θα το χαρακτήριζα, δεν είναι για όλους, ίσως κάποιος το έβρισκε σκληρό και πιθανότατα ΤΕΡΜΑ ΑΚΥΡΟ για ποιο γ@μμένο λόγο να φάνε τα σκυλιά το κουδούνι, όμως αυτά είναι κουβέντες που ξεστομίζουν αδαείς.

Ο γευσιγνώστης όμως (εγώ δηλαδής) τονίζει πως επρόκειτο για μια εκλεπτυσμένη γεύση, αποτελούμενη από τραγανή βάση αρωματισμένη με βότανα, πάνω σε βελούδινη κρέμα εποχικών λαχανικών, με ντελικάτες πινελιές εσπεριδοειδών, αφρό από παλαιωμένο τυρί και μία διακριτική καπνιστή επίγευση που έδενε αρμονικά όλα τα στοιχεία του πιάτου.

Όλο το σύστημα του κουδουνιού στην πόρτα αποτέλεσε μια αποδομημένη σύνθεση γήινων και όξινων στοιχείων, με μεταξένια υφή, τραγανές αντιθέσεις και αρωματική κορύφωση που εξελισσόταν σταδιακά στον ουρανίσκο. 5 αστέρια μισελέν. Strongly recommended. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο σε όλα τα βιβλιοπωλεία 🥰

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους