Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τοποθέτηση στο 4ο Συνέδριο Του Αριστερού Ρεύματος (σύνδεσμος στο 1ο σχόλιο) Χαιρετισμός του Βασίλη Λιόση στο 4ο συνέδριο του Αριστερού Ρεύματος, εκπροσωπώντας την Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος Συντρόφισσες και σύντροφοι, πρώτα από όλα σας μεταφέρω τις ευχαριστίες και τους συντροφικούς χαιρετισμούς από τα μέλη της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος.

Κατανοούμε πως η σημερινή σας διαδικασία σηματοδοτεί μια νέα εποχή για το εγχείρημά σας και στο πλαίσιο αυτού του εγχειρήματος επιτρέψτε μας να καταθέσουμε μερικές σκέψεις με συντροφικό πνεύμα.

Η σημερινή εποχή σίγουρα δεν είναι από τις συνηθισμένες.

Σε οικονομικό επίπεδο χαρακτηρίζεται από την αδυναμία να ανορθωθεί το ποσοστό κέρδους σε ικανοποιητικό, για το κεφάλαιο, βαθμό.

Κρίσιμος ανασχετικός παράγοντας για την αδυναμία ανόρθωσης είναι η ταχέως αναπτυσσόμενη κινεζική οικονομία η οποία πλέον δεν αντιγράφει και δεν παράγει ευτελή προϊόντα αλλά έχει τις δικές της τεχνολογικές καινοτομίες και τα προϊόντα της γίνονται όλο και περισσότερο αξιόπιστα συν το γεγονός ότι είναι πιο οικονομικά σε σχέση με αυτά της Δύσης.

Ασφαλώς όλα αυτά συνυπάρχουν με τις αντιφάσεις του ίδιου του καπιταλισμού.

Ειδικά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν πρόκειται επ ουδενί να παραδώσει την ηγεμονία του.

Σε επίπεδο δηλώσεων και πράξεων μάς έχει κάνει γνωστό ότι επιδιώκει την επιστροφή σε μια ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία, δηλαδή σε μια πολιτική υφαρπαγής πόρων και τοποθέτησης κυβερνήσεων μαριονετών.

Το πολιτικό μπλοκ του MAGA είναι η απέλπιδα προσπάθεια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να επιβιώσει.

Ταυτόχρονα και σύμφωνα με τα στοιχεία της Oxfam το πλουσιότερο 1% πληθυσμιακό κομμάτι του κόσμου κατέχει το 45% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% κατέχει μόλις το 2% του παγκόσμιου πλούτου.

Στο ιδεολογικό επίπεδο ανοίγοντας το πλάνο μας, αυτό που διαπιστώνεται σε πολλές γωνιές του πλανήτη είναι μια συντηρητικοποίηση των πληθυσμιακών στρωμάτων η οποία ακολούθησε τρία κύματα.

Το πρώτο κύμα εμφανίστηκε με την αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού τη δεκαετία του 1970 μετά τη λεγόμενη πετρελαϊκή κρίση.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν ήταν απλώς και μόνο ένα οικονομικό πρόγραμμα διαχείρισης του καπιταλισμού αλλά ένα συνεκτικό οικονομικό-πολιτικό-ιδεολογικό πρόγραμμα.

Το δεύτερο κύμα παρουσιάστηκε μετά τη διάλυση των σοσιαλιστικών χωρών.

Το ιδεολόγημα του Φουκουγιάμα περί τέλους της ιστορίας που ακολούθησε, εκφράστηκε με διάφορους τρόπους, σε διάφορες ευκαιρίες και από διάφορους φορείς.

Το τρίτο κύμα εκφράστηκε μέσω των ακροδεξιών, νεοφασιστικών και νεοναζιστικών δυνάμεων.

Αν και η ανασυγκρότηση του ακροδεξιού τόξου ξεκίνησε μεθοδευμένα τη δεκαετία του 1960 με ηγετική φυσιογνωμία τον Γάλλο Αλέν ντε Μπενουά, η τελευταία εικοσαετία έχει φέρει κατακλυσμιαίες αλλαγές αφού τα ακροδεξιά κόμματα βρίσκονται στην κυβερνητική εξουσία.

Η πιο πρόσφατη εξέλιξη που αφορά τον καπιταλισμό είναι αναμφίβολα το ΑΙ και η αυτοματοποίηση της παραγωγής.

Παλαιότερα η είσοδος του internet στις ζωές μας τοποθέτησε τις εγκυκλοπαίδειες στο μουσείο της ιστορίας και έχει φέρει σε οριακό σημείο τις εφημερίδες.

Ακόμη κι αυτή η δυνατότητα ψηφιακών συναντήσεων έχει αδυνατίσει τις συλλογικές διαδικασίες.

Σήμερα το ΑΙ κάνει το internet να φαντάζει παλαιολιθικό ενώ μαζί με τη ρομποτική προδιαγράφει αβέβαιο το μέλλον για μια σειρά εργασιών.

Οι επιπτώσεις είναι μη προβλέψιμες.

Σε κοινωνικό επίπεδο υπάρχουν άνθρωποι που συνομιλούν με το ΑΙ για να καλύψουν τη μοναξιά τους, στην Ιαπωνία έχουν κατασκευάσει ρομπότ για σεξουαλική χρήση, το ΑΙ εκπονεί διδακτορικές διατριβές και υπάρχει άμεσα ο κίνδυνος να απωλέσουμε την κριτική μας σκέψη.

Ανάμεσα στα άλλα δεν θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε και το τεράστιο περιβαλλοντικό αποτύπωμα που αφήνουν τα data center.

Περνώντας στο εγχώριο σκηνικό ένα πάγιο χαρακτηριστικό του ελληνικού καπιταλισμού, η οικονομική και πολιτική εξάρτηση, εντάθηκε μετά την κρίση του 2010.

Ο πρωτογενής τομέας διαλύεται μεθοδευμένα, ο δευτερογενής βαδίζει ασθμαίνοντας και ο τριτογενής γνωρίζει ημέρες δόξας.

Η έκθεση Βαρβαρέσου που συντάχθηκε ως απάντηση στο μνημειώδες έργο του Μπάτση, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Το μοντέλο σουβλάκι-ξαπλώστρα-Airbnb είναι το κυρίαρχο μοντέλο που έχει επιλέξει η ξενόδουλη ελληνική αστική τάξη.

Όπως έλεγε με μια δόση υπερβολής ο Βασίλης Ραφαηλίδης αλλά και μια δόση αλήθειας «Οι Έλληνες αστοί, πάντα και σ’ όλες τις περιπτώσεις ήταν οι πρώτοι και καλύτεροι που συνεργάστηκαν με τον κάθε κατακτητή αυτού του δύσμοιρου τόπου.

Η ελληνική εθνική αστική τάξη ούτε ελληνική είναι, ούτε τάξη, ούτε αστική.

Είναι ένα κοπάδι κοπρόσκυλα, που πλούτισαν άνομα, κλέβοντας το δημόσιο ταμείο». Χαρακτηριστικά στοιχεία της οικονομικής εξάρτησης του σήμερα είναι η διείσδυση ξένων fund στην παιδεία και στον τουρισμό και η αγορά του πανάκριβου αμερικανικού LNG που συνδυάστηκε με την πρόσφατη καταστροφή των τριών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής Κοζάνης.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής εξάρτησης τα τελευταία 16 χρόνια είναι δραματικές με μισό εκατομμύριο εργαζομένων να έχει φύγει στο εξωτερικό, ανάμεσά τους 20.000 γιατροί ενώ παρατηρείται και σοβαρή μείωση του πληθυσμού των μεταναστών.

Όσον αφορά την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων σύμφωνα με τα στοιχεία της, υπεράνω πάσης υποψίας, Eurostat οι Έλληνες βρίσκονται στον πάτο μαζί με τη Βουλγαρία απέχοντας κατά 32% από τον μέσο όρο.

Και βεβαίως ας μην ξεχνάμε πως ο δημόσιος πλούτος υποθηκεύτηκε για 99 χρόνια και πως τα μνημόνια διέσωσαν τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες.

Δυστυχώς η σημερινή ζοφερή πραγματικότητα συνυπάρχει με την παρατεταμένη κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος.

Με διασπασμένο το κομμουνιστικό κίνημα στη Δύση και με διαφορετικές προσεγγίσεις, με απισχνασμένα κόμματα, με κόμματα που έχουν επηρεαστεί από τον δυτικό μαρξισμό και με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις ανάκαμψης.

Εντούτοις αυτή η κατάσταση δεν σημαίνει παραίτηση από τις επαναστατικές μας ιδέες.

Σημαίνει προσπάθεια ανασυγκρότησης στη βάση των επαναστατικών μας αρχών.

Στις ιδιαίτερες σημερινές συνθήκες απαιτούνται ιδιαίτερες σκέψεις.

Απαιτούνται υπερβάσεις.

Απαιτούνται πρωτότυπες λύσεις.

Πρώτα από όλα ό,τι εγχείρημα σχεδιάζεται και φιλοδοξεί να αποκτήσει σάρκα και οστά πρέπει να απαρνηθεί το καρκίνωμα, μια δια παντός, του σεχταρισμού.

Δηλαδή, εκείνης της πολιτικής που στο όνομα της ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας κατασκευάζει περίκλειστα τοιχία για να αποφύγει δήθεν τη μόλυνση του οπορτουνιστικού ιού καταφέρνοντας στο τέλος να δημιουργήσει οργανώσεις που κινούνται και σκέφτονται σαν θρησκευτικές σέχτες.

Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να αποφύγει τη δίχως κριτήρια ανοικτότητα στο όνομα του αντισεχταρισμού που εγκυμονεί άλλου είδους κινδύνους και συγκεκριμένα τον κοινοβουλευτισμό και την απώλεια της επαναστατικής ταυτότητας μιας συλλογικότητας.

Απαιτείται, λοιπόν, ένα νέο μοντέλο λειτουργίας στηριγμένο στις θεμελιώδεις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού του οποίου βασικές συνιστώσες πρέπει να είναι: Η υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.

Η πειθαρχία που στηρίζεται στη συνειδητή επιλογή του μέλους και όχι στον διοικητισμό.

Η εξασφάλιση της διατύπωσης ελεύθερα της γνώμης όλων των μελών και οι κατάλληλες καταστατικές αρχές ώστε η φωνή της βάσης να φτάνει στην κορυφή.

Η ύπαρξη ασφαλιστικών δικλείδων για να περιορίζονται και να μην αναπαράγονται φαινόμενα γραφειοκρατίας.

Η διαφύλαξη της συντροφικής κριτικής και η καθιέρωση μιας νέας κουλτούρας διαλόγου χωρίς φαινόμενα ανθρωποφαγίας.

Η εμπέδωση της αυτοκριτικής όχι ως υποκριτική μέθοδο εξαγνισμού αλλά ως ειλικρινές στοιχείο της κομματικής ζωής και διόρθωσης των λαθών και αδυναμιών.

Η απόρριψη του φραξιονισμού ως αλλοτριωτικής μεθόδου στο εσωτερικό των επαναστατικών κομμάτων.

Απαιτείται, ωστόσο και διασάφηση όχι μόνο των καταστατικών αλλά και των ιδεολογικών και πολιτικών αρχών.

Το όποιο εγχείρημα δεν μπορεί παρά να εδράζεται στις ιδέες των κλασικών του Μ-Λ με τον συνεχή εμπλουτισμό τους.

Η παραδοχή ότι η Ελλάδα είναι πολιτικά και οικονομικά εξαρτημένη χώρα.

Οι θεωρίες του ελληνικού ιμπεριαλισμού ή υποΐμπεριαλισμού είναι αναπόδεικτες και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Η κατάθεση ενός μεταβατικού προγράμματος ρήξης (και εξουσίας) που θα διατυπώνει το αίτημα της εξόδου από ΕΕ και ΝΑΤΟ, τη διαγραφή του χρέους και την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής που είναι στρατηγικής σημασίας για την ελληνική οικονομία και τα λαϊκά στρώματα.

Η παραδοχή ότι μπορεί σε κάποια ιστορική φάση να υπάρξει μια κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων αλλά το επόμενο βήμα θα απαιτήσει σύγκρουση.

Και για να είμαστε καθαροί το επόμενο βήμα δεν μπορεί παρά να είναι η κοινωνική επανάσταση.

Σήμερα υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό κενό.

Οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στο Κ έχουν εγκαταλείψει τον αντιιμπεριαλισμό και τον έχουν αντικαταστήσει με την αστήριχτη θεωρία της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας και ως εκ τούτου δεν θέτουν το αίτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Με βάση, μάλιστα, το γεγονός ότι σε σχετικές έρευνες διαπιστώνεται η ύπαρξη ένα καθόλου ευκαταφρόνητου ποσοστού που υπερβαίνει το 20% και το οποίο τοποθετείται υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, το κενό φαντάζει ακόμη μεγαλύτερο και κάποιος πρέπει να το καλύψει.

Χρειάζονται ακόμη σοβαρές τομές στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα.

Παρακολουθώντας κάποιος τις τοποθετήσεις των συνέδρων στα συνέδρια της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι δεν υπήρξε ούτε μια τοποθέτηση που να προβληματίζεται για τη συνδικαλιστική πυκνότητα και τη χαμηλή συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός είναι η μια πλευρά του προβλήματος.

Η άλλη είναι οι δήθεν επαναστατικές αυτοδοξολογίες.

Συγχρόνως, ελάχιστα έχει μελετηθεί και η νέα κατάσταση που έχει προκύψει από την κατά μόνας εργασία στο σπίτι με τη χρήση Η/Υ που λειτουργεί ενάντια στην έννοια της συλλογικότητας και κάνει ακόμη πιο δύσκολη τη συμμετοχή στα συνδικάτα.

Σήμερα απαιτείται ένα νέο μοντέλο συνδικαλισμού που θα επανασυσπειρώσει τον κόσμο της εργασίας στα συνδικάτα.

Όσον αφορά την ενότητα της Αριστεράς απαιτούνται ορισμένες διευκρινίσεις: Κατ΄ αρχάς προϋποτίθεται η αποσαφήνιση της έννοιας Αριστερά.

Η ενότητα δεν μπορεί να αφορά μόνο εκλογικές συνεργασίες αλλά τη δράση συνολικά στο κίνημα.

Τελικός στόχος της ενότητας της Αριστεράς πρέπει να είναι η ενότητα του λαϊκού κινήματος, κάτι που πρέπει να τονίζεται.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, σας ευχόμαστε καλή επιτυχία στον στόχο που έχετε θέσει και δηλώνουμε ότι θα παρακολουθούμε την υλοποίησή του με ενδιαφέρον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους