Δεν υπάρχει τίποτα πιο αποκαλυπτικό για εκείνους που δεν έχουν να πουν τίποτα για το σήμερα και το αύριο από τη διαρκή καταφυγή τους στο παρελθόν. Ο Μητσοτάκης στο κυριακάτικο ποστ του ανέβασε ένα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προφανώς και είμαστε όλοι υποψιασμένοι για τον χρόνο που επιλέγει.

Το success story που περιγράφει το PDF το αναγνωρίζει μόνο το PDF (κι αν). Γιατί σπάει τα μούτρα του στην κοινωνική πραγματικότητα.

Ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να το υποστηρίξουν για αυτό άλλωστε και σήμερα και κάθε μέρα η γραμμή θα είναι η δολοφονία χαρακτήρα του Τσίπρα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένα συνηθισμένο πολιτικό πρόσωπο.

Δεν είναι βιογραφικό.

Είναι ιστορικό αποτύπωμα.

Μια πολιτική προσωπικότητα διεθνούς βεληνεκούς.

Αναγνωρίζεται ως σημαντικό υπόδειγμα από όλο το διεθνές προοδευτικό φάσμα , αλλά και από τους αντίπαλους.

Είναι ένας γενναίος πολιτικός.

Δεν κρύβεται πίσω από το πολιτικό κόστος, το αναλαμβάνει για τα συμφέροντα του λαού και του τόπου.

Αντιμετωπίζει την πολιτική με το βάρος της ευθύνης απέναντι σε εκείνους που εκπροσωπεί και όχι ως μια διαδικασία που εξασφαλίζει εξουσία και επίπλαστη δημοφιλία.

Παραμένει μια πολιτική μορφή που μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αντιμετωπίζει σαν επαγγελματία της εξουσίας, αλλά σαν τον δικό τους άνθρωπο.

Γιατί δεν διαβρώθηκε από τον κυνισμό της εξουσίας.

Άλλωστε αυτή η ανθρωπινότητα, η ικανότητα να συνομιλεί με τα συναισθήματα των λαϊκών ανθρώπων χωρίς να τα απλοποιεί, παραμένει το μεγαλύτερο του πλεονέκτημα.

Η εντιμότητα του Αλέξη Τσίπρα είναι μία από τις ισχυρές πολιτικές του ιδιοκτησίες που αναγνωρίζεται συντριπτικά στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Γι’ αυτό και κάθε επιχείρηση σπίλωσής του «πήγε κουβά». Οι πολίτες μπορεί να του καταλογίζουν λάθη, δεν τον ταύτισαν όμως ποτέ με προσωπικό πλουτισμό, διαπλοκή ή εξυπηρέτηση συμφερόντων.

Σε μια εποχή γενικευμένης δυσπιστίας, αυτή η εντιμότητα δεν είναι μόνο ηθικό πλεονέκτημα.

Είναι πολιτική εγγύηση αξιοπιστίας ότι η εξουσία μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι τα προνόμια των λίγων.

Σε αντίθεση με άλλες πολιτικές φιγούρες που φθείρονται οριστικά όταν χάνουν την εξουσία, ο Αλέξης Τσίπρας και επιστρέφει και συσπειρώνει.

Και αυτό αποτυπώνεται αυτές τις μέρες, ότι και κόσμος περίμενε την επιστροφή και έχει μεγάλες προσδοκίες και συσπειρώνεται.

Ξέρετε κάποιον άλλο που μπορεί να το καταφέρει; Και όλα αυτά είναι που ενοχλούν το απέναντι στρατόπεδο και για αυτό και αυτή την προεκλογική περίοδο θα καταφύγουν στην γνωστή συνταγή.

Η κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα υπήρξε μια από τις πιο κρίσιμες και φορτισμένες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η χώρα παραλαμβάνεται σε καθεστώς βαθιάς χρεοκοπίας, με την κοινωνία εξαντλημένη από χρόνια λιτότητας και σε ανθρωπιστική κρίση που είχε ήδη αφήσει έντονα σημάδια: είχε χαθεί το 25% του ΑΕΠ της χώρας, ανεργία σε ιστορικά υψηλά, οικογένειες χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά, εικόνες που αποτύπωναν μια κοινωνία που πάλευε καθημερινά για αξιοπρέπεια ακόμα και στους κάδους των σκουπιδιών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση κλήθηκε να διαχειριστεί όχι μια απλή δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά μια διαρκή διαπραγμάτευση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, μέσα σε συνθήκες εκβιασμών και ασφυξίας.

Τα γεγονότα εκείνης της περιόδου είναι μια μαύρη σελίδα για την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη καθώς αμφισβητήθηκε η λαϊκή κυριαρχία μιας χώρας.

Μπορούμε να μιλάμε εξαντλητικά για εκείνη την περίοδο, έχει κάνει την αποτύπωση ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλίο του.

Αλλά το να περιγράφονται γεγονότα με την δραματουργία της εποχής αποσιωπώντας ότι κρίθηκαν σε δύο κάλπες, και η διαπραγμάτευση με το 62% του δημοψηφίσματος και η συμφωνία με το 35,5% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, δεν είναι καθόλου βοηθητικό.

Το αποτέλεσμα εκείνο συνδέθηκε με μια πορεία δημοσιονομικής σταθεροποίησης, αλλά και κοινωνικής προστασίας, με παρεμβάσεις για την ανακούφιση των πιο ευάλωτων στρωμάτων.

Η διακυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει αφήσει δύο τεράστιες παρακαταθήκες για τη βιωσιμότητα της χώρας.

Η πρώτη είναι η ρύθμιση του χρέους.

Δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο και τότε δεν στάθηκαν στη σωστή πλευρά της ιστορίας υποστηρίζοντας ότι το χρέος είναι βιώσιμο.

Επτά χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει τον μάγκα ακριβώς γιατί υπήρξε ο καθαρός διάδρομος με τη ρύθμιση του χρέους.

Η δεύτερη παρακαταθήκη ήταν ο ισχυρός ρόλος της χώρας ως παράγοντας σταθερότητας και ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή μέσα από μια σειρά πρωτοβουλιών, πράξεων και συμφωνιών, με κορυφαία τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Δυστυχώς αυτή την παρακαταθήκη τη διέλυσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη που μετέτρεψε τη χώρα σε πρόθυμο και δεδομένο σύμμαχο έξω από το εθνικό κεκτημένο.

Θα μπορούσε να μιλάει κανείς για ώρες αναφερόμενος σε εκείνη την περίοδο.

Εγώ σίγουρα.

Στα σωστά και στα λάθη.

Η διαρκής επίκληση του παρελθόντος όμως κάτι σημαίνει για εκείνους που δεν έχουν να πουν τίποτα για το παρόν και το μέλλον.

Σήμερα κρίνεται η διακυβέρνηση Μητσοτάκη.

Θα μπορούσε κανείς να παραθέτει στοιχεία παρεμβάσεων και δεικτών, αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση για εκείνη την περίοδο και τα αποτελέσματά της από την συντριπτικά πλειοψηφική πεποίθηση της κοινωνίας ότι ζούσε καλύτερα το 2019 σε σχέση με σήμερα κατά τον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Σήμερα πάλι ζητούν τον λόγο εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα και την παρέδωσαν στο έλεος των δανειστών, βούλιαξαν στην ντροπή του Γερούν Γερά και του Βάστα Σόιμπλε, όταν η κοινωνία αιμορραγούσε.

Ζητούν τον λόγο εκείνοι που πορεύονται με τις παλιές συνταγές, που μας έριξαν στα βράχια με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται «προκλητικός πλούτος σε λίγα χέρια». Με όρους ανισότητας και κερδοσκοπίας και με ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, το ίδιο με αυτό που μας οδήγησε στην κρίση.

Όσο κι αν νομίζουν πως μπορούν να σταθούν στο καταφύγιο του παρελθόντος, σήμερα εννιά στους δέκα πολίτες τους θεωρούν διεφθαρμένους και επτά στους δέκα πολίτες θέλουν αλλαγή κυβέρνησης. Σήμερα κρίνεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους