Κάλλιο τρύπια τσέπη παρά τρύπια συνείδηση. Θα μπορούσε να εἶναι ατάκα του Νίκου Ξανθόπουλου σε δακρύβρεχτη ελληνική ταινία του 60'. Τότε που οἱ κινηματογραφικές αἴθουσες πλημμύριζαν ἀπό...

Πλήρες Κείμενο:

Κάλλιο τρύπια τσέπη παρά τρύπια συνείδηση. Θα μπορούσε να εἶναι ατάκα του Νίκου Ξανθόπουλου σε δακρύβρεχτη ελληνική ταινία του 60'. Τότε που οἱ κινηματογραφικές αἴθουσες πλημμύριζαν ἀπό μεροκαματιάρηδες συμπολίτες μας που ἀναζητούσαν παρηγοριά στο φιλότιμο παιδί του λαού.

Οι καιροί όμως ἄλλαξαν και οι ἀξίες «μεταλλάχθηκαν». Ἀδόκιμος ο ὅρος ἀφοῦ οι ἀξίες για να ὁρίζονται ως τέτοιες, προϋποθέτουν σταθερότητα και διαχρονικότητα.

Ἑπομένως δεν δύναται να μεταλλαχθοῦν παρά μόνο να ἀντικατασταθοῦν ἀπό κάτι...ἀνάξιο! Ἀναρωτιέμαι ἕν ἔτει 2026, ἄν υπάρχει σκηνοθέτης που θα μπορούσε να βάλει στα χείλη του πρωταγωνιστή του το προαναφερόμενο γνωμικό-ατάκα χωρίς να γελάσει όλο το τηλεοπτικό συνεργείο! Στην ἐποχή της ρευστότητας που οι ιδέες και τα ἀξιακά πρότυπα έχουν ἀποδομηθεί, φαντάζει ουτοπική η ἐπίκληση στην ἄσπιλη συνείδηση.

Θεωρούνται ἀναχρονιστικοί οι κακοτράχαλοι δρόμοι της Ἀρετῆς ἀπό τους «προοδευτικούς» μέντορες.

Η σημερινή ἀνθρώπινη ἀγέλη προτιμά να εκμεταλεύεται ἀντί να αξιοποιεί. ‘Οσο οἷ ἐπιταγές της κοινωνίας ἐξαργυρώνονται από ὑλισμό και εγωκεντρισμό, οἷ δαίμονες θα κυριαρχοῦν στους θεούς... Στη μεταλλασσόμενη κοινωνία των ιδιωτών και των ἀνθρωποειδῶν ἐπιθυμῶ νά παραμείνω πολίτης καί πάνω ἀπ' ὅλα ἄνθρωπος.

Θέλω να πιστεύω ὅτι υπάρχει πλειάδα συμπολιτῶν μου που δεν ἰσοπεδώθηκαν από τον οδοστρωτήρα της πλεονεξίας.

Μπορεί ὁ καρπός του χεριοῦ μας να μην κοσμεῖται ἀπό Ulysse Nardin και οἱ ἐτικέττες των ρούχων μας να μην ὑπογράφονται από τον οἶκο Gucci, αλλά ἔχουμε τη δύναμη να κρατάμε το βλέμμα ψηλά και να στρέφουμε την πλάτη στα ἀνθρωπόφορφα ἐρπετά που σέρνονται για να ἐξασφαλίσουν φανταχτερή κενότητα και στείρα ματαιοδοξία . Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ το ρόλο του ἄμεμπτου ἠθικολόγου και του ἀδέκαστου κριτή.

Αυτό ὅμως δεν μου στερεί το δικαίωμα κριτικῆς και ἀπόδοσης ευθυνών.

Σε μια ὑγιῆ κοινωνία η κριτική των μελῶν εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπό ἐμπάθεια και ἀναπτύσσεται ένας γόνιμος προβληματισμός που τείνει προς την εὐημερία της.

Πάντα ὑπάρχουν ἄλλωστε οι ἀφυπνισμένες φωνές που ξεφωνίζουν την βουλιμική τάση της ἀνθρωποφαγίας, και οι κόκκοι ἄμμου που μπλοκάρουν τα γρανάζια της ἐξουσιαστικῆς μηχανῆς.

Να'μαστε ἄραγε οι ρομαντικοί κι ὀνειροπόλοι που καταντᾶμε γραφικοί στις συνειδήσεις των πολλῶν; Ποιός ξέρει, μπορεῖ... Σίγουρα πάντως εἴμαστε ἐκεῖνοι που πιστεύουν ὅτι η εὐτυχία δεν βρίσκεται στα πολλά και ἀκριβά, ἀλλά στα ἀπλά και ἀληθινά... Απόσπασμα από το βιβλίο ''Υπόλογες σκέψεις και ακηδεμόνευτες ερμηνείες''

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους