Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έξω η καταιγίδα λυσσομανά. Ο αέρας χτυπάει τα παντζούρια, οι σταγόνες πέφτουν με δύναμη στα τζάμια και κάθε αστραπή φωτίζει για μια στιγμή τον άδειο δρόμο.

Μέσα στο σπίτι, μια μητέρα περιμένει.

Κάθε λίγα λεπτά ανοίγει το κινητό της για να βεβαιωθεί ότι δεν έχασε κάποιο μήνυμα.

Βγαίνει στο μπαλκόνι, κοιτάζει τον δρόμο, ξαναμπαίνει μέσα.

Κοιτάζει το ρολόι.

Ξανά και ξανά.Το παιδί της αργεί κι η καρδιά της πάει να σπάσει.

Γίνεται κάτι παράξενο με το μυαλό μας.

Όταν δεν ξέρει τι συμβαίνει, σπάνια μένει ήσυχο.

Αρχίζει να συμπληρώνει μόνο του τα κενά.

Και σχεδόν ποτέ δεν γράφει το πιο αισιόδοξο σενάριο.

Το ένα μετά το άλλο. «Να του στείλω μήνυμα;» σκέφτεται. «Μακάρι απλώς να ξεχάστηκε...» απαντά μια άλλη φωνή μέσα της.

Κοιταζει τον φάρο στον πίνακα απέναντί της. «Ένας #φάρος δεν εγκαταλείπει ποτέ τη θέση του για να ψάξει το καράβι που παλεύει με τα κύματα.», σκέφτεται. «Αν το έκανε, θα έσβηνε το μοναδικό φως που δείχνει τον δρόμο της επιστροφής...» Και μένει εκεί σταθερά και περιμένει.

Με το φως της αναμμένο.

Ξαφνικά ακούει το κλειδί στην πόρτα.

Το παιδί ήρθε.

Ουφ... ανακούφιση.

Η καρδιά γύρισε στη θέση της.

Παίρνει μια βαθιά ανάσα και... Αν εσύ ήσουν αυτή η #μητέρα... Ποια θα ήταν η πρώτη σκέψη που θα περνούσε από το μυαλό σου; Α. «Πρέπει να μάθω αμέσως γιατί άργησε.» Β. «Μήπως έκανα κάτι λάθος ως μητέρα;» Γ. «Δόξα τω Θεώ που γύρισε.

Όταν θελήσει, θα μου πει.» Δ. «Αυτό δεν μπορεί να ξανασυμβεί.» 📌 Μην επηρεαστείς από τις απαντήσεις των άλλων.

Γράψε στα σχόλια της αυθεντικής ανάρτησης μόνο ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ.

Αύριο ίσως ανακαλύψεις κάτι για τον εαυτό σου που δεν σχετίζεται μόνο με τη #γονεϊκότητα, αλλά με τον τρόπο που έχεις μάθει να αγαπάς τους ανθρώπους. www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους