Υπάρχουν φορές που μου λείπει ο αυθορμητισμός που είχαμε κάποτε. Δεν λέω ντε και καλά ότι το παρελθόν ήταν καλύτερο, ούτε ότι με ενοχλεί η τεχνολογία ή ο τρόπος που εξελίσσεται ο κόσμος. Η ζωή...
Υπάρχουν φορές που μου λείπει ο αυθορμητισμός που είχαμε κάποτε. Δεν λέω ντε και καλά ότι το παρελθόν ήταν καλύτερο, ούτε ότι με ενοχλεί η τεχνολογία ή ο τρόπος που εξελίσσεται ο κόσμος.
Η ζωή προχωρά.
Και ευτυχώς που προχωρά.
Απλώς, όσο μεγαλώνω και παρατηρώ, τόσο περισσότερο νιώθω ότι η μεγαλύτερη ελευθερία που χάσαμε είναι αυτή του να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να σκεφτόμαστε διαρκώς πώς θα φανούμε στους άλλους.
Σαν να πρέπει όλα να περνούν από φίλτρα.
Να σκεφτούμε τι θα πούμε, πώς θα το πούμε, αν θα παρεξηγηθεί, αν θα σχολιαστεί, αν θα χαλάσει την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς.
Σαν να μη ζούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, αλλά αυτό που δε θα διαταράξει την αποδοχή των γύρω μας.
Λόγω της εργασίας μου συναναστρέφομαι με χιλιάδες ανθρώπους και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο συχνά βλέπω το ίδιο μοτίβο.
Δυστυχισμένες ζωές με ευτυχισμένα social media.
Βλέπω ανθρώπους που δείχνουν ότι τα έχουν όλα, αλλά μέσα τους νιώθουν μονίμως ότι κάτι λείπει.
Ανθρώπους που έχουν μάθει να διαχειρίζονται εξαιρετικά την εικόνα τους, αλλά όχι και τον εαυτό τους.
Δεν το λέω επικριτικά, με με παρεξηγείτε.
Το λέω με στενοχώρια.
Γράφω όπως μου βγαίνει από μέσα μου.
Δεν ξέρω πώς αλλάζει αυτό.
Ειλικρινά δεν ξέρω.
Ίσως δε μπορεί να αλλάξει συλλογικά.
Ίσως να είναι μια πολύ προσωπική απόφαση ή μια μικρή επανάσταση που ο καθένας πρέπει να κάνει μόνος του.
Δεν ξέρω…ίσως λέω βλακείες και μιλάει το συναίσθημά μου.
Αν είχα όμως μια ευχή, αυτή θα ήταν, να βλέπω περισσότερους ανθρώπους ελεύθερους.
Ελεύθερους να αλλάξουν γνώμη.
Να πουν «δεν είμαι καλά». Να γελάσουν δυνατά χωρίς να σκέφτονται αν φαίνονται γελοίοι.
Να φύγουν από μια ζωή που ποτέ δε διάλεξαν πραγματικά.
Να μη χρειάζεται κάθε επιλογή τους να εγκρίνεται από ένα κοινό που πολλές φορές ούτε τους γνωρίζει, ούτε θα ζήσει τις συνέπειες των αποφάσεών τους.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη απώλεια της εποχής μας να είναι ο αυθορμητισμός και η ανεμελιά.
Εκείνη η αίσθηση ότι μπορούσες απλώς να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να νιώθεις ότι κάποιος σε παρακολουθεί, σε αξιολογεί ή περιμένει να ανταποκριθείς σε μια εικόνα που δε δημιούργησες εσύ. Μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά κάποιες μέρες μου λείπει πολύ αυτός ο κόσμος.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους