Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλές φορές νιώθω στα διαβάσματά μου ότι δεν εισπράττω απλές αναγνώσεις νοημάτων, αλλά δώρα.

Δώρα που μου προσφέρονται με εγκαρδιότητα και γενναιοδωρία.

Η σεναριογράφος, ηθοποιός και στιχουργός Ελένη Ζιώγα , μου έδωσε ένα τέτοιο δώρο στην τελευταία Σύναξη Περιοδικό , το πιο σημαντικό περιοδικό χριστιανικής αυτοσυνειδησίας που έχουμε στην Ελλάδα, χάρη στον αγαπημένο γραφιά, θεολόγο, δάσκαλο και αδελφικό φίλο Papathanasiou Athanasios , που την διευθύνει σχεδόν 30 χρόνια τώρα... Διαβάζοντας το κείμενο της Ελένης Ζιώγα, συγκινήθηκα, θύμωσα, χαμογέλασα αλλά και γλυκάθηκα... Παραθέτω πιο κάτω μια μικρή περίληψη.

Το εκπληκτικό της άρθρο θα το βρείτε στο τρέχον τεύχος υπ'αριθμ. 178.

Όσοι δεν είστε συνδρομητές καλείσθε να εγγραφείτε (με 34€/έτος ) ή να βρείτε στα βιβλιοπωλεία το τεύχος 178.

Η "Σύναξη" είναι ένα κόσμημα στα χέρια κάθε αναγνώστη: Η Εκκλησία, η γυναίκα και η πρόκληση της ενδοοικογενειακής βίας Η αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας δεν μπορεί να περιορίζεται σε εκκλήσεις για αγάπη, συγχώρηση και αλληλοσεβασμό.

Αν ο χριστιανισμός επιθυμεί να συμβάλει ουσιαστικά στην πρόληψή της, οφείλει να εξετάσει με ειλικρίνεια κατά πόσο ορισμένες παγιωμένες ερμηνείες των βιβλικών κειμένων και εκκλησιαστικές πρακτικές έχουν συντελέσει στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η παραδοσιακή ανάγνωση των αφηγήσεων της Γενέσεως παρουσιάζει συχνά τη γυναίκα ως παράγωγο του άνδρα, ενώ λειτουργικά και θεολογικά σχήματα έχουν κατά καιρούς ενισχύσει την εικόνα του άνδρα ως «κεφαλής» της οικογένειας.

Ωστόσο, μια διαφορετική προσέγγιση θα μπορούσε να αναδείξει ότι κοινή κεφαλή και των δύο συζύγων είναι ο ίδιος ο Χριστός και ότι η σχέση τους θεμελιώνεται στην ισότητα, την αμοιβαιότητα και την ενότητα.

Παράλληλα, δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί η διαφορά ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός αντιμετώπισε τις γυναίκες και στον τρόπο με τον οποίο ορισμένες μεταγενέστερες ερμηνείες περιόρισαν τη θέση τους μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. Ο Χριστός συνομιλούσε δημόσια με γυναίκες, τις ανέδειξε σε φορείς του ευαγγελικού μηνύματος και αψήφησε τις κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής του.

Αντίθετα, η ιστορική εξέλιξη της εκκλησιαστικής παράδοσης οδήγησε συχνά σε περιορισμούς της γυναικείας συμμετοχής και στην ενίσχυση πατριαρχικών αντιλήψεων.

Η πραγματική πρόληψη της ενδοοικογενειακής βίας απαιτεί κάτι περισσότερο από σωστά λόγια.

Προϋποθέτει την αναθεώρηση ερμηνειών και συμβολισμών που καλλιεργούν, έστω και άθελά τους, αίσθημα ανωτερότητας στους άνδρες και κατωτερότητας στις γυναίκες.

Όταν η γυναίκα αποκλείεται από ορισμένους ρόλους στη λατρεία ή αντιμετωπίζεται με καχυποψία εξαιτίας της βιολογικής της φύσης, μεταδίδονται μηνύματα που δύσκολα συμβιβάζονται με την ισότιμη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι πολλές γυναίκες που υπέστησαν κακοποίηση έλαβαν από το περιβάλλον τους – ακόμη και από πρόσωπα με πνευματικό κύρος – συμβουλές να παραμείνουν σε βίαιες σχέσεις, θεωρώντας την υπομονή ανώτερη από την προστασία της ζωής και της αξιοπρέπειάς τους.

Τέτοιες αντιλήψεις δεν αποτελούν απλώς προσωπικά λάθη... Αλλά αναδεικνύουν την ανάγκη βαθύτερης αυτοκριτικής και θεολογικής επανεξέτασης.

Η ανανέωση αυτή δεν σημαίνει εγκατάλειψη της χριστιανικής πίστης.

Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει επιστροφή στο αυθεντικό παράδειγμα του Χριστού, ο οποίος αντιμετώπισε κάθε άνθρωπο ως μοναδικό πρόσωπο, ανεξάρτητα από φύλο, κοινωνική θέση ή παρελθόν. Η Εκκλησία έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει δημιουργικά τα πορίσματα της επιστήμης, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας και της σύγχρονης βιβλικής έρευνας, ώστε να φωτίσει εκ νέου την παράδοσή της χωρίς να αλλοιώσει τον πυρήνα του Ευαγγελίου.

Η κοινωνία έχει ήδη προχωρήσει σημαντικά στην προστασία των θυμάτων βίας, στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και στην αυστηροποίηση της νομοθεσίας.

Το ερώτημα είναι αν η Εκκλησία θα ακολουθήσει αυτή την πορεία με γενναιότητα, αναγνωρίζοντας ότι η αληθινή αγάπη προϋποθέτει ισότητα, ελευθερία και αμοιβαίο σεβασμό.

Η ενδοοικογενειακή βία, βέβαια, δεν στρέφεται αποκλειστικά κατά των γυναικών.

Υπάρχουν άνδρες που υφίστανται ψυχολογική κακοποίηση και παιδιά που γίνονται θύματα και των δύο γονέων.

Η αντιμετώπιση όλων αυτών των μορφών βίας απαιτεί κοινή προσπάθεια της Εκκλησίας, της επιστήμης και της κοινωνίας, με γνώμονα την προστασία της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπινου προσώπου.

Εκκλησία εν έτει 2026 χωρίς γυναίκες δεν νοείται.

Αν "φύγουν" οι γυναίκες -τα πιο πιστά μέλη της εκκλησίας - το Σώμα του Χριστού απλά θα εξαϋλωθεί.

Η γυναίκα δεν είναι εξάρτημα του άνδρα.

Η σχέση άνδρα και γυναίκας είναι μια σχέση ισότητας και ισοτιμίας.

Κι η εκκλησία χωρίς γυναίκες είναι μια ανυπόστατη εκκλησία.

Και για ορισμένους ποιμένες: Η αγάπη που ζητά από το θύμα να σιωπά, δεν είναι η αγάπη του Χριστού. Είναι η συγκάλυψη της βίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους