@7656500013521964310 Σαν σήμερα, 28 Ιουνίου 1985, έφυγε από κοντά μας ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Ένας γίγαντας του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, που δεν χάρισε μόνο γέλια και συγκινήσεις στις γενιές μας, αλλά και το φως της ψυχής του. Μεγαλείο ψυχής και καλοσύνη δεν ήταν ρόλοι γι' αυτόν. Ήταν η ίδια του η ουσία. Στα δύσκολα χρόνια μετά την εξορία της, η ηθοποιός Ταϋγέτη Μπασούρη, η "πανεμορφη άσχημη" που αγαπήσαμε, βρήκε στον Λάμπρο έναν πραγματικό ευεργέτη. Μόλις γύρισε από την εξορία — φτωχή, με ένα τριμμένο μπερέ και μια παλιά τσάντα — ο Κωνσταντάρας την κάλεσε στο θέατρό του. Την κοίταξε και της είπε: «Κάθε δεκαπέντε μέρες που πληρώνομαι, θα έρχεσαι να σου δίνω κάτι.» Εκείνη αρνήθηκε. «Μόνο δουλειά θέλω», του είπε. «Όπου μπορείτε να με συστήσετε, σαν Κωνσταντάρας να με συστήσετε.» Κι εκείνος το έκανε. Όπου μπορούσε, την πρότεινε, της άνοιξε πόρτες. Και όταν αργότερα η Ταϋγέτη ανέφερε το όνομά του σε συνέντευξη — αυτός ο άνθρωπος που ήταν «δεξιός» και εκείνη «αριστερή» — βούρκωσαν τα μάτια της. «Βούρκωσαν τα μάτια μου, ναι, ναι, βούρκωσαν τα μάτια μου», είπε. Αυτή είναι η αληθινή κληρονομιά του Λάμπρου. Όχι μόνο οι αθάνατες ταινίες, οι ατάκες που απομνημονεύσαμε, τα γέλια που μας χάρισε. Αλλά μια πράξη ανθρωπιάς, μακριά από τα φώτα, που τη θυμόταν μια γυναίκα με δάκρυα στα μάτια χρόνια αργότερα. Ευχαριστούμε, Λάμπρο, για το γέλιο, για την τέχνη και για το φως της ψυχής σου που ακόμα μας ζεσταίνει. Η καλοσύνη σου είναι η πιο όμορφη κληρονομιά σου. Αιωνία σου η μνήμη, Λαμπρούκο. #ΛάμπροςΚωνσταντάρας #ΣανΣήμερα #ΕλληνικόςΚινηματογράφος #ΑιωνίαΗΜνήμηΣου #ΑυτοκράτοραςΤουΓέλιου #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, 28 Ιουνίου 1985, έφυγε από κοντά μας ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.

Ένας γίγαντας του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, που δεν χάρισε μόνο γέλια και συγκινήσεις στις γενιές μας, αλλά και το φως της ψυχής του.

Μεγαλείο ψυχής και καλοσύνη δεν ήταν ρόλοι γι' αυτόν.

Ήταν η ίδια του η ουσία.

Στα δύσκολα χρόνια μετά την εξορία της, η ηθοποιός Ταϋγέτη Μπασούρη, η "πανεμορφη άσχημη" που αγαπήσαμε, βρήκε στον Λάμπρο έναν πραγματικό ευεργέτη.

Μόλις γύρισε από την εξορία — φτωχή, με ένα τριμμένο μπερέ και μια παλιά τσάντα — ο Κωνσταντάρας την κάλεσε στο θέατρό του.

Την κοίταξε και της είπε: «Κάθε δεκαπέντε μέρες που πληρώνομαι, θα έρχεσαι να σου δίνω κάτι.» Εκείνη αρνήθηκε. «Μόνο δουλειά θέλω», του είπε. «Όπου μπορείτε να με συστήσετε, σαν Κωνσταντάρας να με συστήσετε.» Κι εκείνος το έκανε.

Όπου μπορούσε, την πρότεινε, της άνοιξε πόρτες.

Και όταν αργότερα η Ταϋγέτη ανέφερε το όνομά του σε συνέντευξη — αυτός ο άνθρωπος που ήταν «δεξιός» και εκείνη «αριστερή» — βούρκωσαν τα μάτια της. «Βούρκωσαν τα μάτια μου, ναι, ναι, βούρκωσαν τα μάτια μου», είπε.

Αυτή είναι η αληθινή κληρονομιά του Λάμπρου.

Όχι μόνο οι αθάνατες ταινίες, οι ατάκες που απομνημονεύσαμε, τα γέλια που μας χάρισε.

Αλλά μια πράξη ανθρωπιάς, μακριά από τα φώτα, που τη θυμόταν μια γυναίκα με δάκρυα στα μάτια χρόνια αργότερα. Ευχαριστούμε, Λάμπρο, για το γέλιο, για την τέχνη και για το φως της ψυχής σου που ακόμα μας ζεσταίνει.

Η καλοσύνη σου είναι η πιο όμορφη κληρονομιά σου. Αιωνία σου η μνήμη, Λαμπρούκο. #ΛάμπροςΚωνσταντάρας #ΣανΣήμερα #ΕλληνικόςΚινηματογράφος #ΑιωνίαΗΜνήμηΣου #ΑυτοκράτοραςΤουΓέλιου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους