Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα θα φτιάξω ένα θεσπέσιο λικέρ. Τη δοσολογία θα σας την πω αργότερα, γιατί τα μεγάλα μυστικά δεν μπαίνουν σε ζυγαριά.

Πρώτα πρέπει να μαθητεύσει η ψυχή στη φωτιά.

Το βασικό συστατικό είναι ο «πόνος». Δύσκολο πράγμα. Άγριο.

Πώς να ζυμώσεις μέθη από την πίκρα; Πώς να βγάλεις φως από το κατακαμένο ξύλο; Κι όμως, ο άνθρωπος γι’ αυτό γεννήθηκε.

Να παίρνει το σκοτάδι και να το κάνει φλόγα.

Να παίρνει το κάρβουνο, να ζωγραφίζει, να γράφει, να ανυψώνει την στιγμή στο φως.

Βάζεις λοιπόν μια βαθιά κούπα «αποδοχή». Όχι παραίτηση.

Η παραίτηση σαπίζει την ψυχή.

Η αποδοχή όμως είναι αντρειοσύνη.

Είναι να κοιτάζεις το θηρίο κατάματα και να λες· «Εδώ είσαι λοιπόν.

Έλα να αν θες να παλέψουμε, όμως αληθινά δεν σε εχθρευομαι.

Δεν θα υποταχθω, παρόλο που δεν διεκδικώ καμιά νίκη εναντίον σου». Θυμό δεν χρειάζεται να προσθέσεις.

Ο πόνος κουβαλά μέσα του αρκετό.

Φουσκώνει σαν άγριο κρασί μέσα στα σωθικά του ανθρώπου και ζητά να ξεχειλίσει.

Μα εκεί χρειάζεται τέχνη.

Ρίχνεις λίγες σταγόνες «υπομονή». Δύσκολο βότανο.

Πικρό στην αρχή σαν στυφο θυμάρι μα αρωματικό σαν μέντα και σωτήριο.

Γιατί όποιος δεν έμαθε να περιμένει, δεν έμαθε ποτέ να μεταμορφώνεται.

Ύστερα ανακατεύεις αργά με τη «συγχώρεση». Μεγάλο πράγμα η συγχώρεση.

Όχι για εκείνον που σε πλήγωσε, μα για να λευτερωθείς εσύ.

Γιατί η μνησικακία είναι πέτρα δεμένη στον λαιμό της ψυχής.

Και ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για βυθό.

Φτιάχτηκε για ανήφορο.

Μα ακόμη το ποτό δεν έγινε.

Οι περισσότεροι σταματούν εδώ και το λικέρ τους μένει πικρό σαν αμαρτία.

Ξέχασαν την «ευγνωμοσύνη». Ναι, ακόμη και για τα τραύματα.

Γιατί αυτά σε σκάλισαν.

Αυτά άνοιξαν μέσα σου περάσματα που ποτέ δεν θα ανακάλυπτες προσκολλημένος στην ασφάλεια.

Ο πόνος είναι σμίλη.

Κόβει, πληγώνει, μα βγάζει μορφή από την άμορφη πέτρα.

Έπειτα ρίχνεις λίγη «σιωπή». Όχι τη νεκρή σιωπή του φόβου, μα εκείνη τη βαθιά όπου ακούγεται η ανάσα της ψυχής.

Εκεί μέσα γεννιούνται οι μεγάλες επιγνώσεις.

Μέσα στη σιγή.

Όχι μέσα στον θόρυβο του κόσμου.

Και τελευταίο, το πιο δύσκολο υλικό.

Το «πας παραπέρα». Εκεί κρίνεται ο άνθρωπος.

Να σηκωθείς.

Να μαζέψεις τα κομμάτια σου.

Να προχωρήσεις ενώ ακόμη αιμορραγείς.

Όχι γιατί ξέχασες.

Όχι γιατί δεν πόνεσες αρκετά.

Μα γιατί κατάλαβες πως η ζωή δεν σταματά να σε καλεί.

Γιατί ο άνθρωπος έχει χρέος.

Να πέφτει και να σηκώνεται.

Να γίνεται χώμα και ύστερα δέντρο.

Να γίνεται κραυγή και ύστερα τραγούδι.

Να μην αφήνει τον πόνο να γίνει ξίδι μέσα του, μα να τον ζυμώνει ώσπου να γίνει δύναμη.

Κι εκεί με την πάροδο του χρόνου σαν κονιάκ ή κρασί, το παρόν βγάζει όλα τα κρυμμένα αρώματα του.

Και τότε το λικέρ είναι έτοιμο.

Στην αρχή είναι κάπως πικρό μα ζεστό σαν εξομολόγηση.

Το πίνεις και καίει.

Καίει σαν αλήθεια.

Σαν δάκρυ που χρόνια αρνιόσουν να χύσεις.

Μα ύστερα απλώνεται μέσα στο στήθος μια παράξενη γαλήνη.

Μια γλυκύτητα.

Η μέθη της λατρείας.

Η συμφιλίωση του ανθρώπου με τη μοίρα του. Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν έφτιαχνες τόση ώρα ποτό. Έφτιαχνες ψυχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους