Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ☀️ Η απροθυμία της δικαστικής εξουσίας να παρέμβει στα «κακώς κείμενα» της εκκλησιαστικής, αλλά και ο άκρως προβληματικός τρόπος που παρεμβαίνει όποτε και όπως παρεμβαίνει (άραγε από πόσους άλλους φορείς ζητάει την άδεια προτού ελέγξει τα πεπραγμένα τους;), εξηγείται εν μέρει από την παντελή έλλειψη «πολιτικής βούλησης», παραμένει όμως κι εν μέρει ανεξήγητη εάν δεν ρίξουμε μια ματιά στο πλέγμα των διαπροσωπικών σχέσεων δικαστικών και ιεραρχών.

Διαφωτιστική εν προκειμένω –ίσως περισσότερο διαφωτιστική απ’ όσο θα επιθυμούσαν οι συντελεστές της- ήταν η τηλεοπτική εκπομπή του Αντώνη Σρόιτερ «Αυτοψία» με θέμα «Θαύματα κι Εξορκισμοί: Αλήθειες και Ψέματα», που προβλήθηκε από τον Alpha στις 20 Οκτωβρίου του 2022.

Μεταξύ άλλων, η εκπομπή μ’ επιδέξιο μοντάζ έφερε σε έμμεση αντιπαράθεση (δεν συναντηθήκαμε ποτέ εκ του σύνεγγυς) τις απόψεις του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ με τις δικές μου.

Στο κλίμα εκείνων των ημερών, με ισχυρό ακόμη τον απόηχο από τις αποκαλύψεις του Δημήτρη Αλικάκου για τον «θαυματοποιό» Λουπασάκη στον Λυκαβηττό, αλλά και με νωπή τη σύλληψη ενός άλλου απατεώνα στη Θεσσαλονίκη, του εξορκιστή Χάρη Τσακωνίδη, η εκπομπή αναλώθηκε εν πολλοίς γύρω από τις δύο αυτές περιπτώσεις.

Ο μητροπολίτης Σεραφείμ, ως επικεφαλής του Γραφείου Αιρέσεων και Παραθρησκειών (ένας σύγχρονος Τορκεμάδα χωρίς, αλίμονο, τις διευκολύνσεις της Ιερής Εξέτασης για την εύρυθμη επιτέλεση του έργου του), ήταν πολύ καλά ενημερωμένος τόσο για τον Τσακωνίδη όσο και για την περιβόητη «Εκκλησία των Εθνών» του. «Είναι μία νεοπεντηκοστιανή κίνησις», εξηγεί ο Σεραφείμ στη Μαρία Κεφαλά, από τη δημοσιογραφική ομάδα του Σρόιτερ, «όπως η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας μας και η συνοδική επιτροπή επί των Αιρέσεων έχουν αναφέρει στο λαό μας, η οποία προέρχεται από τη Νιγηρία.

Την συνέστησε τον εικοστό αιώνα ένας νέγρος τηλευαγγελιστής –σόουμαν, καλύτερα- ο Τ. Τζόσουα, ο οποίος πέθανε το 2021 και τον οποίον διαδέχτηκε η κόρη του, η Έβελιν Τζόσουα.

Έξω από την Εκκλησία μας δεν υπάρχει ούτε χάρις Αγίου Πνεύματος, ούτε μυστηριακή ζωή, ούτε φυσικά δωρεές και θαύματα, τα οποία επαγγέλλονται οι έχοντες την ευθύνη αυτού του χώρου, τον οποίον στην Ελλάδα εκπροσωπεί ο κύριος Τσακωνίδης, απ’ ό,τι γνωρίζω». Εν συνεχεία προβάλλεται ένα βίντεο με τα κακόγουστα καραγκιοζιλίκια του Τσακωνίδη.

Πάνω από μια νεαρή κοπέλα, που σέρνεται στο έδαφος με σπασμούς παριστάνοντας τη δαιμονισμένη, ο Τσακωνίδης επαναλαμβάνει με έμφαση: «Έξω, στο όνομα του Ιησού Χριστού, έξω, έξω!». Κάποια στιγμή η κοπέλα σταματάει να σπαρταράει και ο Τσακωνίδης αποφαίνεται με απόλυτη σοβαροφάνεια: «Είσαι ελεύθερη, στο όνομα του Ιησού Χριστού!». Η Λίνα Κεκέση, από την ίδια δημοσιογραφική ομάδα, με καλεί να σχολιάσω. «Εντάξει», αποκρίνομαι, «ο εξορκιστής της Θεσσαλονίκης έχει λίγο την πατίνα του εξωτερικού, δηλαδή μιλάει με τον επικοινωνιακό τρόπο που μιλάνε οι ευαγγελιστές οι αντίστοιχοι, που δίνουν παραστάσεις μέσα σε εκκλησίες στην Αμερική• είναι πιο προσαρμοσμένος, πιο εκκοσμικευμένος, θα λέγαμε, είναι πιο σόουμαν, πιο εκδηλωτικός• δεν παύει να είναι ένας επικίνδυνος απατεώνας, όπως όλοι όσοι κάνουν αυτή τη δουλειά». Ακολουθεί ένα σύντομο βίντεο όπου η πρώην δαιμονισμένη, εντελώς ήρεμη πλέον, εξομολογείται με συντριβή μπροστά στα αμνοερίφια του Τσακωνίδη για την ολέθρια επίδραση του «δαίμονα», προτού ο καραγκιοζάκος τον βγάλει από μέσα της: «Δεν ήθελα τα παιδιά μου, τα αγαπημένα μου άτομα, δεν τα ήθελα, τους μισούσα όλους, ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό». «Εδώ η υποτιθέμενη επιληπτική κοπέλα», σχολιάζω στην Κεκέση, «είναι μετά την υποτιθέμενη θεραπεία της από τον εξορκιστή, μιλάει στρωτά, σαν ποτέ να μην είχε κάποιο πρόβλημα.

Τι να σας πω; Σενάριο που, όταν ήμουν στο Κέντρο Κινηματογράφου, στην επιτροπή σεναρίων, δεν θα το περνούσα.

Είναι τόση η αφέλεια.

Προσβολή στη νοημοσύνη εκείνων που το παρακολουθούν.

Οι εξορκισμοί, είτε γίνονται από την Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία… –γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία, αν δείτε τα κείμενά της, αποδέχεται τους εξορκισμούς, αποδέχεται δηλαδή ότι υπάρχουν δαίμονες, οι οποίοι μπορούν να εισβάλουν μέσα στο σώμα σου και ότι υπάρχουν κάποια αντίστοιχα μάγια, κάποια αντίστοιχα “άμπρα κατάμπρα” της Ορθοδοξίας, κάποια λόγια που πρέπει να λέει ο ιερέας, ο οποίος πρέπει να είναι όμως και ψυχικά προετοιμασμένος, για να βγει ο δαίμονας από το σώμα σου.

Λοιπόν, γίνονται εξορκισμοί και από την Εκκλησία, έχει κάνει εξορκισμούς και ο Λουπασάκης, έχει καταγραφεί τουλάχιστον ένας εξορκισμός από αυτούς που έχει κάνει ο Λουπασάκης.

Ο εξορκιστής της Θεσσαλονίκης είχε τη μεγάλη ατυχία ή τη μεγάλη αφέλεια να μην φοράει ράσα.

Αυτή είναι η μοναδική διάκριση ανάμεσα στους εξορκισμούς των ρασοφόρων και στους εξορκισμούς των μη ρασοφόρων.

Ο μη ρασοφόρος εξορκιστής συνελήφθη πριν περάσουν σαράντα οκτώ ώρες, οι ρασοφόροι εξορκιστές δεν θα συλληφθούν ποτέ, απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι σήμερα –και μακάρι ν’ αλλάξει αυτή η τακτική…». «Όλη αυτή η διαδικασία», σχολιάζει κατόπιν ο Σεραφείμ, «όπως γίνεται, προκαλεί απλώς γέλωτας και συμπάθεια για τα αθώα αυτά πρόσωπα, τα οποία εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση». «Η Εκκλησία», παρεμβαίνει η Κεφαλά, «αποδέχεται τον όρο του εξορκισμού; Κάνει εξορκισμούς και, αν ναι, με ποιον τρόπο;». «Η Εκκλησία», απαντά ευθέως ο Σεραφείμ, «έχει διαδικασία εξορκισμού, αλλά ο εξορκισμός δεν γίνεται στα τηλεοπτικά κανάλια, ούτε γίνεται ενώπιον πλαταιών.

Γίνεται μέσα στο ναό, με σιγή, με προσευχή πολλή, με ταπείνωση, με σοβαρότητα και με υπευθυνότητα μεγάλη.

Δεν προσεγγίζεται το πράγμα αυτό με τρόπο θεαματικό και φολκλορικό.

Δεν είναι φολκλόρ• είναι βαθιά προσευχή». Οφείλω να αναγνωρίσω την ειλικρίνειά του.

Ίσως δεν θα μπορούσε να δώσει μια διαφορετική απάντηση δίχως να έρθει σε ρήξη με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο άνθρωπος που έχει ενσωματώσει στο καθημερινό του λεξιλόγιο τα «κοάσματα δαιμόνων» και τον «αρχέκακον όφιν», ασφαλώς και πιστεύει ότι υπάρχουν δαίμονες που μπαινοβγαίνουν στα σώματά μας• επαφίεται στην κρίση, τη σοβαρότητα και την ταπεινότητα του εκάστοτε ιερέα πότε θα αποφασίσει να αναμετρηθεί με τους δαίμονες.

Έγινε πλήρως αντιληπτό; Ο Σεραφείμ, αυτός ο μεσαιωνικός ρασοφόρος, ο άγευστος νεωτερικότητας, εκείνος που έχει αποκαλέσει τον Διαφωτισμό «πνευματική πανώλη», εγείρει ενστάσεις επί των εξορκισμών μονάχα ως «προς τη διαδικασία», ως προς το σερβίρισμα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα αντιδικούσε ένας σκηνοθέτης του ποιοτικού θεάτρου με έναν σκηνοθέτη του εμπορικού για το ανέβασμα μιας παράστασης.

Δεν έχουμε να προσάψουμε κάτι στον Σεραφείμ όταν αποδέχεται ευπροσήγορα τα διαπιστευτήρια των εκπροσώπων της κοσμικής Πολιτείας: είναι αυτός που είναι• τίποτε δεν προσποιείται, σε τίποτε δεν υποκρίνεται.

Δεν θα λέγαμε όμως το ίδιο και για τους εκπροσώπους.

------------------------------------------------------------------------- Πέτρος Τατσόπουλος "Το παιδί του Διαβόλου" (απόσπασμα)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους