Ο Αλέξης Τσίπρας που επί χρόνια εμφανιζόταν ως αποκλειστικός θεματοφύλακας της κοινωνικής ευαισθησίας, σήμερα επανέρχεται προβάλλοντας ως λάβαρο την "Ηθική Επανάσταση". Μόνο που το σύνθημα αυτό, αντί...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλέξης Τσίπρας που επί χρόνια εμφανιζόταν ως αποκλειστικός θεματοφύλακας της κοινωνικής ευαισθησίας, σήμερα επανέρχεται προβάλλοντας ως λάβαρο την "Ηθική Επανάσταση". Μόνο που το σύνθημα αυτό, αντί να συνεπάγεται την ειλικρινή και γενναία αναμέτρηση με τις δικές του αντιφάσεις, συνεχίζει να αναπαράγει το ίδιο μανιχαϊστικό σχήμα που διείπε πάντοτε τον λόγο του: από τη μία οι ηθικώς άσπιλοι και πολιτικώς αδιάφθοροι, από την άλλη οι συλλήβδην ανήθικοι και διεφθαρμένοι του αντίπαλου στρατοπέδου.

Η ηθική, στην προκειμένη περίπτωση, γίνεται η νοητή γραμμή που ξεχωρίζει τον ενάρετο περιούσιο λαό από τους αμαρτωλούς.

Αυτό όμως δεν είναι πολιτική· είναι κάτι πολύ επικίνδυνο που η ιστορία γνωρίζει καλά: τα πιό αυταρχικά καθεστώτα δεν ανήλθαν ποτέ επικαλούμενα την κακία τους, αλλά την ηθική υπεροχή τους. Ο Ροβεσπιέρος δεν έστησε τις γκιλοτίνες στο όνομα του εγκλήματος, αλλά στο όνομα της αρετής· "η τρομοκρατία", έγραφε, "δεν είναι παρά η αρετή άμεση, αυστηρή, αδιάλλακτη". Κάθε φορά που μιά πολιτική δύναμη δεν πείθει ότι διαθέτει τα ισχυρότερα επιχειρήματα, αλλά το αποκλειστικό προνόμιο της ηθικής, τότε η αντιπολίτευση παύει να είναι θεμιτή και γίνεται μίασμα πρός εκρίζωση.

Όπως διέγνωσε ο Λέσεκ Κολακόφσκι, η αυταρέσκεια της ηθικής καθαρότητας είναι η μήτρα κάθε ολοκληρωτικής νοοτροπίας, διότι καταργεί τον χώρο του διαλόγου και τον υποκαθιστά με τη διαρκή ενοχοποίηση του αντιπάλου.

Οι "ηθικές επαναστάσεις", επομένως, που θεμελιώνονται στην ηθική απαξίωση του αντιπάλου, δεν αναζωογονούν τη δημοκρατία· την οδηγούν απλώς στην παλαιά και επικίνδυνη παγίδα της αυθαιρεσίας στο όνομα της "αρετής"...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους