Citizen Vigilante. Μια ταινία που έφερε ξανά στην επιφάνεια όλη την υποκρισία και τον παραλογισμό που απλώνεται τριγύρω, βοηθώντας σε να καταλάβεις για ποιον λόγο η κατάσταση στον δυτικό κόσμο δεν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ταινία δεν έχει κάτι τόσο αξιόλογο από κινηματογραφική άποψη αλλά ούτε φαίνεται να είχε ως στόχο της το να πάρει Όσκαρ.

Στόχος της είναι να προσπαθήσει να μιλήσει για κάτι που συμβαίνει στον δυτικό κόσμο, που όλοι το γνωρίζουν αλλά που δεν τολμούν να μιλήσουν περί αυτού.

Ας το πιάσουμε απ' την αρχή για να δειχτεί ο παραλογισμός και η ενοχλητική υποκρισία κάθε πλευράς. 1) Ερώτημα πρώτο: Είναι ή όχι ελεύθερη η τέχνη (κινηματογράφος, λογοτεχνία, μουσική, οτιδήποτε) να επιλέγει θεματική προς ενασχόληση; Μπορεί ένας σκηνοθέτης ή σεναριογράφος ή μουσικός να επιλέξει ελεύθερα το θέμα που τον ενδιαφέρει και να δημιουργήσει πάνω σε αυτό ή θα πρέπει να παίρνει την έγκριση άλλων; Υπάρχουν άτομα που υποστηρίζουν την πλήρη ελευθερία της τέχνης (κυρίως από τον σοσιαλιστικό, φιλελεύθερο και αναρχικό χώρο) και άλλοι που υποστηρίζουν το ότι πρέπει η τέχνη να έχει όρια (κυρίως από τον φιλελεύθερο, δεξιό ή ακροδεξιό χώρο) ή και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να είναι στρατευμένη η τέχνη (κυρίως από τον παλαιάς κοπής αριστερό-κομμουνιστικό χώρο). Κι εδώ αποκαλύπτεται η πρώτη υποκρισία.

Αυτοί που διαμαρτύρονται για το θέμα της ταινίας απαιτώντας τον αποκλεισμό ή την απαγόρευσή της είναι κυρίως αυτοί που σε άλλες περιπτώσεις διαδηλώνουν υπέρ της ελευθερίας της τέχνης, δηλαδή σοσιαλιστές και αναρχικοί (+ κάποιοι φιλελεύθεροι). 'Οταν εκκλησιαστικοί ή άλλοι κύκλοι επιχειρούν να κατεβάσουν θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες που δεν εγκρίνουν, υβρίζοντας τους δημιουργούς τους, τότε οι σοσιαλιστές, αναρχικοί και φιλελεύθεροι ξεσηκώνονται ενάντια στον σκοταδισμό αφού η τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη.

Όταν όμως οι ταινίες ή οι παραστάσεις δεν αρέσουν στους τελευταίους, τότε δεν έχουν πρόβλημα να μπαίνουν αυτοί στη θέση των εκκλησιαστικών και συντηρητικών κύκλων ζητώντας απαγορεύσεις ταινιών και υβρίζοντας όσους τις δημιούργησαν.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, δεν είναι υπέρ της ελευθερίας της τέχνης αλλά υπέρ της ελευθερίας μόνο της τέχνης που εγκρίνουν.

Άρα δεν διαφέρει η στάση τους από αυτή των φανατικών θρησκευόμενων ή δεξιών κατακριτών συγκεκριμένης μορφής τέχνης.

Αντιστοίχως, την καινούργια ταινία βλέπουμε να την υπερασπίζονται κατακρίνοντας την απαγόρευσή της, άτομα κυρίως του χώρου (δεξιού και ακροδεξιού) που πρωτοστατούν στην καταδίκη άλλων ταινιών, όταν δεν τις εγκρίνουν.

Αν έβγαινε μια ταινία που σατίριζε τον Ιησού, που παρουσίαζε τον Μέγα Αλέξανδρο γκέι ή την Ωραία Ελένη μαύρου χρώματος, εκεί ωρύονται αλλά σε αυτή την ταινία, επειδή συμφωνούν με τη θεματική της, δεν έχουν πρόβλημα.

Με άλλα λόγια, τόσο οι μεν όσο και οι δε υποστηρίζουν την ελευθερία της τέχνης μόνο όπου βολεύει.

Όσοι βέβαια είμαστε πραγματικά υπέρ της ελευθερίας της τέχνης (κι εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία), δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το να κυκλοφορεί οποιαδήποτε ταινία, είτε ακραία είτε ιστορικού χαρακτήρα είτε αλλοίωσης ιστορίας είτε σατιρική προς τα εκάστοτε θεία.

Άλλο πράγμα να μη σου αρέσει κάτι και άλλο το να προσπαθείς να επιβάλλεις το τι θεματικές θα βγαίνουν στις ταινίες. 2) Ερώτημα δεύτερο: τι το κακό έχει ακριβώς μια ταινία που κατακρίνει την ατιμωρησία απέναντι σε βιασμούς και συμπαραστέκεται σε θύματα βιασμών που δεν βρήκαν ποτέ δικαίωση; Η ρητή (πλην υποκριτική) απάντηση που δίνεται από τους αναρχοαριστερούς επικριτές της είναι ότι ''προωθεί την αυτοδικία''. Μια απάντηση που είναι αστεία.

Διότι από πότε μια ταινία που έχει μια χ θεματική, πρέπει υποχρεωτικά να εκληφθεί σαν να ''ωθεί κόσμο προς τα εκεί''. Με αυτή τη λογική, ο Δικηγόρος του Διαβόλου με τον Σατανά να τον παίζει ο γοητευτικός Αλ-Πατσίνο προωθούσε τον σατανισμό, το ''Call me by Your Name'' προωθούσε την ομοφυλοφιλία και οι αμέτρητες ταινίες που δείχνουν κάποιον να σκοτώνει κάποιον άλλον, προωθούν τον φόνο ως στάση ζωής. Γελοιότητες.

Κάθε ταινία μπορεί να εκληφθεί από κάποιον σαν να προωθεί μια ατζέντα ή στάση.

Θυμίζουν αυτούς που λένε ότι τα βίαια videogames κάνουν τα παιδιά τους πιο βίαια.

Αν παίζεις God of War δηλαδή θα βγεις βίαιος άνθρωπος.

Ό,τι να 'ναι.

Επιπλέον, αν αυτή η ταινία ''προωθεί την αυτοδικία'', τότε το Punisher, το Law Abiding Citizen ή και το John Wick, τι ακριβώς διαφορετικό κάνουν; Εκεί όμως δεν βγαίνατε να τα καταδικάσετε για προώθηση της αυτοδικίας.

Συν το ότι είναι από μόνο του αστείο να βλέπεις να καταδικάζουν την αυτοδικία, οι κατεξοχήν χώροι υποστήριξης της αυτοδικίας.

Ο αναρχοαριστερός χώρος είναι ένας χώρος γεμάτος αυτοδίκους.

Από ομάδες σαν τους Ρουβίκωνες που βγαίνουν έξω και κάνουν περιπολίες (κυνηγώντας μάλιστα Εβραίους) ή τραμπουκίζουν καταστηματάρχες, μέχρι υποστηρικτές δολοφόνων σαν αυτούς της 17 Νοέμβρη και άλλων που έβγαιναν και το έπαιζαν ''νόμος της πόλης''. Τα ίδια άτομα προσπαθούν να μας πείσουν ότι τους ενοχλεί η έμφαση της ταινίας στην αυτοδικία.

Αυτή η τόσο γελοία ρητή απάντηση δίνεται ακριβώς επειδή προσπαθούν να κρύψουν την πραγματική απάντηση για το τι τους ενόχλησε περισσότερο.

Αυτό που τους ενόχλησε περισσότερο είναι ότι οι βιαστές στην ταινία είναι μουσουλμάνοι μετανάστες και ότι αυτός που τους σκοτώνει είναι πλούσιος λευκός.

Αυτό δεν μπορούν να αντέξουν.

Η ίδια ακριβώς ταινία αν έδειχνε κάποιον μουσουλμάνο ή οποιασδήποτε καταγωγής μετανάστη στη θέση του λευκού πρωταγωνιστή, να δολοφονεί λευκούς ή και μη λευκούς βιαστές, δεν θα είχε ξεσηκώσει καμία αντίδραση από τους συγκεκριμένους αναρχοαριστερούς κύκλους.

Τους ιντριγκάρει το να παρουσιάζονται μουσουλμάνοι μετανάστες σαν βιαστές, διότι όλος αυτός ο χώρος κάνει ό,τι μπορεί για να κρύψει αυτή την πλευρά του μεταναστευτικού και έρχεται η ταινία και την ξεσκεπάζει με θράσος.

Αυτό αμέσως δίνει πάσα για το επόμενο ερώτημα. 3) Ερώτημα τρίτο: υπάρχουν περιστατικά βιασμών με θύτες μετανάστες (μουσουλμάνους, αφρικανούς ή οτιδήποτε); Η απάντηση είναι πολύ εύκολη: Προφανώς και υπάρχουν.

Το αν είναι περισσότερα απ' αυτά που έχουν θύτες λευκούς, δεν το γνωρίζω (διότι προφανώς και οι βιαστές τριγύρω δεν είναι πάντα και μόνο μετανάστες). Η ταινία όμως κατακρίνει μια όψη του μεταναστευτικού που είναι πραγματική.

Υπάρχουν μετανάστες που έχουν βιάσει κοπέλες.

Δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς διότι υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία περί αυτού.

Επομένως, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία, που αναδεικνύει μια πραγματική πτυχή ενός πραγματικού προβλήματος.

Όχι ότι αν το σενάριό της ήταν fictional, θα σήμαινε ότι είναι ok να προσπαθούμε να την κάνουμε cancel.

Αλλά εδώ αναφέρεται σε κάτι υπαρκτό και μάλιστα το καταδικάζει συμπαραστεκόμενη σε θύματα βιασμού.

Είναι, λοιπόν, άξιο γέλωτα το να παρατηρεί κανείς για άλλη μια φορά την υποκρισία αναρχοαριστερών, οι οποίοι κατακρίνουν αυτή την ταινία.

Σε άλλες περιπτώσεις, τα ίδια άτομα βγαίνουν και καταδικάζουν τους βιασμούς φωνάζοντας στα θύματά τους ''είμαστε μαζί σας'' και καταγγέλλοντας την ατιμωρησία τριγύρω και το ''σάπιο σύστημα''. Και τώρα που μια ταινία συμπαραστέκεται ανοιχτά στα θύματα βιασμών καταγγέλλοντας επίσης το ''σάπιο σύστημα'', βγαίνουν οι δήθεν ευαίσθητοι αναρχοαριστεροί και καταγγέλλουν την ταινία.

Μια αλά καρτ ηθική και ευαισθησία, όπως πάντα.

Αν ο θύτης είναι ευνοούμενος, τόσο το χειρότερο για το θύμα.

Είναι ενδεικτικό ότι κανείς από τους επικριτές της ταινίας δεν βγαίνει να αρνηθεί ότι υπάρχουν βιασμοί με θύματα μετανάστες.

Ξέρουν ότι δεν μπορούν να το αρνηθούν.

Οπότε στο μένος τους να κατακρίνουν την ταινία, την καταδικάζουν για άλλους υποτιθέμενους λόγους.

Το να βλέπεις ανάμεσά τους και φεμινιστές-φεμινίστριες που επίσης κατακρίνουν την ταινία είναι θλιβερό.

Αρκεί και μόνο να δει κανείς το βλέμμα της βιασμένης κοπέλας στο τέλος της ταινίας, καθώς αισθάνεται δικαίωση για τα όσα μαρτύρια πέρασε. 4) Ερώτημα τέταρτο: Είναι βιαστές όλοι οι μουσουλμάνοι ή οι μετανάστες; Εύκολη κι αυτή η απάντηση: Προφανώς και όχι.

Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού.

Το μόνο σημείο της ταινίας που με ενόχλησε ήταν όταν ο πρωταγωνιστής είπε στον πατέρα της οικογένειας ότι αυτοί που άφησαν τις χώρες τους για να έρθουν στη δύση είναι οι κακοί και όχι οι καλοί.

Σαν να λέει δηλαδή ότι οι μουσουλμάνοι του ιρανικού καθεστώτος που ζουν στο Ιράν είναι οι καλοί ενώ οι Ιρανοί που έφυγαν για να γλιτώσουν από αυτό το καθεστώς είναι κακοί.

Αυτό το γνωμικό που με ενόχλησε, το πήραν και ένα σωρό άτομα κυρίως της συντηρητικής δεξιάς ή της ακροδεξιάς για να το παρουσιάσουν σαν αλήθεια, διότι και αυτοί δεν εστίασαν στο νόημα της ταινίας.

Όπως οι αναρχοαριστεροί εστίασαν περισσότερο στο ποιος είναι ο βιαστής και όχι στην καταδίκη των βιαστών, έτσι και οι δεξιόστροφοι εστίασαν επίσης στο ποιος είναι ο βιαστής, με τους μεν να προσπαθούν να τον ξεπλύνουν και τους δε να τον κατηγορούν επειδή δεν χωνεύουν γενικότερα τους μετανάστες.

Η ταινία δείχνει τη σκηνή βιασμού μιας κοπέλας και όσοι είδαν αυτή την τραυματική εμπειρία αντί να εστιάσουν στο θύμα, εστίασαν στο ποιος είναι ο θύτης, για να ρυθμίσουν την πολιτική τους στάση.

Έχοντας πολλές επαφές με μουσουλμάνους της δύσης, ξέρω από πρώτο χέρι την καλοσύνη πολλών και το ότι πραγματικά έφυγαν από μια κόλαση για να μπορέσουν να έρθουν σε καλύτερο μέρος.

Όταν έχεις μεγαλώσει σε μια άλφα κουλτούρα είναι πάντα δύσκολη η προσαρμογή σε μια άλλη κουλτούρα.

Αλλά υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι και μετανάστες που προσαρμόστηκαν ή και που είδαν σαν λύτρωση αυτή τη διαφορετική και πιο ελεύθερη κουλτούρα της δύσης.

Η μετακίνησή τους σε άλλες χώρες και η μεταφορά καινούργιας κουζίνας ή προϊόντων και γλωσσών, επέφερε έναν εμπλουτισμό που εγώ ως ανατολικολάγνος τον απολαμβάνω πολύ.

Δείτε πόσες μουσουλμάνες γυναίκες κατάφεραν και απελευθερώθηκαν από τη μαντήλα στη Γαλλία.

Δεν είναι, λοιπόν, σίγουρα όλοι κακοί απ' όσους ήρθαν στη δύση και γι' αυτό δεν πρέπει να οδηγηθεί κανείς στο άκρο του να μη θέλει κανέναν μετανάστη στη χώρα του ή του να ηδονίζεται όταν κάποιος τους σκοτώνει.

Χρειάζεται όμως να υπάρχει επίγνωση ότι αρκετοί απ' αυτούς που ήρθαν δεν είναι καλοί άνθρωποι, ότι είναι επικίνδυνοι και ότι προκαλούν αρκετά προβλήματα που αντί να τα κρύψεις κάτω από το χαλί, πρέπει να τα αντιμετωπίσεις τάχιστα ως σοβαρό κράτος.

Και έτσι περνάμε στο τελευταίο ερώτημα: 5) Ερώτημα πέμπτο: Ποια πρέπει να είναι η στάση του δυτικού κόσμου απέναντι σε μια τέτοια ταινία; Σίγουρα όχι να την απαγορεύσει.

Η απαγόρευση, ξέρουμε και από άλλες περιπτώσεις ότι φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Εκατομμύρια κόσμος έχει δει μέχρι τώρα την ταινία και θα την δουν περισσότεροι, ακριβώς επειδή απαγορεύτηκε ενώ στην ουσία αναφέρεται σε ένα υπαρκτό πρόβλημα.

Ο δυτικός κόσμος, δυστυχώς, έχει εγκλωβιστεί σε μια υποταπητική* πρακτική κρυψίματος όσων δεν θέλει να παραδεχτεί ανοιχτά.

Όλες οι χώρες ξέρουν το πόσοι βιασμοί ή και άλλου είδους εγκλήματα έχουν θύτες μετανάστες αλλά αντί να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα (που δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιμετωπιστεί), προτιμούν να αποσιωπούν όσο μπορούν αυτά τα περιστατικά ή και να δείχνουν μεγαλύτερη επιείκεια.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, ενισχύουν τα ακροδεξιά κόμματα, τα οποία εμφανίζονται σαν φωστήρες που βγάζουν στην επιφάνεια την ''αλήθεια που μας κρύβουν επιμελώς''. Η απαγόρευση της ταινίας στη Γερμανία (και σύντομα και αλλού) το μόνο που κατάφερε είναι να παρουσιάσει ανθρώπους σαν τον Elon Musk σαν μάγκες και οπαδούς της αλήθειας.

Η ζημιά μιας τέτοιας ανεύθυνης στάσης εκ μέρους του δυτικού κόσμου μπορεί να είναι ανυπολόγιστη. Σαν Αστέρης αυτό που κατάλαβα εγώ από αυτή την ταινία είναι ότι είναι επίτηδες ακραία προσπαθώντας να δείξει την αγανάκτησή της για πράγματα που κρύβονται ενώ δεν θα έπρεπε.

Η στιγμή που ο πρωταγωνιστής δολοφονεί εν ψυχρώ όλη την οικογένεια μεταναστών και τους φίλους της, είναι ακραία.

Θα υπήρχαν κι άλλοι τρόποι τιμωρίας των δραστών και άλλωστε δεν είχαν όλα τα μέλη της οικογένειας τον ίδιο βαθμό ευθύνης.

Ο σκηνοθέτης όμως παρουσιάζει επίτηδες αυτή τη σκηνή για να δείξει το πού θα οδηγηθεί η ανθρωπότητα, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα πρόληψης, δηλαδή αν δεν μειωθεί η ατιμωρησία που έτσι κι αλλιώς υπάρχει εμφανώς.

Είμαι κατά της αυτοδικίας αλλά το έχω γράψει αρκετές φορές.

Η αυτοδικία έχει νόημα να καταδικάζεται όταν το σύστημα δικαιοσύνης λειτουργεί.

Όταν κάποιος σε προστατεύει από την αδικία, τότε δεν έχεις δικαίωμα να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου, για να μην καταλήξεις ζούγκλα.

Όταν όμως δεν σε προστατεύει κανείς και καταλήγεις να αδικείσαι ή να υφίστασαι βλάβη διαρκώς χωρίς να βρίσκεις το δίκιο σου, ε εκεί η αυτοδικία αρχίζει σταδιακά να μετατρέπεται σε αυτοάμυνα.

Κάπως πρέπει να προστατέψεις τον εαυτό σου.

Δεν μπορείς να κάθεσαι μονίμως να τις τρως, με την πολιτεία να κοιμάται ή να μεταχειρίζεται ευνοϊκά τους θύτες της βλάβης σου.

Το δικαστικό σώμα στη δύση έχει δύο επιλογές.

Είτε αντιλαμβάνεται το παραπάνω (ότι η καταδίκη της αυτοδικίας είναι κάτι που έχει νόημα μόνο όταν προστατεύεσαι) είτε κλείνει τα μάτια και εμμένει σε μια παπαγαλίστικη γενική καταδίκη της αυτοδικίας, χωρίς να ενδιαφέρεται για το τι αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη έχουν οι πολίτες.

Όσο σκέφτομαι το πόσα άτομα βιάστηκαν από κάποιους και είτε δεν βρέθηκε ποτέ ο θύτης είτε έπεσε στα μαλακά, μου είναι αδύνατον να καταδικάσω μια τέτοια ταινία που πραγματικά συμπαραστέκεται στα θύματα βιασμών.

Η υποκρισία αυτών που την κατακρίνουν ως αντιμεταναστευτική ή αντιμουσουλμανική αλλά και όσων την αγκαλιάζουν ως αντιμουσουλμανική φαίνεται και από ένα τελευταίο σημείο, το οποίο όλοι τους το προσπέρασαν επιμελώς: Κάποια από τα μέλη της οικογένειας των μουσουλμάνων μεταναστών που δολοφονήθηκαν τα υποδύθηκαν μουσουλμάνοι ή αραβικής καταγωγής ηθοποιοί που ήρθαν στην Ευρώπη για να ζήσουν σε καλύτερο περιβάλλον. Τον Yusuf, έναν εκ των βιαστών, τον υποδύθηκε ο ηθοποιός Mukit Abdul Hamid, μουσουλμάνος με ινδική καταγωγή αλλά γεννηθείς στη Γαλλία.

Τον πατέρα της οικογένειας τον υποδύθηκε ο Fares Mongy, επίσης αραβικής μουσουλμανικής καταγωγής από την Αίγυπτο που πήγε να ζήσει στην Κροατία.

Τη μητέρα της οικογένειας την υποδύθηκε η Helen Isam Hashim Rosén Al-Janabi, μια ηθοποιός αραβικής καταγωγής από τη Συρία, μεγαλωμένη από οικογένεια Συρο-Ιρακινών, η οποία πήγε να ζήσει στη Σουηδία και μάλιστα το 2015 ίδρυσε η ίδια το ''Αραβικό Θέατρο'', το μοναδικό αραβόφωνο θέατρο στη Σουηδία και ένα από τα λίγα στην Ευρώπη.

Δηλώνει φεμινίστρια και υποστηρίκτρια των LGBTQ.

Πιο απλά: μετανάστες που μεγάλωσαν σε αραβικές και μουσουλμανικές χώρες και ήρθαν να βρουν καλύτερη τύχη στην Ευρώπη, δέχτηκαν να παίξουν τον ρόλο των βιαστών μεταναστών για να αναδείξουν ένα πρόβλημα που ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ αναγνωρίζουν ότι υπάρχει.

Αυτό το σημείο για μένα έχει τη μεγαλύτερη δυναμική στη συγκεκριμένη ταινία (και όχι τυχαία όλοι το προσπέρασαν). Όσοι κατακρίνετε την ταινία παρουσιάζοντάς την ως ισλαμοφοβική ή ''μεταναστευτοφοβική'', παραβλέψατε το ότι οι ηθοποιοί που δέχτηκαν να υποδυθούν τους θύτες ήταν μετανάστες προερχόμενοι από ισλαμικές χώρες.

Δεν ήταν ματσό ακροδεξιοί λευκοί.

Δεν συμφέρει όμως αυτό και το προσπεράσατε (όπως προσπεράσατε και το ότι ο ίδιος ηθοποιός που υποδύθηκε τον πρωταγωνιστή, o Armie Hammer, ήταν ένας απ' τους πρωταγωνιστές στο Call me By Your Name, μια τρυφερή ταινία στην οποία υποδυόταν έναν γκέι, αλλά εκεί δεν σας ενόχλησε). Όσοι πάλι ηδονιστήκατε με τις δολοφονίες μουσουλμάνων μεταναστών και εστιάσατε στο προφίλ του τιμωρού πρωταγωνιστή, ευχαριστώντας τον σκηνοθέτη για την ανάδειξη του προβλήματος και γενικεύοντας ότι όλοι οι μετανάστες είναι έτσι, επίσης παραβλέψατε ότι αυτή αυτή η ταινία που τόσο σας άρεσε βοηθήθηκε και από τους ίδιους τους μετανάστες μουσουλμάνους ηθοποιούς που είχαν την αξιοπρέπεια να υποδυθούν άλλους μετανάστες μουσουλμάνους θύτες βιασμού, για να βοηθήσουν να αναδειχτεί το πρόβλημα υπερασπιζόμενοι τις δυτικές αξίες.

Αντιλαμβάνεστε το πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν γι' αυτούς ένα τέτοιο εγχείρημα και το πόσο τους στοχοποιεί στον υπόλοιπο μουσουλμανικό κόσμο; Δεν είναι, λοιπόν, όλοι οι μουσουλμάνοι ή όλοι οι μετανάστες κακοί.

Υπάρχουν αρκετοί που έχουν συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και προσπαθούν να το αναδείξουν. Ο Fares Mongy μάλιστα έκανε μια δημοσίευση στο instagram στην οποία γράφει τα εξής: ''In the film Citizen Vigilante, I didn’t just play the role of "Ibrahim"; I lived a visceral struggle that forces us to question everything.

When the law fails to protect the weak, does taking matters into your own hands become a moral duty or a crime? This isn’t just another movie; it’s a direct challenge to the systems we live under''. Σταματήστε, λοιπόν, τις υποκρισίες όλοι σας και αρχίστε να βλέπετε τα γεγονότα με λογική και ψυχραιμία.

Για μένα ήταν καιρός να βγει και μια τέτοια ταινία και βρίσκω επίσης καλό το ότι εξόργισε τόσους υποκριτές.

Τέτοιου είδους τολμηρές ταινίες, δίνουν την ευκαιρία μέσω του περιεχομένου τους να προλάβουμε την πραγματικότητα από το να οδηγηθεί σε κάτι αντίστοιχο.

Τα προβλήματα λύνονται μόνο όταν έχεις το σθένος να τα αντικρίσεις και να αναμετρηθείς μαζί τους.

Ποτέ δεν λύνονται όταν τα κρύβεις κάτω από το χαλί. *υποταπητικός: υπό τάπητος (κάτω απ' το χαλί). Δεν πρέπει να υπάρχει σαν λέξη αλλά μου ήρθε στο μυαλό και μου άρεσε οπότε την έβαλα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους