Ανανεωμενο μετά την αποχώρηση Τζάκρη και τις δηλώσεις του Αυτοκράτορα ... Αρκετές μέρες θα ζήσουμε για άλλη μια φορά μια κανονική ΟΥΓΚΑΝΙΑΔΑ απέναντι στην Θεοδώρα Τζάκρη από τους πιο φανατικούς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα εμφανιστούν οι γνωστοί «ιεροεξεταστές» των social media, οι επαγγελματίες υβριστές και οι αυτόκλητοι προστάτες της πολιτικής αγνότητας.

Θα πέσουν κατάρες, χαρακτηρισμοί, ψέματα και διαστρεβλώσεις, γιατί όταν λείπουν τα επιχειρήματα περισσεύουν οι κραυγές.

Όσοι όμως έχουμε βρεθεί στο στόχαστρο της ίδιας τακτικής δεν εκπλησσόμαστε.

Ξέρουμε καλά το έργο.

Πρώτα αποφασίζουν ποιος είναι ο ένοχος, μετά κατασκευάζουν το κατηγορητήριο και στο τέλος πανηγυρίζουν για τη «δημοκρατική» τους ευαισθησία.

Το ειρωνικό είναι ότι όσο πιο μικραίνει πολιτικά ο αρχηγός τους, τόσο μεγαλώνει η επιθετικότητα των οπαδών του.

Σαν να πιστεύουν ότι με περισσότερες βρισιές θα καλύψουν τα λιγότερα ποσοστά.

Σαν να νομίζουν ότι ο θόρυβος μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική.

Και κάπου εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.

Γιατί ένα πολιτικό εγχείρημα δεν τελειώνει όταν το πολεμούν οι αντίπαλοι.

Τελειώνει όταν μετατρέπεται σε κλειστό κλαμπ χειροκροτητών που αντιμετωπίζει κάθε διαφωνία ως προδοσία και κάθε κριτική ως εχθρική ενέργεια.

Γι' αυτό ας ξεκινήσει η παράσταση.

Let the UGANIADA begin.

Τα ίδια αυτά ΟΥΓΚΑΝΑ διακρίνονται για τρία πράγματα: Άφθονη επάρκεια στο κουτσομπολιό, αστείρευτη παραγωγή χυδαιότητας και εντυπωσιακή ανεπάρκεια πολιτικής σκέψης, επιχειρημάτων και θέσεων.

Ένας πραγματικός περιφερόμενος θίασος, όπου όλοι έχουν άποψη για τους πάντες, εκτός από τον καθρέφτη τους.

Για όλα φταίνε οι άλλοι.

Όλοι οι άλλοι είναι προδότες, ανεπαρκείς, ύποπτοι, ξεπουλημένοι, βαλτοί.

Μόνο αυτοί κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και φυσικά μόνο ο αρχηγός τους δικαιούται το αλάθητο. Πολιτικοί Τιτάνες... κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του αρχηγού τους.

Μεγάλες δηλώσεις, βαρύγδουπες διακηρύξεις, ατελείωτη αυτοαναφορικότητα και ελάχιστη πολιτική ουσία.

Περισσότεροι οι αλαλαγμοί από τις προτάσεις, περισσότερες οι αναρτήσεις από τις ιδέες, περισσότερη η προσωπική λατρεία από την πολιτική παραγωγή.

Κάθε μέρα και μια νέα παράσταση.

Κάθε εβδομάδα και μια νέα αποκάλυψη.

Κάθε μήνα και ένας νέος εχθρός.

Και στο τέλος, όταν έρθει η ώρα του πολιτικού λογαριασμού, αναρωτιούνται γιατί το χειροκρότημα της αίθουσας δεν μεταφράζεται σε ψήφους στην κάλπη.

Γιατί η πολιτική δεν είναι fan club, ούτε reality show.

Και όσο κάποιοι επενδύουν στη χυδαιότητα, στο κουτσομπολιό και στην προσωπολατρία, τόσο θα ανακαλύπτουν ότι η κοινωνία αναζητά πολιτικές θέσεις και όχι χειροκροτητές ενός αυτοκρατορικού θρόνου που υπάρχει μόνο στη φαντασία τους.

Άλλωστε, αν κρίνουμε από τη δημοσκοπική πορεία και τη διαρκή εναλλαγή πολιτικών ταυτοτήτων, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Αυτοκράτορα δεν είναι οι αντίπαλοί του.

Είναι ότι το πολιτικό του αφήγημα δείχνει να τελειώνει πολύ γρηγορότερα απ' ό,τι ξεκίνησε.

Και όταν πέσει η αυλαία, οι κραυγές των φανατικών δεν θα μπορούν να κρύψουν ότι το κοινό έχει ήδη αποχωρήσει από την αίθουσα. Ο Στέφανος Κασσελάκης υποστηρίζει ότι ζήτησε από τη Θεοδώρα Τζάκρη να παραιτηθεί.

Η ίδια απαντά ότι αποχώρησε με δική της απόφαση.

Το εντυπωσιακό δεν είναι ποιος έφυγε και ποιος έδιωξε ποιον.

Το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν όλοι όσοι βρέθηκαν δίπλα στον Στέφανος Κασσελάκης κάποια στιγμή απομακρύνθηκαν, συγκρούστηκαν ή αποχώρησαν.

Όταν αυτό συμβαίνει μία φορά, μπορεί να είναι παρεξήγηση.

Όταν συμβαίνει συνεχώς, ίσως αξίζει να κοιτάξει κανείς και τον κοινό παρονομαστή.

Η αλαζονεία, οι προσωπικές επιθέσεις, η χυδαιότητα στον δημόσιο λόγο και η λογική «όποιος διαφωνεί είναι εχθρός» μπορεί να ενθουσιάζουν ένα φανατικό ακροατήριο, αλλά δεν χτίζουν πολιτικό φορέα.

Χτίζουν μόνο έναν κλειστό κύκλο χειροκροτητών που επιβραβεύουν κάθε λάθος, αρκεί να προέρχεται από τον αρχηγό.

Τελικά, αντί για ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, βλέπουμε ένα ατελείωτο σίριαλ αποχωρήσεων, διαγραφών, καταγγελιών και προσωπικών καβγάδων.

Και κάθε φορά η εξήγηση είναι η ίδια: φταίνε όλοι οι άλλοι.

Αν σε κάθε σταθμό του ταξιδιού συναντάς «προδότες», «ανίκανους», «εχθρούς» και «υπονομευτές», ίσως κάποια στιγμή χρειάζεται να κοιτάξεις και τον καθρέφτη.

Μέχρι τότε, θα μείνουν οι πιο πιστοί να χειροκροτούν και να πανηγυρίζουν για το επόμενο 0, κάτι τοις εκατό, εξηγώντας ξανά πως η πραγματικότητα κάνει λάθος και ο αρχηγός έχει πάντα δίκιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους