Λυπήσου το έθνος του οποίου ο λαός είναι πρόβατα και οι βοσκοί του το οδηγούν στην πλάνη. Λυπήσου το έθνος του οποίου οι ηγέτες είναι ψεύτες, οι σοφοί του φιμωμένοι και οι φανατικοί κατακλύζουν τα...
Λυπήσου το έθνος του οποίου ο λαός είναι πρόβατα και οι βοσκοί του το οδηγούν στην πλάνη.
Λυπήσου το έθνος του οποίου οι ηγέτες είναι ψεύτες, οι σοφοί του φιμωμένοι και οι φανατικοί κατακλύζουν τα ερτζιανά.
Λυπήσου το έθνος που υψώνει τη φωνή του μόνο για να δοξάσει τους κατακτητές του και να ανακηρύξει ήρωα τον νταή, που ονειρεύεται να κυβερνήσει τον κόσμο με τη βία και τα βασανιστήρια.
Λυπήσου το έθνος που δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα πέρα από τη δική του ούτε άλλον πολιτισμό πέρα από τον δικό του.
Λυπήσου το έθνος του οποίου θεός είναι το χρήμα και που κοιμάται τον ύπνο του χορτασμένου.
Λυπήσου το έθνος — ω, λυπήσου τον λαό που αφήνει τα δικαιώματά του να διαβρώνονται και τις ελευθερίες του να ξεπλένονται.
Πατρίδα μου, δάκρυά σου, γλυκιά γη της ελευθερίας.
……………... Το ποίημα αυτό, το οποίο αποτελεί μια δριμεία κοινωνική και πολιτική κριτική, ανήκει στον Αμερικανό ποιητή και εκδότη Lawrence Ferlinghetti (1919–2021). Το ποίημα αυτό του Lawrence Ferlinghetti συνομιλεί με το αντίστοιχο έργο του Χαλίλ Γκιμπράν, «Λυπήσου το έθνος». Δεν πρόκειται απλώς για μια λογοτεχνική αναφορά, αλλά για μια επανεγγραφή του ίδιου υπαρξιακού και πολιτικού ερωτήματος μέσα σε διαφορετική εποχή. Ο Ferlinghetti μεταφέρει την αγωνία του Γκιμπράν στον 20ό αιώνα, σε έναν κόσμο όπου η πληροφόρηση, η εξουσία και η βία παίρνουν νέες μορφές.
Το κοινό νήμα όμως παραμένει: η ευθύνη του πολίτη απέναντι στη σιωπή, στη χειραγώγηση και στην απώλεια της κριτικής σκέψης.
Δεν είναι ένα ποίημα για ένα συγκεκριμένο έθνος, αλλά για την εύθραυστη κατάσταση κάθε κοινωνίας όταν η παιδεία, η ελευθερία και η αλήθεια αρχίζουν να υποχωρούν.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους