Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📍Περί ηθικής και ευθύνης του λόγου Ταπεινή μου άποψη είναι πως στη σημερινή κοινωνία έχουμε μπερδέψει επικίνδυνα την ελευθερία του λόγου με την ασυδοσία του λόγου.

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο καθένας μπορεί να εκφέρει μια άποψη για οτιδήποτε και για οποιονδήποτε, χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται να τη στηρίξει, να την τεκμηριώσει ή έστω να αναρωτηθεί από πού πηγάζει.Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας.Γιατί πολλές φορές αυτό που παρουσιάζεται ως «άποψη» δεν είναι άποψη.Είναι προβολή.Είναι ανασφάλεια.Είναι ζήλια.Είναι ανάγκη υποτίμησης του άλλου, ώστε να αντέξει κάποιος τη δική του ανεπάρκεια.Και όμως, εμείς καλούμαστε να το δεχτούμε.Να το ακούσουμε.Να το ανεχτούμε.Να μην αντιδράσουμε.Να μη «ρίξουμε λάδι στη φωτιά». Να φανούμε ανώτεροι.

Μόνο που ανωτερότητα δεν είναι η σιωπή.Άλλο πράγμα δεν απαντώ επειδή επιλέγω συνειδητά να μην ασχοληθώ και άλλο πράγμα σωπαίνω επειδή η κοινωνία με έμαθε να φοβάμαι την κρίση της.Κάποτε, αν κάποιος έλεγε κάτι για έναν άνθρωπο και δεν μπορούσε να το στηρίξει, υπήρχε τουλάχιστον ένας φόβος συνεπειών.Σήμερα, με πρόσχημα την ελευθερία του λόγου, ο καθένας θεωρεί πως μπορεί να λέει ό,τι θέλει, όπως θέλει, για όποιον θέλει.Και κάπου εκεί αρχίζει η παρακμή.Γιατί η ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει ότι μπορώ να χρησιμοποιώ τον λόγο μου για να μειώνω, να προσβάλλω, να διαστρεβλώνω ή να εκφορτώνω τις δικές μου ανασφάλειες πάνω στους άλλους.

Η γνώμη χρειάζεται ευθύνη.Η κρίση χρειάζεται μέτρο.Ο λόγος χρειάζεται περιεχόμενο.Δεν είναι κάθε παρόρμηση άποψη.Δεν είναι κάθε σχόλιο ένδειξη ειλικρίνειας.Ο ώριμος άνθρωπος δεν μιλάει πολύ για να ακουστεί.Μιλάει ουσιαστικά.Μιλάει όταν έχει κάτι να πει.Και κυρίως, μιλάει έχοντας επίγνωση του βάρους που μπορεί να έχει ο λόγος του.

Αυτό που με προβληματίζει είναι πως έχουμε φτάσει να προστατεύουμε περισσότερο εκείνον που προσβάλλει, παρά εκείνον που προσβάλλεται.Να ζητάμε ψυχραιμία από αυτόν που δέχεται την υποτίμηση, αλλά όχι ευθύνη από αυτόν που την προκαλεί.Και όταν έρχεται η στιγμή να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, ακούς ξανά τα ίδια: Μην απαντήσεις.Μην αντιδράσεις.Μην ασχολείσαι.Μην εκτεθείς.

Μα από πότε η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας θεωρείται έκθεση;Από πότε η ανάγκη για όρια θεωρείται αδυναμία;Από πότε ο άνθρωπος που ζητά σεβασμό γίνεται το πρόβλημα;Δεν πιστεύω στην επιθετικότητα.Δεν πιστεύω στην αντίδραση για την αντίδραση.Πιστεύω όμως βαθιά πως ο λόγος πρέπει να έχει ευθύνη.Και αυτό είναι ένα μεγάλο ηθικό ζήτημα της εποχής μας:όχι ότι οι άνθρωποι μιλούν πολύ, αλλά ότι συχνά μιλούν χωρίς βάθος, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς αυτογνωσία και χωρίς κανένα αίσθημα ευθύνης.Γιατί ο ανώτερος άνθρωπος δεν είναι αυτός που μιλάει περισσότερο.Είναι αυτός που ξέρει πότε, πώς και γιατί μιλάει..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους