Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαγκωνίζονται για τις παροχές τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διεκδικούν την εξουσία.

Πλειοδοτούν κιόλας.

Όλο το “πρόγραμμά” τους εξαντλείται στις παροχές.

Που είναι λέει... κοστολογημένες! Πώς; Μα, με φορολογία του πλούτου.

Για το πώς παράγεται ο πλούτος που θέλουν να μοιράσουν στο λαό, δεν άκουσα κάτι... Αλλά μπορεί εγώ να μην καταλαβαίνω πολλά.

Ας πούμε ότι είναι έτσι, όπως τα λένε ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης.

Τι εννοούν; Όταν ο Ανδρουλάκης λέει “εγώ θα κάνω αυτό”, εννοεί πρακτικά ότι η κυβέρνηση ΔΕΝ το κάνει, επειδή υπηρετεί τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, ενώ αυτός, όταν θα γίνει πρωθυπουργός, θα υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.

Το ίδιο λέει ο Τσίπρας.

Ότι συμπίπτουν τόσο οι δυο τους, με βάζει σε σκέψεις, αλλά το προσπερνώ.

Με απασχολεί το ερώτημα: Κι αν έχουν δίκιο; Να χάσω αυτό το κελεπούρι; Θα ήμουν χαζός.

Κάθομαι και αναλύω την εξαγγελία.

Του μεν και του δε. Αυτό που καταλαβαίνω από την πρώτη στιγμή, είναι ότι το όλο θέμα δεν είναι οικονομικό, αλλά ηθικό.

Τώρα που έχουμε τον άτιμο πρωθυπουργό, υποφέρει ο λαός.

Αν εμείς βάλουμε τον έντιμο, ο λαός θα ευημερίσει.

Για το τι είναι άτιμος και τι έντιμος, έχω επίσης μια αμφιβολία, αλλά το προσπερνώ κι αυτό.

Για να είμαι ειλικρινής, βρίσκω αυτόν τον αντιπολιτευτικό λόγο ρηχό, μην πω κάτι άλλο και φανώ αγενής.

Ως δημοκράτης που θέλω διακαώς την εναλλαγή στην εξουσία, ενδιαφέρομαι για τον αντιπολιτευτικό λόγο με όρους αυστηρούς.

Απαιτώ ευθύνη και σοβαρότητα.

Διαολίζομαι όταν ακούω μπαρούφες.

Ότι αυτές οι μπαρούφες συγκινούν εύπιστους συμπολίτες, ενίοτε πολλούς, δεν με πείθει “να βάλω νερό στο κρασί μου”. Αντιθέτως.

Με κάνει να κουμπώνομαι.

Θέλω άλλη κυβέρνηση, όχι όμως όποια νά 'ναι.

Τους σαλταδόρους τους υποψιάζομαι εξ ορισμού για κάτι χειρότερο από απάτη.

Ολόκληρη ζωή διάβαζα βιβλία κι εφημερίδες, παρακολουθούσα επισταμένως την πολιτική.

Νόμιζα ότι, για ν' ασχοληθεί κανείς με αυτήν, θα πρέπει να έχει γνώσεις.

Θα εξομολογηθώ λέγοντας ότι ήθελα ν' ασχοληθώ με την πολιτική, όταν όμως θα έβγαινα στη σύνταξη.

Όχι νωρίτερα.

Όταν θα είχα φάει τις σφαλιάρες μου και θα έκανα ταμείο με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες.

Τότε, θα μπορούσα να ζυγίσω καλύτερα το σωστό και το λάθος.

Για το κοινό καλό, εντός του οποίου ενέτασσα έτσι κι αλλιώς το δικό μου.

Όπως αποδεικνύεται, ήμουν ηλίθιος.

Διότι βλέπω το αντίθετο να συμβαίνει: Με την πολιτική ασχολούνται κάτι μόμολα.

Όχι μόνο σε επίπεδο αρχηγού, αλλά και σε επίπεδο βουλευτή.

Για να το πω λαϊκά, δεν ξέρουν “πού πάνε τα τέσσερα”. Κι ύστερα, έχω τον φίλο από δίπλα να μου λέει: “Τι κάνεις έτσι; Περίμενε να τον δούμε κι αυτόν.

Γιατί τον αφορίζεις εκ των προτέρων;”. Σοβαρά, ε; Τι να δούμε, φίλε; Αν μπω εγώ στο πιλοτήριο αεροπλάνου, ακόμη κι ο αδαής θα καταλάβει εν τω άμα ότι δεν σκαμπάζω γρι.

Πρέπει άραγε να δώσω ευκαιρία στον παλαβό που δηλώνει ότι ήθελε από παιδί να γίνει πιλότος; Δε νομίζω.

Ή πρέπει να καλέσω τον χωροφύλακα να τον μπαγλαρώσει ως επικίνδυνο για την δημόσια υγεία ή να φύγω τρέχοντας. Στη Δημοκρατία έχουν όλοι δικαίωμα στο εκλέγειν και το εκλέγεσθαι. Λίγοι όμως έχουν δικαίωμα να μπαίνουν στο πιλοτήριο. Κατάλαβες φούλη μ'; ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους