Εχθές, δεν κατατέθηκε απλώς ένα αίτημα σύγκλησης της Κεντρικής Επιτροπής. Κατατέθηκε ένα πολιτικό κατηγορώ απέναντι σε μια ηγεσία που για μήνες λειτούργησε με όρους αυταπάτης, αλαζονείας και θεσμικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι 73 υπογραφές μελών της Κεντρικής Επιτροπής δεν είναι ένας αριθμός.

Είναι το καταστατικά απαιτούμενο 25% των μελών της Κ.Ε. που ενεργοποιεί θεσμικά και αδιαμφισβήτητα την υποχρέωση έκτακτης σύγκλησης του κορυφαίου οργάνου.

Και ταυτόχρονα είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ένα κρίσιμο και θεσμικά βαρύ κομμάτι του οργάνου δεν ανέχεται άλλο την πολιτική ανεπάρκεια του Σωκράτη Φάμελλου και της αυλής του.

Επί αρκετούς μήνες η ηγετική ομάδα επέμενε σε μια στρατηγική πολιτικής αυτοδιάλυσης, βαφτίζοντας τη συνθηκολόγηση ως “συνεργασία”, παραβλέποντας συνειδητά τις σαφείς αποφάσεις του 5ου Συνεδρίου, που όριζαν πολιτικές και προγραμματικές συνεργασίες με όρους ισοτιμίας, αμοιβαίου σεβασμού και πλήρους διασφάλισης της πολιτικής και οργανωτικής αυτοτέλειας του κόμματος.

Αντί γι’ αυτό, οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια πορεία πολιτικής ρευστοποίησης.

Και το έκαναν ενώ από την απέναντι πλευρά, οι εκπρόσωποι του πολιτικού εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα διακήρυσσαν δημόσια και ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμούν συνεργασία με οργανωμένα κόμματα, ότι θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά τελειωμένο και ότι οραματίζονται έναν νέο φορέα χωρίς αυτόν.

Κι όμως. Ο Σωκράτης Φάμελλος, παρά τα δεδομένα, παρά τις δημόσιες απορρίψεις, παρά την πολιτική ταπείνωση που δεχόταν καθημερινά το κόμμα, επέλεξε να περάσει στις 6 Ιουνίου από την Κεντρική Επιτροπή μια γραμμή υποταγής.

Μια γραμμή που δεν υπηρέτησε ούτε την ενότητα ούτε την προοπτική.

Υπηρέτησε μόνο την προσωπική του πολιτική επιβίωση και τον στενό ηγετικό του κύκλο.

Την ίδια στιγμή, η μειοψηφία είχε προειδοποιήσει.

Κατέθεσε καθαρές προτάσεις.

Ζήτησε ισότιμες, προγραμματικές συνεργασίες, με σεβασμό στην αυτοτέλεια και στην ιστορική διαδρομή του κόμματος.

Ζήτησε πολιτική αξιοπρέπεια.

Η ηγεσία τις αγνόησε.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και ένα γεγονός που αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο το μέγεθος της πολιτικής υποκρισίας και της αλαζονείας της ηγεσίας. Ο Σωκράτης Φάμελλος επέλεξε να επιδείξει πυγμή απέναντι στον Παύλος Πολάκης / Pavlos Polakis, προχωρώντας στην αποβολή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, επιχειρώντας να παρουσιάσει μια εικόνα εσωτερικής “πειθαρχίας” και δήθεν θεσμικής αυστηρότητας.

Εκεί βρήκε το θάρρος.

Εκεί επέδειξε αποφασιστικότητα.

Απέναντι σε έναν πολιτικό που, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζί του, υπερασπίστηκε ανοιχτά τη γραμμή της πολιτικής αυτοτέλειας και της αξιοπρέπειας του κόμματος.

Όταν όμως κορυφαία στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής, άμεσα ή έμμεσα, μιλούσαν για το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ, για την ανάγκη να κλείσει ο πολιτικός του κύκλος, για την παράδοση των ιστορικών και πολιτικών του τιμαλφών στην Ε.Λ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, τότε η πυγμή εξαφανίστηκε.

Εκεί δεν υπήρξε καμία αντίδραση.

Καμία πειθαρχική ευαισθησία.

Καμία πολιτική αυστηρότητα.

Μόνο σιωπή.

Μόνο ανοχή.

Μόνο συνενοχή.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι η “πυγμή” του προέδρου δεν ήταν ποτέ ζήτημα αρχών.

Ήταν ζήτημα επιλογής στόχων.

Σκληρός απέναντι σε όσους αντιστέκονται.

Άφωνος απέναντι σε όσους υπονομεύουν.

Αποφασιστικός απέναντι σε όσους λένε την αλήθεια.

Υποτακτικός απέναντι σε όσους σχεδιάζουν τη διάλυση.

Αυτό δεν λέγεται ηγεσία.

Αυτό λέγεται επιλεκτική εξουσία με όρους μηχανισμού.

Και αποκαλύπτει όχι μόνο πολιτική αδυναμία, αλλά βαθιά αλαζονεία.

Την αλαζονεία εκείνου που πιστεύει ότι μπορεί να μετρά δύο μέτρα και δύο σταθμά χωρίς να λογοδοτήσει.

Και τώρα η πραγματικότητα τους διαψεύδει με εκκωφαντικό τρόπο.

Αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Η θέση του Γραμματέα παραμένει κενή. Η Επιτροπή Δεοντολογίας, το ανώτατο πειθαρχικό όργανο του κόμματος, είναι ουσιαστικά ανενεργή, αφού οι αποχωρήσεις μελών δεν επιτρέπουν τη νόμιμη σύνθεσή της.

Θεσμικά κενά, οργανωτική παράλυση και πολιτική ασάφεια.

Και τι έκανε ο πρόεδρος; Τα προσπέρασε όλα.

Σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Σαν το κόμμα να είναι προσωπικό γραφείο διαχείρισης ισορροπιών.

Σαν οι καταστατικές εκκρεμότητες να είναι λεπτομέρειες.

Αυτή δεν είναι ηγεσία.

Είναι πολιτική διαχείριση παρακμής.

Και πλέον οφείλει να λογοδοτήσει.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Δεν είναι παρακολούθημα κανενός νέου σχεδίου.

Δεν είναι αναλώσιμος οργανισμός για να εξυπηρετεί προσωπικές φιλοδοξίες.

Η ιστορία του κόμματος είναι βαρύτερη από τους προσωρινούς διαχειριστές του.

Η έκτακτη Κεντρική Επιτροπή δεν είναι απλώς αναγκαία.

Είναι επιβεβλημένη.

Για να αποκατασταθεί η πολιτική αλήθεια.

Για να επανέλθει η θεσμική νομιμότητα.

Για να σταματήσει ο κατήφορος.

Και κυρίως για να καταστεί σαφές προς κάθε κατεύθυνση: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τελειώνει επειδή κάποιοι απέτυχαν να τον υπερασπιστούν. Τελειώνουν εκείνοι που πίστεψαν ότι μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν. #όλοι #ακόλουθοι #Γιά_μιά_Έντιμη_Ελλάδα Van Dial

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους