Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα υψηλές προσδοκίες. Δεν τους είχα δει ξανά κι ήξερα μόνο πως είναι μια θεατρική παράσταση ενός εργαστηρίου ερασιτεχνών ηθοποιών.

Τους είχα μάθει από την σελίδα κι απλώς ήξερα ότι είναι ωραίοι άνθρωποι.

Κι αυτό μου αρκούσε.

Η επιλογή του έργου μου είχε φανεί ανυπέρβλητο εμπόδιο.

Είναι οι «πυρκαγιές», ίσως την γνωρίζετε από την ταινία Μέσα από τις φλόγες/ Incendies του Wajdi Mouawad, μια ταινία που είχε προταθεί και για όσκαρ το 2010.

Μια παράσταση που μιλάει για την τραγωδία του 16ετή εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο στο τέλος του προηγούμενου αιώνα ακολουθώντας την ιστορία μιας γυναίκας που έζησε από πρώτο χέρι την φρίκη του.

Είναι δυο παράλληλες αναζητήσεις σε διαφορετικούς χρόνους, από τη μια η Ναουάντ που ψάχνει το παιδί της που της το έχουν πάρει αμέσως μετά τη γέννησή του κι από την άλλη, τα άλλα της δυο παιδιά, ενήλικα πια, που έχοντας πάρει τη διαθήκη της στα χέρια τους μετά από τον θάνατό της αναζητούν να βρουν αυτό το χαμένο παιδί αλλά και τον πατέρα τους ως τελευταία επιθυμία της εκλιπούσας.

Το πρότζεκτ είναι τεράστιο.

Από τη διάρκεια μέχρι το πώς θα γίνει ατμοσφαιρικό με τόσα λίγα μέσα σε τόσο μικρό χώρο με τόσο συγκεκριμένο μπάτζετ, από το σύνολο των ηθοποιών που χρειάζονταν μέχρι την πολυπλοκότητα και το βάθος των ρόλων, από τα εφέ για να μεταφερθεί η φρικαλεότητα των σκηνών μέχρι τη δημιουργία διαφορετικών σκηνικών που θα ταιριάζουν με την αφήγηση (μιλάμε για διαφορετικές περιόδους, διαφορετικές χώρες, διαφορετικές συνθήκες κάθε φόρα). Όταν έκατσα στην θέση μου σκέφτηκα «πόσο τρελοί είναι αυτοί;» Κι ήταν όντως.

Δεν υπερβάλλω, στα περισσότερα σημεία και στα πιο κρίσιμα, ξεχνάς ότι δε βλέπεις επαγγελματίες ηθοποιούς, βλέπεις τεχνικές, μέσα, ιδέες, σχεδιασμούς που θα συναντούσες σε μια καλά οργανωμένη κι ίσως κι ακριβή παραγωγή.

Άνθρωποι που τα πρωινά κάνουν άλλες δουλειές, που έχουν τα τρεξίματα και τις υποχρεώσεις που έχουμε κι εμείς, που υποθέτω ότι έχουν ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, που έχουν παιδιά, λογαριασμούς, υπερωρίες, κτλ. κατάφεραν να αποδώσουν με έναν φοβερό τρόπο μια τόσο δύσκολη παράσταση, μια φοβερά δύσκολη θεματολογία, μια τόσο δύσβατη ιστορία.

Δεν απέδιδαν μόνο το κείμενο, έγιναν το κείμενο, ξεχνούσες ότι ήταν ρόλοι, ότι υπήρχαν πρόβες και προετοιμασίες, σε έκαναν κοινωνό του δράματος, συμμετέχοντα της αναζήτησης, έκοβαν τα βαθιά και μπερδεμένα συναισθήματα και σε φίλευαν μέχρι να φτάσεις στον πυρήνα του, εκεί που ήδη κολυμπούσαν αυτοί.

Πολλές φορές έφτασαν τα δάκρυα στα μάτια μου κι όχι μόνο από το υπέροχο κείμενο, αλλά κι από τις κραυγές των ηθοποιών, τις εκφράσεις και το βλέμμα τους όταν δεν είχαν λόγια, από τις κινήσεις τους πάνω στη σκηνή, από τις αλλαγές στο ηχόχρωμα, από τις μικρές λεπτομέρειες που δεν προσέχεις, αλλά σε βρίσκουν αυτές.

Τα παιδιά στο Βαφείο από την θεατρική ομάδα «Ετερόκλητοι» υπό τις οδηγίες της @Άννα Ετιαρίδου μου έριξαν μια γροθιά στο στομάχι.

Είναι ο κόσμος όπως τον ονειρεύομαι, ο κόσμος που δεν πνίγεται στην εξειδίκευση, που η τέχνη δεν είναι παθητική κατανάλωση κι αποδραστική διασκέδαση για τους προνομιούχους, είναι ο κόσμος που αδειάζουν οι κερκίδες και γεμίζουν τα γήπεδα, τα σανίδια, οι σκηνές.

Είναι η συνεχής εναλλαγή του θεατή με τον συμμετέχοντα ώστε να σπάσουν οι διαχωριστικές γραμμές και στο τέλος όλα τα μηνύματα του πολιτισμού να σκάσουν σα βροχή πάνω στα κεφάλια μας.

Και τότε ναι, θα είμαστε κληρονόμοι των παππούδων μας, τότε θα έχουμε συσσωρεύσει με όλες τις αισθήσεις και τη νόηση βιωματικά κι από όλες τις οπτικές την ανθρώπινη γνώση, τον πόνο και τον κάματο των γραμμάτων και θα μπορούμε να τα φτιάξουμε στη δική μας διαθήκη για τους αγέννητους.

Να είμαστε άξιοι αθλητές σε αυτή τη σκυταλοδρομία του Ανθρώπου για έναν καλύτερο κόσμο.

Να μην υπηρετούμε αφεντικά, αλλά να υπηρετούμε τον Άνθρωπο.

Κανείς δε μου ζήτησε, κανείς δε μου παρήγγειλε αυτό το κείμενο, δε θα το έγραφα ποτέ σε μια τέτοια συνθήκη.

Είναι ο ενθουσιασμός που ένιωσα όχι μόνο για το έργο –που είναι πολύ σκληρό και βαρύ-, όχι μόνο για την απόδοση, αλλά κυρίως γιατί ένιωσα ότι κρυφοκοίταξα μέσα από μια σχισμή του τείχους που περικλείει τη ζωή μου κι είδα τον κόσμο πως θα ήταν αν ήταν αλλιώς, αν ζούσαμε αλλιώς, αν είχε στηθεί αλλιώς το παιχνίδι.

Στο τέλος γίναμε όλοι ένα και μοιράσαμε αγκαλιές και συγχαρητήρια.

Ήταν η δεύτερη κάθαρση μετά του έργου, η κοινωνική, η διαπροσωπική, η πιο ουσιαστική, δε μας χώριζε τίποτα.

Τι εμπειρία! Απόψε είναι η τελευταία παράσταση.

Ας τους πιέσουμε να γίνουν κι άλλες, αν είναι εφικτό.

Το αξίζουμε και το αξίζουν όλα τα παιδιά κι η αδιανόητη προσπάθειά τους.

Συγχαρητήρια σε όλους κι από εδώ κι ας χρειάστηκα πενήντα χιλιόμετρα ποδηλατάδα μετά για να συνέλθω! Χαλάλι!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους