Διάβασα την ανάρτηση του Μελέτη Μελετόπουλου (σύνδεσμος στο πρώτο σχόλιο). Αντικατοπτρίζουν το κλίμα της εποχής (1981) και πώς μπορεί ένας ελληνικός φοιτητικός σύλλογος να απαλλαγεί από τον ακραίο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εγώ θα σας γράψω τη δική μου προσωπική εμπειρία μιάμιση δεκαετία αργότερα, όπου αντιμετωπίσαμε ένα διαφορετικό φαινόμενο.

Το 1996 πήγα στο Reading να κάνω μεταπτυχιακό.

Βρήκα έναν ελληνικό φοιτητικό σύλλογο, από τον οποίον έλειπε εντελώς κάθε κομματική παράταξη.

Ούτε ίχνος κόμματος.

Όμως ο σύλλογος είχε περιοριστεί σε οργάνωση πάρτυ.

Ένα πάρτυ ανά τρίμηνο και μία μεγάλη εκδήλωση - πάρτυ στο τέλος της χρονιάς.

Την πρώτη χρονιά έγινα αμέσως γραμματέας (παρότι μόνο λίγες εβδομάδες εκεί) και τη δεύτερη χρονιά έγινα Πρόεδρος.

Ιδού τι κάναμε, ειδικά τη χρονιά 1997-98. ✅Πολλαπλασιάστηκαν τα μέλη.

Πάνω από 250 μέλη, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων φοιτητών του πανεπιστημίου. Οργανώναμε ΚΑΘΕ εβδομάδα ✅Προβολή 2 ελληνικών ταινιών (Παρασκευές) ✅Διδασκαλία παραδοσιακών ελληνικών χορών (Πέμπτες) ✅Συγκρότηση μουσικών γκρουπ που έκαναν πρόβες συχνά ✅Απόπειρα δημιουργίας θεατρικής ομάδας (Τετάρτες) ✅Έκδοση εβδομαδιαίας εφημερίδας («Ιός της Ενημέρωσης»). Την φτιάχναμε όλη μέρα την Κυριακή και από Δευτέρα το πρωί τη μοιράζαμε στα μέλη. (πρέπει να έχω κρατήσει στην Ελλάδα αρκετά τεύχη από την εφημερίδα) Επίσης οργανώσαμε ✅Εβομάδα ελληνικού πολιτισμού γύρω στο Πάσχα με ελληνικά φαγητά, προβολή σύγχρονης ελληνικής ταινίας (στα αγγλικά), αθλητικές εκδηλώσεις «Ολυμπιάδα», αφιέρωμα στην Ελληνική ποίηση «Από τον Όμηρο στον Ελύτη». Οι ξένοι συμφοιτητές μας κατέκλυσαν τις αίθουσες των εκδηλώσεων. ✅Συναυλία στο Students Union όπου παρουσίασαν το έργο τους όλα τα μουσικά συγκροτήματα, καθώς και η «σχολή» παραδοσιακών χορών. ✅Πρωτάθλημα τάβλι ✅Εκδήλωση για τα Γλυπτά του Παρθενώνα με ομιλητή φιλέλληλα Άγγλο καθηγητή Tim Duff (επίτιμο μέλος του συλλόγου) ✅Συνίδρυση της ΕΕΦΚΜΕΒ (Ένωση Ελληνικών Φοιτητικών Κοινοτήτων Μεγάλης Βρετανίας) και συνδιοργάνωση της Ημέρας Parthenon Day με άλλους φορείς. ✅Εκδήλωση στο Βρετανικό Μουσείο με ομιλητή τον Στέλιο Παπαθεμελή για τα Γλυπτά του Παρθενώνα ✅Συμμετοχή στην εκδήλωση στην πρεσβεία της Τουρκίας στο Λονδίνο την ημέρα ανακήρυξης του ψευδοκράτους ✅Οργανώσαμε εκδρομή σε συναυλία γνωστού ελληνικού συγκροτήματος σε άλλη πόλη, καθώς και εκδρομή στο Λονδίνο για να παραστούμε σε θεατρική παράσταση της Λυδίας Κονιόρδου. ✅Ομιλίες με καλεσμένους 👉Τον Ιούνιο του 1997 τον Κώστα Ζουράρι. 👉Το 1998 τον Νεοκλή Σαρρή (εντυπωσιακή ομιλία για τα ελληνοτουρκικά στα αγγλικά, στην οποία παραβρέθηκαν όλοι σχεδόν οι καθηγητές πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου) 👉Το 1999 τον βουλευτή του Καναδά, Έλληνα ομογενή Jim Karygianni (με θέμα τις αντιδράσεις για το επικείμενο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας, Καναδικής κατασκευής, που ήθελε να φτιάξει η Τουρκία - και ασφαλώς απετράπη μετά από εκστρατεία ενημέρωσης στην οποία συμμετείχαμε) (αυτή η τελευταία ομιλία με τον κ. Κaryganni, έγινε την επόμενη χρονιά, 1998-99, όταν εγώ πλέον δεν ήμουν φοιτητής του Reading, αλλά του Imperial, όμως το επόμενο ΔΣ με ανακήρυξε «Επίτιμο Προέδρο» του φοιτητικού συλλόγου του Reading!) Βεβαίως, διατηρήσαμε και το ένα πάρτυ ανά τρίμηνο, αλλά ΔΕΝ κάναμε το μεγάλο πάρτυ στο τέλος της χρονιάς, που ήταν μία σκέτη γκλαμουριά χωρίς ουσία, ακριβό εισιτήριο, ακριβή ορχήστρα από το Λονδίνο κλπ. ✅Επίσης, στο τέλος της χρονιάς κάναμε και δωρεά ένα ποσό σε έναν σύλλογο στην Ελλάδα για την ανέγερση ενός αδριάντα, αλλά δεν χρειάζεται να πω πληροφορίες αυτή τη στιγμή. ✅Να προσθέσω και την άριστη συνεργασία με την Κυπριακή φοιτητική κοινότητα σε όλα τα θέματα. (εκεί βεβαίως, ναι, υπήρχε κομματισμός, αλλά εμάς δεν μας ενδιέφερε) ✅Και τέλος, το 1997-98 ήταν η πρώτη χρονιά που το ταμείο του συλλόγου έκλεισε με αρκετά περισσότερα χρήματα από όσα είχε στην αρχή της χρονιάς.

Συνήθως τις προηγούμενες χρονιές, το συνολικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν μηδενικό.

Ενώ εκείνη τη χρονιά άφησε ένα σεβαστό ποσό κέρδους για τους επόμενους. ✅Κερασάκι στην τούρτα.

Μετά από συζητήσεις με τον εν λόγω φιλέλληνα Άγγλο καθηγητή, και μία ελληνίδα καθηγήτρια γλωσσολογίας, ρίξαμε την ιδέα δημιουργίας ενός Κέντρου Νεοελληνικών Σπουδών.

Ελάχιστα πανεπιστήμια είχαν κάτι αντίστοιχο.

Και πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα, δημιουργήθηκε το Cluster for Hellenic Studies, το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα! Έπεσε η σελίδα του μπροστά μου πριν 1-2 εβδομάδες.

Με την ευκαιρία αυτή, και με βάση ότι πρόκειται για επίτευγμα που έμεινε, επέλεξα αυτήν την εικόνα να συνοδεύσει την ανάρτηση.

Ορισμένοι συμφοιτητές από εκείνα τα χρόνια είναι εδώ, φίλοι του τοίχου μου.

Αν θέλουν, ευχαρίστως να μοιραστούν μνήμες.

Ενδεχομένως κάποια πράγματα έχω ξεχάσει.

Πολλές φιλίες θεμελιώθηκαν εκείνη την εποχή και κρατούν μέχρι και σήμερα, κι ας ζούμε μακρυά.

Αυτά τα γράφω για πρώτη φορά, μετά από 30 χρόνια.

Για μένα, η χρονιά 1997-98 ήταν συγκλονιστική, γεμάτη από αυτές τις εμπειρίες, και προσθέτω ότι 4 ημέρες την εβδομάδα εργαζόμουν καi part time ως data entry analyst σε μία ασφαλιστική εταιρεία.

Το νόημα λοιπόν είναι ότι όταν θέλουμε, μπορούμε.

Σε κάθε επίπεδο.

Νομίζω ότι ο κομματισμός στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και αρχές δεκεαετίας του 1980 (που περιγράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος) και η ξερή οργάνωση πάρτυ της δεκαετίας του 1990 έχουν αντικατασταθεί από την ολική αποχαύνωση και εξατομίκευση χωρίς κοινές αναφορές και κοινά ιδανικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους