Cine Enastron – Θερινός Κινηματογράφος στο Πάρκο Πάρου 📅 2 - 10 Ιουλίου 2026 🎬 Βραβευμένα ντοκιμαντέρ, κινηματογραφικά αφιερώματα, συναντήσεις με δημιουργούς και μία από τις σημαντικότερες ταινίες...

Πλήρες Κείμενο:

Cine Enastron – Θερινός Κινηματογράφος στο Πάρκο Πάρου 📅 2 - 10 Ιουλίου 2026 🎬 Βραβευμένα ντοκιμαντέρ, κινηματογραφικά αφιερώματα, συναντήσεις με δημιουργούς και μία από τις σημαντικότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων της χρονιάς. 📍 Όλες οι προβολές πραγματοποιούνται καθημερινά στις 21:00 με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, 02-07-2026 Το "Ένας Κόσμος Όχι Δικός μας" είναι μια εκθαμβωτική κινηματογραφική πράξη πρώτου προσώπου που χτυπά σε μια ευρεία συναισθηματική κλίμακα, από δάκρυα μέχρι γέλια.

Ο σκηνοθέτης Mahdi Fleifel μας κάνει να νιώθουμε την οικογένεια, τους φίλους και το σπίτι του τόσο έντονα σαν να ήταν δικά μας.

Τα θέματά του είναι παγκόσμια, αλλά έχουν επίσης τις ρίζες τους σε ένα συγκεκριμένο μέρος που πιθανότατα δεν έχετε ξαναδεί σε ταινία: τον παλαιστινιακό καταυλισμό προσφύγων Ain El-Helweh στον Λίβανο. Ο Mahdi πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον καταυλισμό τη δεκαετία του 1980, πριν η οικογένειά του εγκατασταθεί στη Δανία.

Για χρόνια, επιστρέφει και κρατάει ένα βιντεοσκοπημένο ημερολόγιο.

Στην καρδιά της ταινίας βρίσκεται η σχέση του Mahdi με τον φίλο του Abu Eyad.

Μοιράζονται μια εμμονή με το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου και την παλαιστινιακή πολιτική, αλλά ο Mahdi έχει την ικανότητα να έρχεται και να φεύγει, ενώ ο Abu Eyad όχι.

Αυτή η ανισότητα κάνει τη φιλία τους εξαιρετικά πολύτιμη και ευάλωτη σε εντάσεις. Ο Mahdi κληρονόμησε μια τάση για βιντεοσκόπηση από τον πατέρα του και αντλεί έμπνευση από ένα ζωντανό οικογενειακό αρχείο.

Η ταινία είναι γεμάτη με αναφορές σε δυτικές επιρροές, από τον Michael Jackson μέχρι τον Rambo και τον Neil Young. και μελοποιήθηκε με νοσταλγική μουσική που αρμόζει σε ένα soundtrack του Γούντι Άλεν.

Για τους δυτικούς θεατές, αυτές οι οικείες αφηγήσεις - μαζί με την πνευματώδη αφήγηση του Μαχντί στα αγγλικά - μας βοηθούν να προβάλουμε τον εαυτό μας σε έναν κόσμο που είναι ξένος με πολλούς άλλους τρόπους. Το Ain El-Helweh μεταφράζεται ως «Γλυκιά Άνοιξη». Είναι ένα ειρωνικό όνομα για ένα μέρος που χτίστηκε βιαστικά το 1948 και τώρα στεγάζει 70.000 πρόσφυγες σε μια έκταση ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου.

Καθώς κρυφακούουμε τις συζητήσεις του Μαχντί με τους κατοίκους του καταυλισμού, ακούμε μια αφιλτράριστη άποψη για τα παράπονα των Παλαιστινίων με τους δικούς τους πολιτικούς ηγέτες, τον Λίβανο και το Ισραήλ.

Οι επτά δεκαετίες από την κατασκευή του Ain El-Helweh ήταν γεμάτες με ταραχώδη ιστορία και το προσωπικό ταξίδι του Μαχντί είναι ένας φιλόξενος τρόπος για να την επεξεργαστείτε.

Ίσως δεν έχετε ξανακούσει για το Ain El-Helweh, αλλά μετά από αυτή την ταινία δεν θα το ξεχάσετε ποτέ. Τομ Πάουερς (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τορόντο 2012)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους