Το σκωτσέζικο αδιέξοδο και το τέλος μιας διαδρομής στο Μουντιάλ Η Σκωτία αποχαιρέτησε ακόμη ένα Παγκόσμιο Κύπελλο πριν αρχίσουν τα νοκ άουτ αυτή τη φορά δεν υπάρχουν ούτε δικαιολογίες ούτε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο απολογισμός είναι αμείλικτος: ένα γκολ σε τρεις αγώνες, αποκλεισμός στη φάση των ομίλων και η αίσθηση ότι η ομάδα έφτασε στα όριά της.

Τα στατιστικά αποτυπώνουν τη φτώχεια της επιθετικής παραγωγής. Η Σκωτία σημείωσε μόλις ένα γκολ, ενώ ο Έλαϊτζα Τζαστ της Νέας Ζηλανδίας πέτυχε τρία μόνος του.

Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι ότι ο Τζόναθαν Ντέιβιντ του Καναδά είχε υψηλότερο xGoals από ολόκληρη τη σκωτσέζικη ομάδα.

Μοναδική σταθερά αποτέλεσαν οι φίλαθλοι.

Η περίφημη «Tartan Army» ταξίδεψε μαζικά, στήριξε την ομάδα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και προσπάθησε να τη σπρώξει προς την πρόκριση, όμως ούτε η εντυπωσιακή παρουσία της εξέδρας ήταν αρκετή για να αλλάξει την εικόνα στο γήπεδο.

Η αποτυχία δεν οφείλεται σε έναν μόνο παράγοντα.

Ένα μέρος της ευθύνης αποδίδεται στον ομοσπονδιακό τεχνικό Στιβ Κλαρκ, ο οποίος κατηγορείται ότι δεν αξιοποίησε στο έπακρο το διαθέσιμο υλικό – εξ ου και παραιτήθηκε ήδη.

Άλλοι θεωρούν πως οι ποδοσφαιριστές υπερεκτιμήθηκαν και πως η πραγματική ποιότητά τους δεν επαρκεί για το επίπεδο ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η πραγματικότητα πιθανότατα βρίσκεται κάπου στη μέση. Η Σκωτία βρέθηκε σε έναν εξαιρετικά δύσκολο όμιλο απέναντι στο Μαρόκο και τη Βραζιλία, δύο από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου.

Οι ήττες από τέτοιους αντιπάλους δεν αποτέλεσαν έκπληξη.

Εκείνο που απογοήτευσε ήταν η αδυναμία της ομάδας να δείξει κάτι περισσότερο, ακόμη και όταν βρέθηκε σε θέση να αντιδράσει. Ο Κλαρκ συμπλήρωσε επτά χρόνια στον πάγκο, οδήγησε τη Σκωτία σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις και θεωρείται πως άφησε θετικό αποτύπωμα.

Ωστόσο, ο κύκλος του έκλεισε, παρά το πρόσφατο νέο συμβόλαιό του.

Το πρόβλημα, όμως, εκτείνεται πέρα από τον προπονητή.

Το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο αδυνατεί διαχρονικά να αναδείξει αθλητικούς, δυναμικούς νεαρούς ποδοσφαιριστές, ενώ οι σύλλογοι της χώρας διστάζουν να εμπιστευτούν τα ταλέντα τους σε υψηλό επίπεδο.

Ακόμη και οι πιο αναγνωρισμένοι διεθνείς έχουν περιορισμούς. Ο Άνγκους Γκαν δεν αγωνίζεται βασικός στη Νότιγχαμ Φόρεστ, ο Άαρον Χίκι ταλαιπωρείται από τραυματισμούς, ο Νέιθαν Πάτερσον δεν βρίσκει χρόνο συμμετοχής στην Έβερτον, ενώ ο Γκραντ Χάνλεϊ και ο Σκοτ ΜακΚένα υπέπεσαν σε σοβαρά λάθη στα κρίσιμα παιχνίδια. Ο Άντι Ρόμπερτσον εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς, αλλά πλέον δεν έχει τον ίδιο πρωταγωνιστικό ρόλο στη Λίβερπουλ. Ο Σκοτ ΜακΤόμινεϊ εντυπωσίασε με τη Νάπολι, όμως δεν κατάφερε να μεταφέρει την ίδια επιρροή απέναντι σε αντιπάλους παγκόσμιας κλάσης. Ο Τζον ΜακΓκιν αγωνίστηκε εκτός φυσικής θέσης, ενώ οι επιθετικοί έμειναν αποκομμένοι, χωρίς ουσιαστική τροφοδότηση. Ο Λιούις Φέργκιουσον ήταν ίσως η πιο θετική παρουσία της ομάδας, χωρίς όμως να μπορέσει μόνος του να αλλάξει τη συνολική εικόνα.

Το μεγαλύτερο ερώτημα αφορά πλέον το μέλλον. Η Σκωτία διαθέτει ένα από τα γηραιότερα ρόστερ του τουρνουά, αρκετοί διεθνείς αναμένεται να αποσυρθούν και η επόμενη γενιά δεν δείχνει ακόμη έτοιμη να καλύψει το κενό.

Το πρόβλημα, όπως επισημαίνεται, είναι διαρθρωτικό και δεν λύνεται μόνο με αλλαγή προπονητή.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά ξεκάθαρο.

Μια ομάδα που ολοκληρώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο με ένα γκολ, το οποίο μάλιστα προήλθε έπειτα από διπλή κόντρα απέναντι στην 83η ομάδα της παγκόσμιας κατάταξης, δύσκολα μπορεί να διεκδικήσει θέση στους «32». Αν κάτι θα μείνει από αυτή τη διοργάνωση για τη Σκωτία, δεν θα είναι το ποδόσφαιρο, αλλά η αφοσίωση των φιλάθλων της, που για ακόμη μία φορά αποτέλεσαν τον πραγματικό πρωταγωνιστή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους