Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ως συντονισμός αναρχικων συλλογικοτήτων ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες πραγματοποιήσαμε αυτήν την εβδομάδα παρεμβάσεις με ανάρτηση πανό, τρικάκια και σπρέι στις εγκαταστάσεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης της εταιρείας Proteus Laundry, μετά την εργοδοτική δολοφονία της 56χρονης εργάτριας στο υποκατάστημα της Θεσσαλονίκης στις 13/06. Ο θάνατος των εργαζομένων εντός των χώρων εργασίας τους δεν πρόκειται για ατύχημα, αντίθετα προκύπτει ως άμεση απόρροια της καπιταλιστικής και κρατικής θανατοπολιτικής που βάζει τα κέρδη των αφεντικών πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Μετρώντας ήδη 69 θανάτους από εργοδοτικές δολοφονίες μέσα στο 2026, γίνεται σαφές πως η ανάγκη οργάνωσης των από τα κάτω στη βάση και ο αγώνας των καταπιεσμένων ενάντια στις ταξικές ανισότητες για ζωή και αξιοπρέπεια είναι -πέρα από επιτακτική ανάγκη- μονόδρομος.

Να μη συνηθίσουμε τον θάνατο.

Ακολουθεί το αυτοπαρουσιαστικό κείμενο του συντονισμού αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες Οι αναρχικές συλλογικότητες και ομάδες: Αναρχική συλλογικότητα Απόπειρα, Αναρχική συλλογικότητα Francisco Ascaso, Πρωτοβουλία Συντροφισσών Συντρόφων Κορίνθου και Libertatia-Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό, ανακοινώνουμε την δημιουργία του συντονισμού αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες.Αντιλαμβανόμαστε την επίθεση που δεχόμαστε ως εργάτες και εργαζόμενες από το κράτος και το κεφάλαιο με χαρακτηριστικά "ζωής και θανάτου" για τους ανθρώπους της τάξης μας.

Ως οργανωμένοι αναρχικοί και αναρχικές, αποφασίζουμε να απαντήσουμε σε αυτήν την επίθεση συγκλίνοντας τα συλλογικά σώματα στα οποία συμμετέχουμε, στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας κεντρικής δομής του αναρχικού κινήματος, με σταθερά ταξικά και συλλογικά χαρακτηριστικά.

Δυο λόγια για την προετοιμασία της πρότασης.

Μετά από πρόταση της αναρχικής πρωτοβουλίας F. Ascaso τον Δεκέμβρη του 2025, ξεκίνησε ένας πρώτος κύκλος συζητήσεων για την δημιουργία ενός σταθερού εγχειρήματος συντονισμού αναρχικών ομάδων πάνω στο ζήτημα των εργατικών "ατυχημάτων", με τη συμμετοχή των αναρχικών σχημάτων F. Ascaso, Απόπειρα, Libertatia και της πρωτοβουλίας συντρόφων/ισσων Κορινθίας.

Στις συζητήσεις που ακολούθησαν, επιβεβαιώθηκε η πολιτική συμφωνία πάνω στο αρχικό πλαίσιο καλέσματος, το οποίο αποτελεί και τον βασικό κορμό αυτού του κειμένου, και προτάθηκαν σημεία εμπλουτισμού του.

Ως κοινή στόχευση τέθηκε η απεύθυνση της πρότασης συντονισμού ανοιχτά στο σύνολο των αναρχικών ομάδων και ένα χρονοδιάγραμμα επεξεργασίας της ως τον Μάη του 2026.

Το τελευταίο διάστημα προχωρήσαμε σε μια σειρά κοινών παρεμβάσεων πάνω στο ζήτημα, όπως η συμμετοχή μας με κοινό πανό στην διαδήλωση της 14ης Φλεβάρη 2026 στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα, καθώς και στην αντίστοιχη διαδήλωση στα Τρίκαλα και την ανάρτηση κοινού πανό στην συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 28 Φλεβάρη ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών.

Παράλληλα. πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας όπου εργάζονται κατά βάση γυναίκες εργαζόμενες, παρεμβάσεις ανάδειξης της σημασίας της εργατικής Πρωτομαγιάς, συγκρότηση κοινού μπλοκ στην διαδήλωση την 1η Μάη και παρεμβάσεις σε χώρους της ΔΕΔΗΕ σε Αθήνα και Κόρινθο μετά το θάνατο εργαζομένου από ηλεκτροπληξία στις εγκαταστάσεις της.

Σχετικά με την ¨τυχαιότητα¨ των εργατικών δολοφονιών.

Δεν είναι τυχαίο που μετά από 16 χρόνια μνημονιακών πολιτικών και της βίαιης φτωχοποίησης της κοινωνικής βάσης που ακολούθησε από την ψήφιση τους, της πλήρους αποσάθρωσης τόσο των εργασιακών σχέσεων όσο και των στοιχειωδών μορφών του κράτους ¨πρόνοιας¨, οι εργατικές δολοφονίες βρίσκονται σε επίπεδο ρεκόρ.

Δεν είναι τυχαίο που συμβαίνει αυτό μετά από σχεδόν 15 χρόνια ύφεσης των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων και καταβαράθρωσης των εργασιακών κεκτημένων, όπως επίσης δεν είναι άσχετο το τραγικό αυτό ρεκόρ θανάτων με την κατακόρυφη αύξηση των κερδών των αφεντικών.

Τίποτα το τυχαίο λοιπόν δεν έχει το σακάτεμα της εργατικής τάξης, καμία κακιά στιγμή δεν είναι αυτή που οδήγησε στο θάνατο πάνω από 200 ανθρώπων (δηλωμένων) κατά το προηγούμενο έτος.

Βρισκόμαστε σε μια ιστορική καμπή, που οι κρίσεις του συστήματος μαζί με τον άμεσο πλουτισμό, τον τυχοδιωκτισμό και την αδηφαγία που το χαρακτηρίζει, υποτιμούν σε τέτοιο επίπεδο την ύπαρξη μας, που η συλλογική υπεράσπιση των ζωών μας ως εργατική τάξη τίθεται πολλές φορές ως ζήτημα ζωής και θανάτου.

Οι εργατικές δολοφονίες είναι η κορυφή του παγόβουνου της ταξικής εκμετάλλευσης, η πιο τραγική απόδειξη της εργοδοτικής αυθαιρεσίας που σε καθημερινό επίπεδο βιώνουμε.

Το αποτέλεσμα ενός συστήματος που θεμελιώνεται στη ταξική ανισότητα και την κρατική επιβολή, που όσο το ίδιο βυθίζεται στις κρίσεις του, τόσο περισσότερο θα συνθλίβει τις δικές μας ζωές, υποτιμώντας καθημερινά την ύπαρξη μας και την αξία της.

Η σφοδρότητα της οικονομικής αφαίμαξης και της υποβάθμισης των ζωών της κοινωνικής βάσης, που συντελείται με ιδιαίτερη ένταση από την αρχή των μνημονίων στην ελλάδα, έχει αποσαθρώσει τους κοινωνικούς συνεκτικούς δεσμούς.

Γεγονός, που παράλληλα με την υποχώρηση και ενσωμάτωση των μεγάλων ταξικών-κοινωνικών κινημάτων της περιόδου 2010-2012, έχει διαλύσει σε μεγάλο βαθμό την δυνατότητα ταξικής, κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης των κατώτερων τάξεων.

Η επίθεση στα κοινωνικά και εργατικά κεκτημένα ενός αιώνα (13ωρο, συλλογικές συμβάσεις, επιτήρηση εργατικών σωματείων), η αστική ιδεολογία, η κατασταλτική εκστρατεία του κράτους εναντίον των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, ο ρατσισμός και η απανθρωποίηση ενός κομματιού της εργατικής τάξης, δημιουργεί μια συνθήκη διαρκούς κινηματικής (πολιτικής - κοινωνικής) οπισθοχώρησης.

Σε συνέχεια των προηγούμενων αντεργατικών ρυθμίσεων και νόμων, που εφαρμόστηκαν από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ), τον Οκτώβρη του 2025 ψηφίστηκε το περίφημο νομοσχέδιο Κεραμέως ή νομοσχέδιο 13ωρου εν μέσω αντιδράσεων από την μεριά της τάξης μας.

Περιληπτικά, περιλάμβανε την αύξηση της επιτρεπτής συνεχόμενης εργασίας από 12 σε 13 ώρες, τις fast-track προσλήψεις και απολύσεις 2 ημερών μέσω εφαρμογής στο κινητό, τον κατακερματισμό της ετήσιας άδειας των εργαζομένων και την απαλλαγή ασφαλιστικών εισφορών για τα αφεντικά.

Ελαστικοποίηση και εντατικοποίηση των συνθηκών και σχέσεων εργασίας, ταυτόχρονα με "δωράκια" για τους εργοδότες.

Επιπλέον, μέσα σε αυτό το περιβάλλον καταπίεσης της τάξης μας, δομείται καθημερινά μια ειδική ρατσιστική συνθήκη για όσες και όσους αναγκάστηκαν να φύγουν από τους καθημαγμένους τόπους της καπιταλιστικής περιφέρειας αναζητώντας μια ευκαιρία ζωής στον δυτικό κόσμο.

Οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες, εξαιτίας της θέσης τους, που ορίζεται από την οριακή ανάγκη επιβίωσης, την προσωρινότητα και την ευαλωτότητα που επιβάλλει η κρατική άρνηση αναγνώρισης νομιμοποιητικών εγγράφων και κάθε θεσμικού δικαιώματος, αποτελούν για τα αφεντικά στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, ένα φτηνό εργατικό δυναμικό που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα καθεστώς απαρχάϊντ.

Δηλαδή, σε ένα καθεστώς που επιβάλει τον εγκλεισμό του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τον αποκλεισμό του από τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες, την παρανομοποίηση και αορατότητά του, προορισμένο να ζει και να πεθαίνει καθημερινά στις σκληρότερες συνθήκες των εργασιακών κάτεργων.

Αποδεχόμενοι/ες την παραπάνω αντικειμενική συνθήκη, η συσπείρωση οργανωμένων αναρχικών δυνάμεων για εμάς θεωρήθηκε όχι απλά ανάγκη, αλλά καθήκον το οποίο δεν θέλουμε να παραβλέψουμε.

Ειδικά όταν η δυναμική της δικιάς μας μεριάς του οδοφράγματος δεν είναι ικανή να σταματήσει ή να δημιουργήσει το ανάλογο πολιτικό κόστος για το κεφάλαιο, για τους 201 νεκρούς και νεκρές εργάτριες του 2025.

Οι εκατοντάδες νεκροί στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς δεν είναι ένα αποκομμένο, "υπερβατικό" φαινόμενο: δολοφονήθηκαν από τις δομές και τους εξουσιαστές του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, που εκμεταλλεύονται την έλλειψη ισχυρών, δυναμικών και μαζικών κινημάτων.

Θεωρούμε πως η συλλογική υπεράσπιση των ζωών μας ως εργατική τάξη και ευρύτερα ως κοινωνική βάση, είναι ένα βασικό βήμα για την αφύπνιση της ταξικής μας συνείδησης και την πολιτική μας ανασυγκρότηση.

Οι δολοφονίες αυτές δεν είναι ατυχήματα και "κακιές στιγμές". Είναι η υλική αποκρυστάλλωση του ανώτερου σταδίου της επίθεσης που δεχόμαστε από το κράτος και τον καπιταλισμό: θάνατος για τα κέρδη των αφεντικών.

Ταυτόχρονα, η ίδια η συνθήκη του συνεχούς φόβου λόγω της εργασιακής επισφάλειας, της εντατικοποίησης της εργασίας, καθώς και της ανασφάλειας για την ίδια μας την ζωή ως εργάτ(ρι)ες, λειτουργεί διαλυτικά και απονευρωτικά στην προσπάθεια οργάνωσης μας στα συλλογικά σώματα της εργατικής τάξης.

Πάνω σε αυτήν την ανάγνωση, ξεχωρίζουμε 4 βασικά σημεία ως βαθύτερα δομικά αίτια τα οποία παραθέτουμε και ως άξονες σύγκλισης: • Η οργάνωση της εργασίας στο καπιταλιστικό σύστημα, η λογική της συσσώρευσης πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης της εργασίας των από τα κάτω, οδηγεί αναπόφευκτα στην συνεχή εντατικοποίηση της, άρα στην ελαστικοποίηση των συνθηκών εργασίας (πχ 13ωρο) με σκοπό την μείωση του κόστους για τα αφεντικά και την αύξηση των κερδών τους.

Η ελαστικοποίηση αυτή εξοντώνει σωματικά και ψυχικά εργάτες και εργαζόμενες που καλούνται να δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες εργασίας (με ιδιαίτερη ένταση σε κλάδους όπως η τουριστική βιομηχανία,τα εργοτάξια, η αγροτική παραγωγή). Οι συνθήκες αυτές οδηγούν σε ολοένα και περισσότερες δολοφονίες εργαζομένων είτε άμεσα στους χώρους εργασίας, όπως ο θάνατος εργαζόμενης σε ξενοδοχείο λόγω υπερκόπωσης, είτε έμμεσα μετά από πολλά χρόνια λόγω ασθενειών εξαιτίας των συνθηκών εργασίας. Στην Ελλάδα, οι τελευταίες δεν εντάσσονται καν στις μετρήσεις των επίσημων στατιστικών με τις οποίες τα αφεντικά κοστολογούν την ύπαρξη μας ως άνθρωποι. • Η κατοχή των μέσων παραγωγής και παροχής υπηρεσιών από τα αφεντικά, είναι η συνθήκη η οποία δημιουργεί μειωμένους έως και ανύπαρκτους κανόνες ασφαλείας στους χώρους εργασίας.

Η λογική του κεφαλαίου, δομική για το καπιταλιστικό σύστημα, σύμφωνα με την οποία οι χώροι δουλειάς, τα μηχανήματα και οτιδήποτε εντός αυτών αποτελεί μέσο για την παραγωγή κέρδους, αυτομάτως οδηγεί στην ελαχιστοποίηση συνθηκών ασφαλείας, αξιοπρεπών και βιώσιμων συνθηκών εργασίας.

Τα αφεντικά, με προφανή σκοπό την αύξηση του κέρδους, μειώνουν το κόστος της παραγωγής, δημιουργώντας έτσι επικίνδυνες συνθήκες εργασίας με τις τις πιθανότητες θανάτου να αυξάνονται ολοένα και περισσότερο εντός και εκτός του χώρου εργασίας. • Η αντίληψη των αφεντικών για την κοινωνική βάση, ως ένα σύνολο εργατικού δυναμικού το οποίο έχει σαν βασικό του στοιχείο την αναλωσιμότητα.

Εκτός από τα μέσα παραγωγής και υπηρεσιών, εμείς οι ίδιοι ως εργαζόμενοι και εργάτριες αποτελούμε βασικό όρο για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, του κέρδους δηλαδή των αφεντικών.

Οι εργαζόμενες/οι δεν αποτελούμε αυθύπαρκτες ανθρώπινες υπάρξεις, αλλά συνδεόμαστε αναπόσπαστα με την δυνατότητα μας ή μη να δουλεύουμε (και πολλές φορές να πεθαίνουμε) στα κάτεργα της μισθωτής εργασίας.

Στην ελληνική πραγματικότητα, το εργατικό δυναμικό δεν παρέχει μόνο φθηνή εργασία – αντίστοιχα φθηνή θεωρείται και η ζωή του.

Σε πολλές δολοφονίες εργατ(ρ)ιών, τα κάτεργα στα οποία δούλευαν συνέχιζαν απρόσκοπτα την λειτουργία τους. • Το κράτος, ως μηχανισμός οργάνωσης της κοινωνίας και επιβολής πάνω στην μεγάλη πλειοψηφία των όρων αναπαραγωγής των συμφερόντων των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών, νομιμοποιεί την ολοένα και μεγαλύτερη ελαστικοποίηση και εντατικοποίηση της εργασίας και χτυπάει τους εργατικούς αγώνες.

Εκτός από αντεργατικά νομοθετήματα κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες του κεφαλαίου, όπως αυτά των Χατζηδάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως- ή την χορήγηση αδειών παραμονής σε μετανάστες κατόπιν αιτήματος του ΣΕΒ, την ώρα που στα σύνορα εξαπολύει επιθέσεις σε γυναικόπαιδα- το κράτος δε διστάζει να χρησιμοποιεί και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς στους χώρους εργασίας εναντίον της τάξης μας.

Πολλές είναι οι περιπτώσεις που η αστυνομία αναλαμβάνοντας ρόλο φρουράς των αφεντικών και των συμφερόντων τους έχουν καταστείλει κινητοποιήσεις εργαζομένων στους χώρους εργασίας ή έχουν αποτρέψει παρεμβάσεις.

Από την άλλη, η αστική δικαιοσύνη κρίνει απεργίες εργαζομένων παράνομες κατά το δοκούν όπως αυτές των μηχανοδηγών της Hellenic train, απόφαση που εν μέσω και άλλων παραγόντων οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών και την δολοφονία εργαζομένων και πολιτών.

Κάπως έτσι στρώνεται ο δρόμος σε εξουσιαστές και αφεντικά να πλουτίζουν, ενώ εμείς μετράμε νεκρούς.

Οι πολιτικές αυτές θέσεις, καθώς και οι οργανωτικές προτάσεις που θέτουμε στην συνέχεια, αποτελούν σημεία που καταθέτουμε προς συνδιαμόρφωση και αφετηρία διαλόγου, με σκοπό την κατά το δυνατόν μεγαλύτερη θεωρητική σύγκλιση μεταξύ των αναρχικών συλλογικοτήτων.

Οι αναρχικοί και οι αναρχικές γνωρίζουμε καλά την ιστορική θέση μας εντός των ταξικών κινημάτων: από τον Μάη του Σικάγο, στα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια της αναρχικής Βαρκελώνης, στις εργατικές επιτροπές της Λ. Αμερικής, στις απεργιακές συγκρούσεις στους δρόμους της Αθήνας και των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.

Γιατί συντονισμός αναρχικών συλλογικοτήτων? Αντιλαμβανόμαστε ότι η σημερινή αρνητική συνθήκη για την τάξη μας είναι αποτέλεσμα της σκληρής αλλά ατελέσφορης κοινωνικής - ταξικής μάχης που δόθηκε την προηγούμενη περίοδο απέναντι στην σφοδρή επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, κατά την οποία μεταβλήθηκε ο συσχετισμός ισχύος προς όφελος του καθεστώτος.

Μας απασχόλησε ειδικότερα η περιορισμένη εμπλοκή του αναρχικού κινήματος στους ειδικούς αγώνες της εργατικής διεκδίκησης, η περιορισμένη ανάπτυξη αυτοοργανωμένων, οριζόντιων και αδιαμεσολάβητων δομών αντίστασης στους χώρους δουλειάς και κατ΄ επέκταση το μπόλιασμα των εργατικών αγώνων με τα χαρακτηριστικά της μαχητικότητας και της οριζοντιότητας απέναντι στην ανάθεση, την συντεχνιακή λογική, την γραφειοκρατικοποίησή, την απονεύρωση, την συνδιαλλαγή και την παράδοση τους.

Θέτοντας τις εργατικές δολοφονίες ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα, θεωρούμε επιτακτική την οργάνωση ενός κεντρικού σχήματος στην μορφή του συντονισμού μεταξύ αναρχικών συλλογικοτήτων, με τακτικούς στόχους την ανάδειξη των μηχανισμών που είτε συμβάλλουν είτε ξεπλένουν (σ)τις εργατικές δολοφονίες, την οργάνωση των εργαζομένων σε σωματεία βάσης και αδιαμεσολάβητες δομές αγώνα και την μαζική παρέμβαση/κινητοποίηση τόσο σε χώρους δουλειάς όσο και σε κεντρικό επίπεδο.

Σαν στρατηγικό στόχο θέτουμε την δημιουργία ενός κοινωνικού/πολιτικού αναχώματος στις δολοφονίες, βάζοντας μια ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή σε αυτό το ζήτημα και αποφεύγοντας την λογική της συνεχούς οπισθοχώρησης από τα κοινωνικά/ταξικά κινήματα.

Παράλληλα, πιστεύουμε ότι η δραστηριοποίηση μας πάνω στα θεμελιώδη κοινωνικά ζητήματα έχει σημασία να συγκροτεί σταθερές, κατανοητές και μακροπρόθεσμες δομές, με ελευθεριακές διαδικασίες και ανατρεπτικό περιεχόμενο, στην προοπτική συγκρότησης ενός οργανωμένου αναρχικού κινήματος σε όλα τα μέτωπα του κοινωνικού πολέμου.

Η ενότητα που στηρίζεται σε πολιτικές συμφωνίες συνοδευόμενη από αντίστοιχες κινήσεις και δράσεις, μπορεί να συμβάλλει θετικά τόσο στην αυτόνομη δράση μας ως αναρχικό κίνημα, όσο και στην παρέμβαση μας στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες που αναπτύσσονται.

Ο συντονισμός αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες έχει αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα, δυνατότητες συζήτησης και διαλόγου μεταξύ των συλλογικοτήτων, αποφυγή των απόλυτων θέσεων και συγκροτείται ξεκινώντας από τις πολιτικές συμφωνίες, και στην συνέχεια περνάει στην τακτική ενότητα και την δράση.

Ως συντονισμός θα προχωρήσουμε τους επόμενους μήνες σε εκδηλώσεις για το εργατικό ζήτημα πανελλαδικά, καθώς και σε ανοιχτό κάλεσμα σε αναρχικές συλλογικότητες, ομάδες και πρωτοβουλίες για συμμετοχή.

Οι μεγάλες και νικηφόρες απεργίες στις μεγάλες πλατφόρμες διανομής (e-food, wolt), στην Cosco, στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, οι μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στα νομοσχέδια Χατζηδάκη και Κεραμέως, οι δράσεις ενάντια στην συγκάλυψη των εργοδοτικών δολοφονιών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, μας δείχνουν πως κάτω από την επιφανειακή ηρεμία που επικρατεί στο κοινωνικό πεδίο, διαφαίνεται πως οι εργατικές αντιστάσεις δεν έχουν ακόμη καμφθεί.

Είναι ώρα λοιπόν η τάξη μας να οργανωθεί και να περάσει στην αντεπίθεση.

Επικοινωνούμε με τις συναδέλφισσές μας, στεκόμαστε απέναντι στα αφεντικά, προπαγανδίζουμε τα κοινά μας ταξικά συμφέροντα στους χώρους δουλειάς.

Δημιουργούμε πρωτοβουλίες εργαζομένων και εργατικές συνελεύσεις σε χώρους εργασίας και γειτονιές.

Συμμετέχουμε στα σωματεία βάσης, παλεύουμε για να εξαπλωθεί ο ανεξάρτητος ταξικός συνδικαλισμός.

Αφήνουμε πίσω την απάθεια και την απογοήτευση που μας προκαλεί η μισθωτή εργασία και η εξοντωτική καθημερινότητα.

Συλλογικοποίηση στα σωματεία βάσης και τις αδιαμεσολάβητες δομές αγώνα.

Αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων.

Αντεπίθεση στον κόσμο του κράτους και των αφεντικών. Συντονισμός αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες email επικοινωνίας: anar.synt.erg@proton.me

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους