Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέσα στην ξύλινη καλύβα στα Απαλάχια Όρη του Τενεσί, το κρύο εκείνο το βράδυ του Γενάρη του 1946 τρυπούσε τα κόκαλα.

Μια ολόκληρη ντουζίνα παιδιά, στριμωγμένα σε λίγα τετραγωνικά, χωρίς ρεύμα, χωρίς τρεχούμενο νερό, φώναζαν.

Στη γωνία της καλύβας, το μωρό έκλαιγε γοερά και δύο από τα μικρότερα αδέλφια είχαν αρπάξει την ποδιά της μαμάς τους, κλαψουρίζοντας. «Μαμά, πότε θα φάμε;» «Μαμά, κρυώνω!». Η μάνα εξαντλημένη, ανακάτευε τον χυλό στην κατσαρόλα.

Τότε, ένα οκτάχρονο κοριτσάκι με ατίθασα, ξανθά μαλλιά, η Ντόλι, στάθηκε στη μέση του δωματίου και κάνοντας ότι κρατάει μια αόρατη κιθάρα και προσποιούμενη ότι χτυπά τις χορδές, άρχισε να τραγουδάει.

Σιγά σιγά, το κλάμα του μωρού καταλάγιασε και τα μικρότερα αδέλφια στα οποία έκανε απόσπαση προσοχής, χαμογέλασαν και χτύπησαν χεράκια στον ρυθμό.

Εκείνη τη στιγμή ο πατέρας της μπήκε από την πόρτα κουβαλώντας ξύλα. «Ντόλι, παιδί μου, πάλι τραγουδάς; Με το τραγούδι δε γεμίζουν στομάχια», της είπε χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά, «δες μήπως έχει κάποιο θέλημα η γειτόνισσα και ανταποδώσει με δυο μπουκιές φαγητό», πρόσθεσε.

Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια σαν μεγάλη. «Μπαμπά, μια μέρα αυτά τα τραγούδια θα μας αγοράσουν ένα μεγάλο σπίτι.

Θα δεις! Θα γίνω αστέρι και δεν θα ξανακρυώσουμε, ούτε θα ξαναπεινάσουμε ποτέ!». Ο πατέρας της χαμογέλασε πικρά. «Και βέβαια, έτσι θα γίνει, Ντόλι», επιβεβαίωσε η μαμά της χαμογελώντας κουρασμένα στρώνοντας το τραπέζι.

Τα χρόνια πέρασαν και η Ντόλι τελείωσε το Λύκειο.

Έβαλε στον σάκο της ένα πάκο χαρτιά που είχε γράψει άπειρους στίχους τραγουδιών και έφυγε για τη μεγάλη πόλη.

Είχε στίχους, τη μουσική, τη φωνή της και εμφάνιση.

Και αν αυτά δεν ήταν αρκετά, είχε πείσμα, συγκεκριμένο στόχο και όνειρο και ήταν πανέτοιμη να το κατακτήσει.

Και αυτό που είχε δηλώσει στα οχτώ της, αυτό έγινε.

Ολος ο πλανήτης, ακόμα και μια μικρή Νουαζέτα, κάπου στην Αγ Παρασκευή, έμαθε το όνομά της, και τραγούδισε το Jolene», το «9 to 5» και το «I Will Always Love You» -που, ας είμαστε ειλικρινείς, οι περισσότεροι από εμάς το μάθαμε και το λατρέψαμε από την Whitney Houston, για την οποία θα γίνει μια άλλη ανάρτηση.

Όταν στο από κάτω ποστ κάποιος μου είπε γράψε για την "Ντόλι Πάρτον", το πρώτο που σκέφτηκα ήταν «η νονά της Μάιλι Σάιρους». Στο μυαλό μου την είχα κάπως αποθηκευμένη ως «πολύ Αμερικανίδα», κάντρι, καουμπόηδες, Τέξας, πούλιες και αυτά τα τεράστια, υπερβολικά… ξανθά μαλλιά!😋 Και ότι είναι μια γυναίκα που έχει πει εκατομμύρια τραγούδια τα οποία δε γνωρίζω και έχει πληρωθεί γι αυτά, εκατομμύρια δολάρια.

Μετά θυμήθηκα ότι έχει παίξει και σε ταινίες και μάλιστα στις Ανθισμένες Μανόλιες, στο ορίτζιναλ όχι το ριμέικ στο Νετφλιξ.

Αγαπώ τις Ανθισμένες Μανόλιες όπως και κάθε ταινία που αποτυπώνει τη γυναικεία φιλία, τη στήριξη, την αλληλουποστήριξη και την αγάπη μεταξύ κολλητών γυναικών.

Δεν υπάρχουν και πολλές, Θέλμα και Λουίζ και Πυγολαμπίδες είναι οι άλλες δύο και τις λατρεύω γιατί είμαι κι εγώ μέρος μιας "τέτοιας" γυναικοπαρέας από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι και τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές.

Αυτή η ανάγκη να υμνήσω τη γυναικεία φιλία με έκανε άλλωστε να γράψω και το #ΡοζΣαγκουίνι! Ξαναγυρίζω στην Ντόλι. ​Με αφορμή το χθεσινό σχόλιο στο από κάτω ποστ λοιπόν, άρχισα να σκαλίζω τη ζωή της και έμαθα πράγματα και θάματα για εκείνη.

Ανέβηκε στην εκτίμηση μέσα σε λίγε λεπτά.

Η γυναίκα ήταν και παραμένει απίστευτα ενεργή.

Από το μηδέν δημιούργησε έναν ολόκληρο κόσμο και προσφέρει ασταμάτητα.

Δεν είναι μια γιαγιακά που κάθεται στο σπίτι και βλέπει την Τόλμη και Γοητεία, αλλά χρησιμοποιεί τη δύναμη και τα πλούτη της για καλό σκοπό, τα μοιράζει κάνοντας διάφορες και συνεχείς φιλανθρωπίες, στηρίζοντας νοσοκομεία, σπουδάζοντας ανθρώπους και προωθώντας τη φιλαναγνωσία, στην οποία είναι πολύ ευαίσθητη. ​Εχει ίδρύσει το «Dolly Parton’s Imagination Library», που στέλνει δωρεάν ένα βιβλίο τον μήνα σε παιδιά από τη γέννησή τους μέχρι την προσχολική ηλικία και ένα θεματικό πάρκο, το Dollywood, για να δώσει δουλειά στον κόσμο.

Το πάρκο να πούμε ότι είναι δημοφιλέστατο και προσελκύει σταθερά τουρισμό, πάνω από δύο εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. ​Έψαξα και το λαβ λάιφ της και έμαθα ότι ήταν παντρεμένη με τον Καρλ Ντιν από το 1966 μέχρι τον θάνατό του το 2025, έναν άνθρωπο που απέφευγε πάντα τα φώτα της δημοσιότητας, αφήνοντας εκείνη να λάμπει.

Παιδιά δεν απέκτησαν δικά τους, αλλά η ίδια συμπεριφέρθηκε ως μητέρα σε όλα τα μικρότερα αδέλφια της, όπως τότε στην καλύβα αλλά και σε όλα τα παιδιά που είχαν την τύχη να είναι γύρω-τριγύρω της. ​Θα κλείσω, με το πόσο επίκαιρο είναι το «9 to 5»! Το ξανάκουσα σχετικά πρόσφατα στη βάιραλ σειρά Younger στο Netflix, αλλά, αχ και βαχ... κάτι ωραία νομοσχέδια που προτείνονται στα εργασιακά, ο ύμνος της Ντόλι για τον καθημερινό στραπατσάρισμα των εργαζομένων φαντάζει πιο επίκαιρος από ποτέ.

Αυτά εν ολίγοις! Δεν περίμενα ποτέ ότι θα γράψω για την Ντόλι Πάρτον και μάλιστα 828 λέξεις! Όμως μια αναγνώστρια της σελίδας με έκανε να βουτήξω στον κόσμο της και εγώ, τρελαίνομαι να μαθαίνω κάτι καινούριο κάθε μέρα! #dollyparton #nouazeta Efi Fotinou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους