Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Καραμπουρνάκι προτεκτοράτο του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης; Στην αγαπημένη μου Καλαμαριά το σύνδρομο της Μαριορής ευδοκιμεί.

Με τη διοίκηση να θέτει ως στρατηγικό στόχο της επόμενης πενταετίας την ανάπτυξη του τουρισμού και να σιγοντάρει ως τραγικός χορός και μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης, αναρωτιέσαι αν δεν αντιλαμβάνονται ή αν το παραπάνω σύνδρομο είναι τόσο κυρίαρχο . Σε μία πόλη με “πεπερασμένα όρια” και εξαντλημένα θα πρόσθετα και με πεπερασμένη και εξαντλημένη θα ξανα- πρόσθετα την όποια “φέρουσα ικανότητα” της, μπορεί η τουριστική ανάπτυξη να είναι επιλογή; Και είναι τελικά επιλογή της Πόλης ή κάποιων αιρετών αρχόντων μας που στο φαντασιακό τους στήνουν το μεγαλύτερο τουριστικό θέρετρο , το χρήμα εισρέει και η πόλη τους μνημονεύει και τους ευγνωμονεί στους αιώνες των αιώνων αμήν ; Και με αυτήν την συγκεχυμένη αντίληψη για το που θέλουν να πάνε την πόλη, κλείνουν και το μάτι σε κάθε είδος επιχειρηματία να αυθαιρετεί κατά το δοκούν.

Δεν πίστευα στα μάτια μου θυμάμαι, όταν η δήμαρχος εκθείασε και με δελτίο τύπου μάλιστα ως πρότυπο επιχειρηματικότητας την ψαροταβέρνα που είναι ο μεγαλύτερος ίσως καταπατητής αιγιαλού και δημόσιας γης στην πόλη.

Με δεκάδες αποφάσεις κατεδάφισης και λουκέτου που μένουν ανενεργές άραγε γιατί; Οι σκέψεις επανήλθαν και με βίαιο τρόπο προχθές το βράδυ που το Καραμπουρνάκι ξενυχτούσε στους ρυθμούς μιας ρετρο-φαλτσο-μπάντας όπως πριν λίγο καιρό το κέντρο της Καλαμαριάς ξενυχτούσε σε ρυθμούς ποντιακούς.

Αντάμα με την Μαριορή και το σύνδρομο “σουσού” και ο Ναυτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης λειτουργεί στο Καραμπουρνάκι ως wannabe αποικιοκράτης μιας wannabe μεγαλοαστικής παρέας;. Και ως γνωστόν όταν τα wannabe δεν σου βγαίνουν αναβλύζεις μιζέρια.

Έντεκα και κάτι το βράδυ ξεκινά η μπάντα που λέγαμε και ο τραγουδιστής στονάρει μέσα στο σπίτι μου.

Και είμαι τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα μακριά.

Τέτοια ήταν η ένταση του ήχου.

Δώδεκα και μισή φθάνω στον χώρο όπου καμιά τριανταριά θαμώνες/ μέλη διασκεδάζουν χλιαρά με την μπάντα που μέσα σε όλα έχει και φλύαρο τραγουδιστή.

Ρωτάω μία νεαρά κυρία που δηλώνει υπεύθυνη και δικηγόρος αν έχουν άδεια.

Δεν χρειαζόμαστε μου λέει, είναι ιδιωτικός ο χώρος . Και με μαλώνει δείχνοντας μου τους τριανταριά με τα πλαστικά ποτήρια στο χέρι και πως τολμώ λέει να διακόπτω τη διασκέδασή τους.

Και απαιτεί μάλιστα να φύγω από τον “ιδιωτικό” χώρο του αιγιαλού, Να μην πω τι απαντούσα εγώ, ίσως φαντάζεστε.

Και όχι δεν βρίζω.

Σχεδόν ποτέ. Ο ΝΟΘ ανήκει στις περιπτώσεις που η διοίκηση χτυπάει φιλικά στην πλάτη και κλείνει το μάτι και ας έχει απολέσει κατά την ταπεινή μου γνώμη και προ πολλού το άλλοθι του ναυταθλητισμού.

Με κινήσεις καθαρά εισπρακτικές – υπενοικίαση σε μπαρ που ρυπαίνει με κάθε τρόπο την περιοχή και έχει μετατρέψει τον αιγιαλό σε πάρκινγκ-, με εκφρασμένες τις προθέσεις του να επεκταθεί με οιονδήποτε τρόπο σε βάρος του ελεύθερου δημόσιου χώρου που βρίσκεται πέριξ του, με απόλυτη απαξίωση του τοπικού πληθυσμού- είναι ενδεικτική η αυθάδεια με την οποία έστησαν την συγκεκριμένη εκδήλωση, προκαλεί εδώ και χρόνια.

Φυσικά και δεν θα το αφήσω εδώ.

Μόλις έχω στα χέρια μου την αναφορά του περιπολικού που κλήθηκε από δεκάδες γείτονες απ’ όσο ξέρω, θα τα πούμε με τη διοίκηση του Δήμου και του ΝΟΘ και ας αναλάβει ο καθείς τις ευθύνες του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους