Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο, τι πιο ψύχραιμο, λογικό, και συναισθηματικά ευφυές έχω διαβάσει για την περίπτωση Γιάλομ https://www.facebook.com/share/1E5A1mmeVX/?mibextid=wwXIfr Το τραγικό παράδοξο: Όταν ο ψυχοθεραπευτής Victor Yalom βάζει τέλος στη ζωή του Ένα γεγονός που μάς καλεί σε αναστοχασμό, όχι σε κρίση Ο Victor Yalom, γιος του θρυλικού ψυχιάτρου και συγγραφέα Irvin Yalom, υπήρξε και ο ίδιος διακεκριμένος ψυχοθεραπευτής και ιδρυτής της σημαντικής εκπαιδευτικής πλατφόρμας Psychotherapy.net.

Η είδηση της αυτοκτονίας του συγκλόνισε την παγκόσμια θεραπευτική κοινότητα – και είναι λογικό.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη φροντίδα της ψυχικής υγείας των άλλων να μην μπόρεσε να σώσει τον εαυτό του; Μπροστά σε αυτό το ανεξήγητο, η σκέψη μας τείνει να ολισθαίνει σε δύο ακραίες, αλλά εξίσου ανεπαρκείς ερμηνείες.

Η πρώτη στάση: Η επικριτική «Να η τρανταχτή απόδειξη ότι η ψυχοθεραπεία είναι μια φούσκα.

Ένας ψυχοθεραπευτής που δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του – τι αξία μπορεί να έχει άραγε όσα πρεσβεύει;» Η στάση αυτή, αν και κατανοητή ως πρώτη αντίδραση, είναι επιπόλαιη.

Βασίζεται στη λογική πλάνη ότι η γνώση και η θεραπευτική ικανότητα παρέχουν ανοσία απέναντι στην ανθρώπινη ευαλωτότητα.

Κανείς – όσο σπουδαίος κι αν είναι – δεν έχει ασυλία απέναντι στην ψυχική οδύνη.

Η δεύτερη στάση: Η αμυντική και απολογητική «Η ψυχοθεραπεία έχει αποδειχθεί επιστημονικά αποτελεσματική. Ο Victor ήταν άνθρωπος, όχι υπεράνθρωπος.

Το επάγγελμά μας είναι βαθιά επιβαρυντικό και η αυτοκτονία είναι μια πολυπαραγοντική ασθένεια που δε σέβεται τίτλους.» Αυτή η απάντηση, αν και αληθής σε πολλά της σημεία, λειτουργεί αμυντικά.

Σπεύδει να «προστατεύσει» το ψυχοθεραπευτικό οικοδόμημα, σαν να φοβάται ότι ένα μεμονωμένο τραγικό γεγονός μπορεί να το κλονίσει.

Όμως, όταν η άμυνα γίνεται αυτοσκοπός, χάνουμε την ευκαιρία για ουσιαστική αυτοκριτική.

Η τρίτη στάση: Η συμπονετική περιέργεια και ο αναστοχασμός Αυτή είναι η στάση που προτείνω εγώ – και σας προσκαλώ να τη δούμε μαζί.

Αντί να βιαζόμαστε να κρίνουμε ή να υπερασπιστούμε, ας σταθούμε με δέος, με βαθιά ευαισθησία και με έντονα συμπονετική περιέργεια μπροστά σε αυτό το γεγονός.

Ας το αφήσουμε να γίνει ένα κάλεσμα για σιωπηλό αναστοχασμό: · Πώς ασκούμε σήμερα την ψυχοθεραπεία; Μήπως κάτι ουσιώδες λείπει από την εκπαίδευσή μας – η επαφή με το δικό μας σκοτάδι, η εκπαίδευση στην ευαλωτότητα, η αποδοχή ότι κι εμείς είμαστε θνητοί και τρωτοί; · Μήπως, κρυμμένοι πίσω από τεχνικές, πρωτόκολλα και την επιστημονική μας πανοπλία, ξεχνάμε την καρδιά της θεραπείας: την αυθεντική ανθρώπινη σύνδεση, τη συντροφικότητα, την παρουσία; · Μήπως η ψυχοθεραπεία, ως χώρος, έχει γίνει τόσο «επαγγελματική» ώστε απέκοψε τους θεραπευτές της από τη δική τους ανάγκη για υποστήριξη, ειλικρίνεια οικειότητα και κοινότητα; Η αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας δεν αμφισβητείται – υπάρχουν πλήθος επιστημονικών μελετών που την επιβεβαιώνουν.

Αλλά η επιστήμη μόνη της δε φτάνει.

Η θεραπεία είναι και τέχνη, και σχέση, και τόλμη να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα.

Αντί επιλόγου Προσωπικά, θαυμάζω τους ανθρώπους όχι στις κορυφές τους, αλλά στις πτώσεις τους.

Γιατί εκεί αποκαλύπτεται το αληθινό τους μεγαλείο – όχι στην αλάθητη εικόνα, αλλά στην τρωτότητα που μοιράζονται με όλους εμάς.

Αντί να κρίνουμε τον Victor Yalom, αντί να τον λυπηθούμε με έναν οίκτο που συχνά κρύβει αμηχανία ή εγωισμό, ας τον συντροφέψουμε σιωπηλά με σεβασμό.

Ας του ευχηθούμε, με όλη μας την καρδιά, να οδηγηθεί στο Φως.

Ας κρατήσουμε τη θύμησή του ως μια υπενθύμιση ότι, όσο κι αν προχωρήσουμε, η ανθρώπινη ψυχή παραμένει ένα μυστήριο – άξιο δέους, φροντίδας και ταπεινότητας. @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους